Ásta Kristjánsdóttir ­ Minning Fædd 17. júlí 1914 Dáin 19. janúar 1993 Eitt af því sem móðir náttúra úthlutar okkur börnum sínum í misríkum mæli er hreysti og heilbrigði. En þó er kannski munurinn á viðbrögðum einstaklinga við sjúkdómum og veikindum ennþá meiri. Þetta kemur mér fyrst í hug þegar ég sest niður til að festa á blað fáein minningarorð um mágkonu mína Ástu Kristjánsdóttur. Engan hef ég þekkt sem bar áratuga vanheilsu og veikindi með þeim kjarki sem hún og lét aldrei bugast.

Ásta fæddist að Arnarbæli í Grímsnesi 17. júlí 1914, dóttir Guðrúnar Jónsdóttur og Kristjáns Sigurðssonar, bónda þar. Hún var næstyngst sex systkina sem öll ólust upp í foreldrahúsum. Tvíbýli var í Arnarbæli og systkinahópurinn í hinum bænum jafnstór og á svipuðu reki. Mikill samgangur var milli bæjanna og einstaklingar úr hópnum bundust vináttuböndum sem entust til æviloka. Oft var glatt á hjalla þegar safnast var saman til að spila, fara í leiki eða eins og segir í ljóði Þorsteins Erlingssonar - "til að kankast eitthvað á eða til að hlæja".

En tíminn líður. Fyrr en varði tvístraðist þessi glaðværi hópur. Flestir þurftu að leita atvinnu á öðrum slóðum. Aðrir hurfu af sjónarsviði meðan sól var enn í hádegisstað. Ásta fór ung að heiman, í fyrstu til vetrardvalar hjá ættingjum og venslafólki, við heimilisstörf eða annað sem til féll. Vann þó á sumrin heima hjá foreldrum sínum og síðar bróður.

Á árunum um og eftir 1940 var talsvert unnið að framleiðslu fatnaðar á Íslandi og þótti jafnvel lífvænleg atvinnugrein. Um þessar mundir stofnuðu þær Katrín Árnadóttir og Ásta félagsskap um framleiðslu fatnaðar. Við þau störf náði hún þeirri færni í meðferð prjónavéla og fatagerðar að hún tókst á hendur ferðalag til að kenna á námskeiðum í þeirri grein. Fór hún allvíða um landið og minntist þess síðar hvað það hafði verið skemmtilegur tími. Síðar tók hún að sér að sjá um prjónastofu fyrir verslunina Skemmuna í Hafnarfirði. Vann hún þar í nokkur ár. Megin hluta starfsævinnar vann Ásta við afgreiðslu í fataverslunum. Nokkur ár í Guðrúnarbúð á Klapparstíg og síðar í Verðlistanum. Í þeim störfum sem öðrum sýndi hún samviskusemi og ábyrgð, enda naut hún sín vel í þessu umhverfi. Hún var jafnan vel snyrt, smekklega klædd og bauð af sér góðan þokka. Auk þess var hún örugg í fasi og glöð í viðmóti svo að viðskiptavinir leituðu til hennar öðrum fremur. Hún var fljót að átta sig á því hvað hverjum og einum hæfði og studdist þar við meðfædda og þjálfaða smekkvísi.

Ásta stofnaði ekki fjölskyldu og var einhleyp til æviloka. En hún átti létt með að samlagast þeim sem hún umgekkst. Í fjölmennum frændgarði var hún heimilisvinur og lét sig skipta heill og hagsæld ættingja sinna, sem aftur virtu hana og töldu sér ávinning af því að halda sambandi við hana. Á langri ævi eignaðist hún fjölda vina og kunningja í starfi sínu, á ferðalögum og í búsetu. Og þar sem hún var bæði mannfróð og minnug hélt hún vináttu og kunningsskap við ótrúlega marga samferðamenn á lífsleiðinni.

Þegar ég rifja upp kynni mín af Ástu eru minningarnar fyrst og fremst skemmtilegar. Hún var glöð í hópi vina og hafði opið auga fyrir spaugilegum atvikum. Sagði hún líflega og skemmtilega frá ýmsum smáævintýrum, sem gjarnan urðu á vegi hennar, þótt öðrum sæist yfir þau. Hygg ég að margir muni minnast þessa í fari hennar.

Um leið og ég þakka Ástu góð kynni og vináttu sendi ég Guðrúnu systur hennar samúðarkveðjur, en hún er nú ein eftir af þessum systkinahópi. Blessuð sé minning Ástu Kristjánsdóttur.

Sigríður Árnadóttir.