Sonja Guðlaugsdóttir fæddist í Ólafsvík 10. desember 1939, í húsi því sem nefnt var Betlehem. Hún lést á heimili sínu aðfaranótt 24. maí síðastliðins og var jarðsungin frá Ólafsvíkurkirkju 30. maí.

Við kveðjum í dag okkar ástkæru systur Sonju með hryggð og söknuð í huga. Sonja var elst í níu systkina hópi. Á langri samferð er svo sannarlega margs að minnast. Sonja var fyrirmyndarsystir að öllu leyti og bar hag okkar fyrir brjósti fram á síðasta dag. Við ólumst upp á mannmörgu heimili, sjómenn í fæði og mikill gestagangur. Sonja sem unglingur annaðist heimilisverkin með mömmu af stakri prýði og hún gekk okkur í móðurstað þegar mömmu naut ekki við. Hún var okkur því meira en góð systir. Heimili Sonju og Helga stóð okkur alltaf opið og þangað var eins og að koma heim. Þau voru höfðingjar heim að sækja og Sonja mikil matmóðir. Mikið var skeggrætt um þjóðfélagsleg málefni og oft slegið á létta strengi því þau voru fundvís á spaugilegar hliðar mannlífsins. Ógleymanlegar eru glímurnar sem Helgi háði við börnin sem öll sigruðu, ekki síst fyrir mikla hvatningu Sonju. Samverustundirnar á Fróðá skipa sérstakan sess í huga okkar því þar gerðust mikil ævintýri. Sonja var nokkurs konar „veiðistjóri“ sem var umhugað um að allir fengju fisk. Þar voru háðar veiðikeppnir og þar fór Sonja fremst í flokki við að skapa þá stemningu að öllum hljóp kapp í kinn. Á kvöldin voru sagðar sögur, farið yfir atburði dagsins og gjarnan aðeins fært í stílinn. Sonja var mjög starfsöm og sérlega trygg sínum vinnuveitendum. Hún starfaði m.a. á símstöðinni og þótti það í þá daga ábyrgðarmikið starf vegna þess að þá var símstöðin ekki sjálfvirk. Hún vann lengi við fiskvinnslu og netavinnu hjá pabba og um árabil í versluninni hjá Siggu Tótu, vinkonu sinni. Ung að árum var hún kokkur á síldarbátnum Tý. Það var einstök alúðin sem hún lagði í allt sem hún tók sér fyrir hendur enda var hún eftirsótt til vinnu. Sonja var drífandi, hafði létta lund og vinsæl meðal vinnufélaganna. Hún bar velferð Ólafsvíkur fyrir brjósti og atvinnugreinarinnar sem samfélagið byggðist á. Hún lagði ríka áherslu á að versla í heimabyggð. Sonja lét sér annt um samferðamenn sína og lagði mörgum lið þótt ekki færi hátt. Sonja stundaði sjóstangaveiði af miklum áhuga og tók þátt í mótum víða um land og naut mikils stuðnings Helga varðandi það. Á vetrarkvöldum var hugað að veiðidótinu, það gert klárt fyrir komandi mót og ýmis „leynitrix“ útbúin.

Verðlaunabikarar hennar eru vitnisburður um keppnisskap og metnað. Hún lét veikindi ekki aftra sér frá að taka þátt í mótum síðustu árin, svo mikill var áhugi hennar á íþróttinni og einnig var vinátta veiðifélaganna henni mikils virði.

Sonja og Helgi voru í senn góðir uppalendur og vinir barnanna sinna. Eftir að börnin fóru að heiman og stofnuðu fjölskyldur var mikill samgangur þeirra á milli. Sonja tók virkan þátt í lífi þeirra og hlúði að þeim á allan hátt. Tengdabörnin urðu sem hennar eigin og ömmubörnin og langömmubörnin voru henni sem dýrmætar perlur.

Við vottum Helga, börnum, tengdabörnum, barnabörnum og barnabarnabörnum okkar dýpstu samúð.

Blessuð sé minning Sonju.

Óttar, Steinþór, Guðmunda, Rafn, Sólveig, Björg og Guðlaug Sandra.

Glæsileiki og glaðværð fylgdi Sonju frá æsku. Þessa mynd hafði hún alla sína tíð.

Mynd hennar var fyllri en þetta.

Hjartahlýja, gestrisni, dugnaður og viljastyrkur var hennar gerð.

Þessir eiginleikar hennar voru alltaf til staðar, hvort sem lífið bauð upp á góða eða erfiða tíma. Lífið gaf og tók.

Sonja og Helgi eignuðust myndarlega og góða fjölskyldu sem þau hafa ræktað af umhyggju.

Sonja naut sín meðal fólks. Var gjarnan hrókur alls fagnaðar, hvort sem var á skemmtunum eða við önnur tækifæri.

Einna best naut hún sín með sjóveiðistöngina, enda veiðiskapur í blóð borinn, samanber föður og systkini.

Við sjóstöngina var ekkert gefið eftir, enda var Sonja landskunn fyrir veiðiskapinn og félagsskapinn meðal þátttakenda á sjóstangveiðimótum.

Góð heilsa er ekki sjálfgefin á lífsleiðinni. Um árabil tókst Sonja á við krabbamein með æðruleysi og viljastyrk. Annaðist hún heimili sitt svo lengi sem nokkur möguleg geta var til og kannske rúmlega það.

Síðustu vikurnar naut hún þess að Ísafold dóttir hennar, sem komin var heim frá læknisnámi í Danmörku, fékk þess kost að annast móður sína sem var heima.

Elsku bróðir og mágur. Þegar þú hafðir samband og sagðir frá andláti eiginkonunnar tókstu svo til orða: „Hetjan mín kvaddi klukkan fjögur í nótt.“

Já, Sonju var sannarlega rétt lýst sem hetju.

Við þökkum fyrir að hafa tengst og kynnst Sonju.

Helgi, börn, barnabörn, tengdabörn og öll fjölskyldan eiga samúð okkar alla.

Svanur og Edda.

Bjart er oft við Breiðafjörðinn

blessar vorsól lífið allt.

Blikar fögur strönd og straumur

stenst það ekkert hjarta kalt.

Undir sól í aftanljóma

eyja má þar Bjarg og Skor

glitra í fjarska og innar eyjar,

allt er lifir dýrkar vor.

(G.Þ.G.)

Þessi texti lýsir vel útsýninu úr eldhúsglugganum í Sandholti 7 þar sem við mágkonurnar sátum löngum stundum og ræddum málin við dúkað borð og ávallt kveikt á kerti, gott uppáhellt kaffi og meðlæti sem skorti aldrei. Við fylgdumst með bátunum koma að landi og spáðum í aflann. Þar voru líka teknar ákvarðanir um næsta veiðimót eða verið að minnast góðra móta þar sem við höfðum aflað vel, en sigurinn var ekki síður sá að komast á mót og fagna með góðum vinum. Skipstjórarnir okkar víðs vegar um landið höfðu sérstakan sess í okkar huga og ræddum við mikið um þá enda voru þeir hetjur hjá Sonju, sama hver var, allir svo góðir.

Mörgum stundum eyddum við saman að skoða veiðarfærin og spá í þau, hvað mun reynast best hér og þar. Félagsskapurinn í Sjósnæ gaf okkur margar ógleymanlegar gleðistundir; þegar hugurinn var þungur var leitað í góðu minningarnar og þá var bara gleði og hlátur.

Eina ferð fórum við saman til Írlands á Evrópumót EFSA í sjóstöng, sú ferð var okkur eftirminnileg. Sonja var mikil keppnismanneskja og mikil veiðikona en var ávallt tilbúin að aðstoða keppinautinn ef svo bar við.

Frá fyrstu kynnum okkar höfum við verið bestu vinkonur og hún verið mér sem besta systir. Hjá henni fékk ég hvatningu og styrk í blíðu og stríðu, frá henni fór ég léttari í lundu, allt var skemmtilegt sem við gerðum saman.

Gott samband var á milli systkinanna, Sonja elst, svo mikið var leitað til hennar af stóra hópnum, mér fannst ég vera ein af þeim.

Sonja var falleg og glæsileg kona, það var hún til hinstu stundar. Þótt krabbameinið hafi herjað hart á hana hélt hún reisn sinni, hún stóð meðan stætt var og sinnti sínum heimilisverkum ótrúlega lengi og aldrei kvartað. Eftir að kraftar þrutu var hún umvafin ástúð og umhyggju eiginmanns, barna og tengdabarna. Einkadóttirin, Ísafold, „rósin hennar mömmu“, útskrifaðist sem læknir fyrr á þessu ári og var það Sonju mikil hamingja að geta tekið þátt í þeirri gleði. Setti hún sér það takmark frá upphafi máms hennar að komast til Danmerkur og upplifa stundina, henni tókst það og það var stór sigur. Ísafold annaðist móður sína frá byrjun apríl til hinstu stundar af svo mikilli ást og alúð að unun var að sjá. Þá mynd mun ég geyma í hjarta mér.

Sunnudagsmorguninn 24. maí við sólarupprás þegar Breiðafjörðurinn skartaði sínu fegursta þá var stundin komin, Frelsarinn góði breiddi út faðminn og tók á móti mágkonu minni og ég sé hana sem fallegan engil með fallega ljósa hárið og tveir litlir englar í örmum hennar.

Elsku Helgi bróðir, börnin og fjölskyldur, Guð styrki ykkur í sorginni, þið eruð hetjur.

Mágkonu minni og vinkonu þakka ég alla tryggð við mig og fjölskyldu mína, sjáumst síðar.

Sigurbjörg Kristjánsdóttir.

Við sem urðum þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að vera Sonju samferða, kynnast henni frá unga aldri og eiga hana sem frænku verðum ævinlega þakklát fyrir þá gjöf.

Margar góðar minningar um Sonju koma upp í hugann nú þegar hún hefur kvatt þennan heim. Minningar um allt það sem ég sem krakki og síðar fullorðin fékk að upplifa með henni og líta upp til hennar alla tíð. Það var alltaf gott að koma til Sonju frænku, venjulega allt fullt af kræsingum, hveitikökum með hangikjöti, heimabakað brauð og sætabrauð. Sonja klikkaði aldrei á að hringja í okkur eða vilja hitta okkur þegar við vorum í Ólafsvík. Þegar einhver í fjölskyldunni átti afmæli sögðu börnin svo oft að nú ætti Sonja eftir að hringja, þá væri dagurinn fullkominn. Það verður skrýtið á næstu afmælisdögum að hún hringi ekki, en ég hugsa þá til hennar og ég veit að hún verður hjá mér. Það var sama hvort við hittum Sonju eða heimsóttum hana á Fróðá, í Sandholtið eða Stekkjarholtið, alltaf var gott og gaman að koma til hennar og Helga. Hún hugsaði alla tíð vel um sitt fólk og sá til þess að allir færu mettir úr heimsóknum hjá henni.

Ég hugsa oft um þá stund þegar Sonja og amma Inga hittu mig á sjoppunni eitt skiptið, fyrir mörgum árum, og ungur maður kom gangandi eftir Ólafsbrautinni í Ólafsvík. Sonja sagði við mig að ég ætti eftir að eiga hann sem eiginmann, vittu bara til sagði hún og amma Inga tók undir. Allt gekk þetta eftir og Sonju hefur alla tíð þótt hún eiga fyrir vikið eitthvað í mínu hjónabandi.

Okkur þykja eftirfarandi ljóðlínur eiga vel við þegar við hugsum til Sonju frænku:

Þegar ég hugsa um þig

sé ég glampandi bros.

Þegar ég hlusta eftir þér

heyri ég innilegan hlátur.

Þegar ég reyni að sjá þig

sé ég fallegan engil

engil sem brosir

og hlær innilegum hlátri.

(Höf. ók.)

Við fjölskyldan þökkum Sonju frænku fyrir samfylgdina, góð frænka hefur kvatt okkur. Blessuð sé minning hennar.

Drífa og fjölskylda.

Hún Sonja er dáin eftir langa og hetjulega baráttu í veikindum sínum. Það er langt síðan ég sá fyrst þessa glæsilegu konu, leiðir okkar lágu fyrst saman þegar við fluttum í næsta hús við þau hjón. Dætur okkar eru jafnaldra og voru saman í skóla. Þá vorum við sonur hennar saman á litlu Auðbjörginni. Seinna fórum við að stunda sjóstangaveiði ásamt mágkonu hennar, henni Sibbu, en þetta hafa alltaf verið hetjur í félaginu okkar. Það er margs að minnast þegar ég lít til baka. T.d. á einu mótinu sem ég var mótsstjóri og sé að einn báturinn kemur í land strax aftur, þá hafði Sonja orðið fyrir því óláni að fá öngul í gegnum fingur. Við brunum heim til læknisins og vekjum hann því þetta var mjög snemma, hann vill fá okkur á heilsugæslustöðina og taka öngulinn, en nei það var enginn tími til slíks, báturinn beið og hún þurfti að komast strax aftur um borð. Læknirinn stóð á náttfötunum í forstofunni og tók öngulinn. Þetta sýnir hvernig Sonja var. Sonja var mikil aflakló og var alltaf með þeim hæstu í öllum keppnum.

Sonja var í stjórn Sjósnæ um árabil og mikil áhugamanneskja um sjóstangaveiði. Hún hefur sýnt það og sannað að hún var ekki minni veiðimaður en bræður hennar sem hafa verið skipstjórar og miklir veðimenn.

Kæri Helgi og fjölskylda, ég vil fyrir mína hönd, fjölskyldu minnar og Sjóstangafélags Sjósnæ votta ykkur dýpstu samúð.

Sigurður Arnfjörð, formaður Sjósnæ.