Jens Jóhannes Jónsson fæddist í Mýrarkoti í Húnavatnssýslu 1. maí 1921. Hann lést á Landspítalanum í Fossvogi laugardaginn 7. maí síðastliðinn. Foreldrar hans voru Jón Kristvinsson bóndi og Guðný Anna Jónsdóttir húsmóðir. Jens fluttist á fyrsta aldursári með foreldrum sínum til Skagafjarðar þar sem þau bjuggu fyrst á Vatnsleysu og síðar í Garðakoti í Hjaltadal. Jens var sjötti í röð átta systkina sem öll eru látin nema einn bróðir, Róar, f. 1923.

Jens kvæntist Sólveigu Ásbjarnardóttur kennara, f. 26. janúar 1926, þann 3. apríl 1954. Börn Sólveigar og Jens eru: 1) Anna, f. 18. desember 1953, gift Sigurði V. Viggóssyni, f. 1953. Þeirra börn eru: a) Snæbjörn, f. 1974, sambýliskona Jóhanna Þuríður Másdóttir, f. 1973, þeirra börn eru Karl Jakob, f. 2001 og Maríanna Rín, f. 2004 b) Stefanía, f. 1979, sambýlismaður Sveinn Kristjánsson, f. 1984. Þeirra börn eru Kristján, f. 2008 og Klara Margrét, f. 2009 c) Magnús, f. 1981 og d) Lilja, f. 1986. 2) Ásbjörn, f. 3. apríl 1955, kvæntur Vilborgu Tryggvadóttur Tausen, f. 1963. Þeirra börn eru: a) Egill, f. 1991 og b) Sólveig, f. 1994. 3) Jón Haukur, f. 11. janúar 1958, kvæntur Berglindi Björk Jónasdóttur, f. 1959 . Þeirra börn eru: a) Auður Harpa Andrésdóttir, f. 1977, hennar sonur er Róbert Andri, f. 1995, b) Jökull Ernir, f. 1988. 4) Ástríður Jóhanna, f. 18. júní 1960, gift Ragnari Kjærnested, f. 1957. Þeirra börn eru: a) Jens Pétur, f. 1981, b) Sólveig Lára, f. 1985, sambýlismaður Jóhann Ingi Jóhannsson, f. 1983, dóttir þeirra er Katrín Ásta, f. 2010 og c) Guðrún Helga, f. 1991, unnusti Arnór Freyr Stefánsson, f. 1991. 5) Erla Sesselja, f. 18. október 1966, gift Gunnari F. Birgissyni, f. 1967. Þeirra börn eru: a) Hákon Freyr, f. 1991, b) Ester Elísabet, f. 1997 og c) Baldvin Bjarki, f. 2002.

Fyrir átti Jens soninn Jóhann Friðgeir, f. 1948, kvæntur Guðlaugu Aðalsteinsdóttur, f. 1949. Þeirra börn eru: a) Aðalsteinn Davíð, f. 1972, d. 2007. Börn Aðalsteins og Ingibjargar Aspar Júlíusdóttur, f. 1975, eru Íris Rakel, f. 2005 og Ragnar Páll, f. 2006. b) Bjarni Borgar, f. 1973, sambýliskona Valgerður Kristín Guðbjörnsdóttir, f. 1972. Þeirra börn eru Freydís Rós, f. 1997 og Elísa Rut, f. 2000. 3) Benedikt Heiðar, f. 1978.

Jens útskrifaðist sem búfræðingur frá Hólum árið 1944. Jens kom víða við á sinni starfsævi. Hann vann í nokkur ár í rafgeymaverksmiðjunni Pólar, í Mjólkursamsölunni við útkeyrslu og við leigubílaakstur. Frá árinu 1978 og fram til sjötugs, er hann hætti að vinna, vann hann hjá Kjötvinnslunni Goða. Jens var áhugasamur um spilamennsku og spilaði brids reglulega um árabil. Hann var einnig áhugasamur um allar íþróttir og þá sérstaklega knattspyrnu og hélt hann með knattspyrnufélaginu Fram alla tíð.

Útför Jens verður gerð frá Áskirkju í dag, mánudaginn 16. maí 2011, og hefst athöfnin kl. 15.

Það er komið að kveðjustund. Þó að pabbi hafi verið kominn vel til ára sinna er söknuðurinn og missirinn engu að síður sár.

Hugurinn leitar til baka til bernskunnar og minningarnar lifna við. Pabbi vann mikið og oft var það svo að hann var lítið heima. En þrátt fyrir langan vinnudag þá fann hann tíma fyrir okkur krakkana. Ferðir á Þingvelli og Laugarvatn með teppi og nesti sitja í minningunni. Þá var líka vinsælt að stoppa í Eden í Hveragerði og kaupa ís. Oftast var það svo að við vorum ekki komin lengra en upp að Rauðavatni þegar allir í bílnum voru brostnir í söng. Skátalög, Þórsmerkurljóð, að ógleymdum Loff malakoff, voru sungin hástöfum. Á haustin fórum við gjarnan í berjamó. Þá þótti mér best að fylgja pabba eftir. Hann var duglegur við að finna góð krækiberjalyng krökk af berjum. En hann vildi ekki tína með mér heldur lagðist í grasið með hendur aftur fyrir aftan hnakka og naut þess að vera úti í náttúrunni. Þegar afahlutverkið tók við af föðurhlutverkinu þá sáum við nýja hlið á pabba. Afa sem var alltaf til í að leika við barnabörnin, fór niður á fjóra fætur og skreið með þeim um gólfin, sýndi þeim spilagaldra og lék við þau á ýmsan hátt. Þegar barnabörnin urðu eldri var alltaf hægt að hringja í afa Jens þegar vantaði hjálp við heimalærdóminn. Íslendingasögurnar, stafsetning, málfræði, landafræði. Þau komu aldrei að tómum kofunum hjá afa. Ef hann vissi ekki svarið þá var það segin saga að stuttu seinna var hringt, afi í símanum og búinn að finna svarið við spurningunni. Þá var alltaf vinsælt hjá barnabörnunum að gista hjá ömmu og afa í Dalselinu. Þar fengu þau góðan mat, eitthvað klassískt eins og kjötbollur eða bjúgu sem runnu ljúflega niður í barnabörnin sem voru vanari öðruvísi mat heima hjá sér. Þá var gjarnan tekið í spil og barnabörnunum sinnt af umhyggju sem ömmum og öfum einum er lagið.

Eitt sinn spurði ég pabba að því hvort hann tryði á líf eftir dauðann. Hann svaraði því til að það gerði hann í þeim skilningi að hann lifði áfram í börnum sínum og afkomendum þeirra. Þetta lýsir pabba vel enda var hann alltaf stoltur af hópnum sínum. Það var sama hversu stórir eða smáir sigrarnir voru, alltaf var pabbi jafn stoltur og sannfærður um að við stæðum okkur framúrskarandi vel í öllu því sem við tækjum okkur fyrir hendur. Það er því sorglegt til þess að hugsa að hann verður ekki til staðar nú í vor þegar þrjú af barnabörnunum útskrifast úr menntaskóla. Hann hefði verið manna stoltastur af þeim og notið þess að fá að taka þátt í því að fagna þessum áfanga með þeim. Við hefðum svo gjarnan viljað að pabbi hefði fengið að njóta með okkur sumarsins og birtunnar sem framundan er en enginn ræður sínum næturstað. Við sitjum eftir með söknuð í hjarta en líka gleði. Við gleðjumst yfir lífi hans og erum þakklát fyrir að hafa fengið að vera hluti af því.

Elsku pabbi, tengdapabbi og afi, hafðu þökk yfir allt og hvíl í friði.

Erla, Gunnar, Hákon,

Ester og Baldvin.

Elsku pabbi, tengdapabbi og afi.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

Grátnir til grafar

göngum vér nú héðan,

fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.

Guð oss það gefi,

glaðir vér megum

þér síðar fylgja' í friðarskaut.

(Vald. Briem)

Guð blessi minningu þína. Hafðu þökk fyrir allt sem þú gafst okkur.

Ásbjörn, Vilborg, Egill

og Sólveig.

Það er löng lífsleið frá Mýrarkoti í Laxárdal í Dalsel í Reykjavík. Hann ætlaði sér að verða bóndi, fékk snemma áhuga á pólitík, fór á sellufundi, kaus Framsókn en varð eldblár sjálfstæðismaður. Kom til Reykjavíkur 1942 eftir nám í Bændaskólanum á Hólum og fór að vinna hjá Geira í Eskihlíð. Tók síðan bílpróf og gerðist bílstjóri á Siglufirði og fór víða, t.d. til Vestmannaeyja á vertíð en þar kynnist hann konu sinni.

Er ég kveð tengdaföður minn og vin er margs að minnast og fyrir það vil ég þakka. Allar þær sumarbústaðarferðir sem við fórum saman, veiðiferðir, hvort sem farið var í laxveiði vestur á firði eða silung. Rjúpuferðir, fótboltaferðir og sólarlandaferðir. Fótboltaferð okkar til London er minnisstæð, þá var gaman. Þú bjóst yfir miklum fróðleik sem þú hafðir gaman af að deila. Áttir til að varpa fram vísum á góðri stundu. Hélst verndarvæng yfir börnum og barnabörnum. Takk fyrir allt. Minning um góðan tengdaföður mun lifa.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér,

og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hug minn fer,

þó þú sért horfinn úr heimi,

ég hitti þig ekki um hríð,

þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir)

Sjáumst síðar.

Ragnar.

Elsku hjartans tengdapabbi.

Nokkrar línur til að þakka þér fyrir að taka svona fallega á móti mér fyrir allöngu inn í fjölskylduna þína þegar sonur þinn Jón Haukur kynnti okkur á aðfangadegi.

Þú varst einstakur maður sem umvafðir okkur öll, börnin þín, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn. Allir voru alltaf velkomnir.

Þú hafðir áhuga á öllu og öllum og fylgdist vel með. Víðlesinn, fróður og fallegur maður.

Og svo áttirðu hana ömmu Lollu sem bakaði handa þér hjónabandssælu í hartnær 60 ár og pönnukökur á hverjum sunnudegi og þá flykktist öll fjölskyldan til ykkar.

Það ættu öll heimili að eiga eina ömmu Lollu og einn afa Jens. Gleðistuðullinn mundi hækka á landsvísu.

Nú syrgir þig amma Lolla og fjölskyldan öll, en ég er handviss um að það verður fallega tekið á móti þér á öðrum stað.

Svo hittumst við seinna, og þá fáum við okkur sveitakjöt, ég og þú og ég raula þér lag og þú segir mér sögur og ferð með fyrir mig kvæðabálk.

Heimurinn var betri með þig í honum.

Takk fyrir mig.

Tengdadóttir þín,

Berglind Björk.

Kæri tengdapabbi, nú ertu farinn eftir nokkra vikna hetjulega baráttu á sjúkrahúsi eftir slys. Ekki hvarflaði að mér eða öðrum að þessu jarðlífi væri nær lokið þegar þú fyrir skömmu komst hress og kátur úr einum af þínum daglegu göngutúrum og vorið var rétt byrjað að kíkja. En svona er víst lífið, allt bjart og fallegt einn daginn og þann næsta er allt orðið breytt.

Tengdapabbi var vissu leyti einstakur maður og áhugasviðið vítt. Við náðum saman á sviði ljóðabóka, almenns fróðleiks úr bókum og síðan í veiði, hvort sem var með stöng eða byssu. Á seinni árum voru veiðitúrar stundaðir þegar tækifæri gafst og var áhuginn mikill hjá báðum. Ávallt var spenna í lofti áður en farið var af stað og alveg þar til einhver veiði var fengin. Það var líka merkilegt hvað krafturinn og áhuginn var mikill, því það eru ekki margir sem komnir eru á níræðisaldur, sem fara til fjalla til rúpnaveiða, eins og ég minnist enn gjörla. Þá var gengið um fjöllin hér fyrir vestan allt upp í hálfan dag og sá varla þreytu á karli. Annað áhugamálið var knattspyrnan og var gaman að fylgjast með þér bæði á vellinum og ekki síður við sjónvarpið við að horfa á knattspyrnu, því það var eins og þú væri sjálfur í öllum spyrnum og tæklingum á vellinum.

Síðan má ekki gleyma léttleikanum og samskiptum við barnabörnin og langafabörnin, hvort sem þú varst í boltaleik með þeim eða liggjandi endilangur á gólfinu að leika og kjá við þau. Þarna mátti ætla að væri unglingur á ferð en ekki einn á áttræðis- eða níræðisaldri.

Með þessum fáu orðum vildi ég þakka samveru og viðkynningu til margra ára og sendi Lollu og öllum afkomendum ykkar og ástvinum innilegar samúðarkveðjur með vissu um að hinum megin er hægt að taka góða göngutúra í fögrum sveitum og ekki síður að fara til veiða og stunda knattspyrnu.

Þinn tengdasonur,

Sigurður Viggósson.

Jens var alltaf stoltur af því að vera kallaður afi. Ekki minnkaði stoltið þegar langafatitillinn bættist í safnið fyrir tíu árum. Hann var svo ljúfur og góður við barnabörnin og barnabarnabörnin þegar þau komu í heimsókn. Hann lagðist á gólfið og lék sér með þeim, að leikfangadýrum og öðru dóti. Settist svo við eldhúsborðið og ræddi heimsmálin við fullorðna fólkið af innsæi og alvöru. Hann var með sterkar skoðanir á hlutunum og gat alltaf fært góð rök fyrir máli sínu, enda vel lesinn og vakandi yfir málefnum líðandi stundar. Það var stundum eins og að tefla krefjandi skák að rökræða við hann um menn og málefni; upphaf og endi alheimsins og allt þar á milli. Hann opnaði augu mín oft fyrir hlutum sem ég hafði ekki leitt hugann að. Það hjálpaði líka til að á meðan á umræðum stóð var hægt að gæða sér á pönnsum eða öðru góðgæti sem Lolla amma hafði töfrað fram, að því er virtist fyrirhafnarlaust.

Við afi fórum stundum á völlinn en hann hélt með Fram í knattspyrnunni af miklum ákafa. Hann lifði sig inn í leikina allt frá fyrstu mínútu og spennan magnaðist stöðugt þegar leið á. Hann lét leikmenn og dómara heyra það ef honum fannst þeir ekki vera að standa sig. Þessi dagfarsprúði og ljúfi maður breyttist í illvígan og óbilandi stríðsmann í 90 mínútur, hver vöðvi líkamans spenntur til hins ýtrasta, reiðubúinn í átök. Eftir lokaflautið rjátlaði þó strax af honum og við skelltum okkur í ísbúð eða bara í heimabaksturinn hjá Lollu ömmu.

Ég er þakklátur fyrir að hafa átt Jens fyrir afa. Eftir því sem ég þroskaðist kynntist ég honum á nýja vegu, og alltaf fannst mér meira og meira til hans koma eftir því sem ég varð eldri.

Við afi ræddum oft um ljóðagerð og kvæði, sérstaklega var hann hrifinn af vel ortum limrum og ferskeytlum. Hann lagði alltaf áherslu á að ljóð uppfylltu kröfur bæði um innihald og form. Þá kunni hann líka að meta óbundinn kveðskap, ef vel var ort. Sá sem ætlar að spreyta sig á kveðskap, skal gera það af vandvirkni og virðingu fyrir viðfangsefninu, ekkert hálfkák. Hann leiðbeindi mér af þolinmæði og þekkingu þegar ljóðagerð bar á góma.

Við eigum öll eftir að sakna þín, elsku afi. Þú gafst okkur öllum svo mikið á þinn hógværa og hægláta hátt. Þú munt lifa áfram í huga okkar allra.

Snæbjörn.

Elsku besti afi minn. Það kom að því að þú hafðir rétt fyrir þér. Síðustu jól voru þín síðustu með okkur. Ég man ekki í hversu mörg ár þú hefur sest niður á aðfangadagskvöldi og sagt okkur að nú væru þetta örugglega þín síðustu jól. Við vorum ekki mikið að taka mark á þér enda eldhress og yfirleitt stálhraustur. Það verða ekki allir þeirrar gæfu aðnjótandi að lifa níutíu góð ár. Þetta endurtek ég fyrir sjálfri mér aftur og aftur til að reyna að sefa sorgina og söknuðinn. Ég hef alltaf trúað því að þú myndir einfaldlega sofna svefninum langa heima eina nóttina en slysin gera ekki boð á undan sér. Fyrir margt er ég þér þakklát og eftir standa margar góðar minningar. Elsku þú að lauma að mér rausnarlegum nammipening, elsku þú á fjórum fótum að leika við Katrínu Ástu, elsku þú á bjöllunni heima, fór ekki á milli mála hver var á ferð! Elsku þú að leyfa Katrínu Ástu að rífa í nefið þitt, elsku þú á göngu um hverfið.

Ég er ævinlega þakklát fyrir að hafa fengið að kveðja þig og svo þakklát fyrir að Katrín Ásta hafi getað glatt þig á þínum síðustu dögum. Ég vona og trúi að þú hafir vitað um og fundið fyrir nærveru okkar allra á þessum tíma. Hafðu það gott með hinum englunum.

Hver minning er dýrmæt perla að liðnum lífsins degi,

hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.

Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi,

og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.

(Ingibjörg Sigurðardóttir)

Takk fyrir samveruna, elsku afi minn.

Saknaðarkveðja,

þín

Sólveig Lára.

Elsku besti afi. Ég trúði því varla þegar pabbi sagði mér að þú værir farinn. Ég var svo viss um að þú myndir komast í gegnum þetta á þrjóskunni. En ég vona að þú sért kominn á betri stað, þar sem allur sársaukinn er farinn.

Ég á eftir að sakna þess að sjá þig á göngu um hverfið, ég á eftir að sakna þess að sjá þig í ömmukaffi á sunnudögum, ég á eftir að sakna vísnanna þinna, ég á eftir að sakna svo óteljandi hluta um þig. Ég er samt þakklát fyrir að hafa fengið að kveðja þig og hafa átt með þér stundir áður en þú fórst frá okkur.

Takk fyrir allt, elsku besti afi minn, þú munt alltaf eiga vísan stað í hjarta mínu.

Þín minning öllu skærar skín

þó skilji leið um sinn.

Þó okkur byrgi sorgin sýn

mun sólin brjótast inn.

Við biðjum Guð að gæta þín

og greiða veginn þinn.

(GÖ)

Saknaðarkveðja,

Guðrún Helga Kjærnested.

Fyrstu kynni mín af Jens Jónssyni voru í Álftagerði, æskuheimili okkar systkinanna á bökkum Mývatns. Að vísu voru þeim tengdar blendnar tilfinningar, því mér fannst að Jens væri að sumu leyti að stela frá okkur Sólveigu, Lollu móðursystur minni, sem jafnan fyllti húsið af gleði og skemmtun þegar hún kom í heimsókn. „Hún er komin með hring!“ sagði mamma við morgunverðarborðið einn daginn, og svo hlógu þær systur. Þarna bundust heit sem entust ævina, nærfellt sextíu ár.

Þegar ég síðar kom til náms hér í höfuðborginni, fékk ég að njóta þess hve traustur vinur þessi maður reyndist mér. Einhvern veginn leit ég á Jens sem sambland af föður og bróður.

Jens, verkstjóri í rafgeymaverksmiðjunni Pólum, ók daglega heim í hádegismat og tók mig, skóladrenginn að norðan, jafnan með sér. Heimili þeirra Lollu var mér mitt annað heimili fyrstu námsárin í háskóla.

Leiftur minninga koma fram í hugann, svo sem: Jens að leiðbeina mér í akstri á aurugum vegum austan fjalls, og þegar ég var að missa stjórn á bifreiðinni sagði hann ekki orð en fór að líta eftir því hvar heppilegast væri að lenda bílnum utan vegar. Stundum er gott að þegja saman. Jens að spila brids, klókur og hugmyndaríkur. Jens að ræða stjórnmál, hógvær en með ákveðnar skoðanir. Jens í síðustu ökuferð okkar austur fyrir fjall á liðnu hausti að rifja upp gamlan kveðskap eftir sjálfan sig og aðra, því að hann var góður hagyrðingur og unni ljóðlist bæði í bundnu máli og óbundnu.

Hver af öðrum til hvíldar rótt

halla sér nú og gleyma

vöku dagsins um væra nótt

vinirnir mínir heima.

Og andlitin sem þér ætíð fannst

ekkert þokaði úr skorðum

hin sömu jafn langt og lengst þú manst

ei ljóma þér sem forðum.

(Þorsteinn Valdemarsson)

Heimili Jens og Lollu stóð okkur systkinunum frá Álftagerði ætíð opið og þau voru alltaf tilbúin til þess að greiða götu okkar. Nú þegar leiðir okkar Jens skilja þakka ég forsjóninni fyrir að hafa leyft mér að njóta kynnanna við hann, vináttu hans og velgjörða.

Sendi samúðarkveðjur okkar Ingibjargar, systkina minna og maka þeirra til Lollu og hins stóra afkomendahóps.

Atli Dagbjartsson.

Tilgangi lífsins skilaðir þú svo sannarlega, að minnsta kosti í þeirri mynd sem þú túlkaðir hann fyrir mér um síðustu jól. Mér er það afar kært að hafa fengið að verja síðustu jólum með þér. Sérstaklega vegna þess að ég spurði þig um tilgang lífsins og fékk mjög góð svör við þeirri spurningu. Sú viska, þekking og hugulsemi sem bjó í þér var með eindæmum. Að hlusta á þig segja frá hinu og þessu var skemmtilegt. Ég hafði hvað mest gaman að því þegar þú fórst að tala um Kóraninn. Þú hafðir nú ekki mikið álit á því riti og fussaðir hreinlega yfir því sem þar stóð. Þegar við fórum í veiði á Vífilstaðavatni er mér einnig mjög kært að hugsa til. Að horfa á eftir þér þramma um bakkana í leit að góðum veiðistað var einstakt.

Að þú skulir vera farinn frá okkur er erfitt að sætta sig við. Þegar ég lít til baka á allar þær góðu stundir sem við áttum saman hugsa ég til þess sem þú sagðir við mig um jólin. Við sem einstaklingar verðum að njóta lífsins á meðan við getum. Við sem dýrategund verðum að fjölga okkur því annars deyjum við. Þú hefur svo sannarlega uppfyllt þessa tvo þætti. Ég þakka þér kærlega fyrir þær góðu stundir sem við áttum saman og ekki síður þær síðustu. Þú munt ávallt vera mér minnistæður fyrir góðsemi þína og hversu örlátur þú varst.

Megi guð vera með þér, Jens.

Jóhann Ingi.