17. maí 2009 | Kvikmyndir | 409 orð | 3 myndir

Handan rauða dregilsins

Frá Cannes

Svalur Quentin Tarantino á rauða dreglinum fyrir frumsýningu á myndinni Bak-Jwi.
Svalur Quentin Tarantino á rauða dreglinum fyrir frumsýningu á myndinni Bak-Jwi. — Reuters
[ Smellið til að sjá stærri mynd ]
Hann bendir á skóna mína. Þeir eru brúnir, ekki svartir. Það hlaut að koma að því að snobbaða Cannes léti á sér kræla, maður hlaut að verða fyrir fatafasisma á endanum – þrátt fyrir að vera í splunkunýjum jakkafötum og með fagurrautt bindi.
Hann bendir á skóna mína. Þeir eru brúnir, ekki svartir. Það hlaut að koma að því að snobbaða Cannes léti á sér kræla, maður hlaut að verða fyrir fatafasisma á endanum – þrátt fyrir að vera í splunkunýjum jakkafötum og með fagurrautt bindi. Og þeir eru ekki einu sinni samkvæmir sjálfum sér, sem skýrir af hverju ég fór áhyggjulaus í þessari múnderingu af stað eftir að hafa leitað ráða hjá mér reyndari Cannes-förum. Fyrsti vörðurinn gerði athugasemdir við bindið (þess ber að geta að um það bil helmingur allra karlmanna á svæðinu var með bindi) og heimtaði svarta slaufu – en sagði að slíkt hálstau mætti nálgast á næstu stoppistöð. Þeir voru hins vegar fullkomlega sáttir við bindið mitt en vildu svarta skó. Hversu ljúft það hlýtur að vera að vera kona og geta mætt í kjól í hvaða lit sem er og vera samt hleypt í bíó – en kannski er bara mátulegt á okkur karlana að það megi einhvers staðar finna ósanngjarna misnotkun í þessa áttina.

Þessi ekki-bíóferð kristallaði ágætlega þennan þriðja dag í Cannes, sem ólíkt tveimur þeim fyrstu var ekki uppfullur af góðum bíómyndum. Mér tókst meira að segja að finna vondan matsölustað sem er meira en að segja það hér í Cannes. Og Michel Gondry, einn af mínum uppáhaldsleikstjórum, brást illilega. Þyrnir í hjartanu (L'épine dans le coeur) fjallar um frænku hans Suzette, sem var grunnskólakennari í þrjátíu ár. Gondry leitar uppi gamlar myndir og upptökur, tekur viðtöl og málar mynd af frænkunni en sú mynd er aldrei nógu forvitnileg, þótt sú gamla virðist vera það, og hefði aldrei átt að yfirgefa fjölskylduboðið. Líklega orðaði gagnrýnandi sem var á svæðinu, Mike D'Angelo, þetta best: „I have half a dozen perfectly nice aunts who've led happy nondescript lives. Be glad I have no camera.“

Ang Lee gerði svo það sem hann gat til þess að bjarga deginum og tókst það svona hálfpartinn. En þegar maður sér tvo magnaða leikstjóra misstíga sig svona illilega langar mann helst að stofna sálfræðiþjónustu fyrir kvikmyndaleikstjóra. Meðferðin myndi einfaldlega byrja svona: „Hey, við vitum að þú getur gert frábærar bíómyndir – af hverju ertu eiginlega í þessu rugli?“ Þessi þjónusta hefði að sjálfsögðu þann tilgang einann að fá þá til að gera góðar bíómyndir aftur, ef þeir verða að vera þunglyndir til þess verður bara að hafa það – en mig grunar hins vegar að flestir gleðjist þeir frekar en hitt ef myndirnar batna.

Keppa um Gullpálmann

Morgunblaðið kynnir þær myndir sem keppa um Gullpálmann í Cannes. Nú er komið að næstu tveimur.

Taking Woodstock e. Ang Lee

Ang Lee er duglegur að hoppa á milli kvikmyndaforma og hér er hann að gera Cameron Crowe-mynd. Og það tekst honum engan veginn, hippisminn er hvorki sérstaklega sannfærandi né heillandi nema rétt í byrjun. En Ang Lee er hins vegar meistari í sögum af brotnum, bækluðum og skrítnum fjölskyldum og ein slík leynist í Taking Woodstock og væri efni í miklu betri bíómynd ef hipparnir væru ekki alltaf að trufla þau.

Bright Star e. Jane Campion

Skærustu stjörnurnar brenna upp hraðast og þessi mynd Jane Campion gerist árið 1818 þegar ennþá var einhver raunveruleiki í klisjunni um ungskáldið sem tærðist upp af berklum eða öðrum ófögnuði. Það voru örlög enska sonnettuskáldsins Johns Keats, sem lifði aldrei 26. afmælisdaginn, en í myndinni rifjar Campion upp kynni Keats og tískuhönnuðarins Fanny Browne.

asgeirhi@mbl.is

Ásgeir H Ingólfsson

Fletta í leitarniðurstöðum

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.