Sigurbjörg Sigurjónsdóttir fæddist á Skorrastað í Norðfjarðarhreppi hinn 29. ágúst 1919. Hún lést á sjúkrahúsinu í Neskaupstað 20. september 2011.

Foreldrar hennar voru Sigurjón Magnússon, f. 8. nóvember 1889, d. 28. apríl 1944, og Magnea Ingibjörg Guðmundsdóttir, f. 18. apríl 1900, d. 9. janúar 1988. Fósturforeldrar hennar frá níu ára aldri voru Ármann Magnússon og Hallbera Hallsdóttir. Systkini Sigurbjargar eru: Halldóra Sigurjónsdóttir, f. 19. október 1922, Herdís Sigurjónsdóttir, f. 6. mars 1925, Anna Guðlaug Sigurjónsdóttir, f. 25. febrúar 1927, Ari Magnús Sigurjónsson, f. 2. maí 1929, og Laufey Sigurjónsdóttir, f. 31. desember 1931.

Hinn 27. september 1941 giftist Sigurbjörg Þorfinni Friðriki Ísakssyni, f. 11. ágúst 1916, d. 22. nóvember 1983. Foreldrar hans voru Ísak Friðriksson, f. 25. apríl 1876, d. 3. mars 1937, og Rannveig Dýrleif Stefánsdóttir, f. 18. júlí 1884, d. 16. ágúst 1963. Börn Sigurbjargar og Þorfinns eru: 1) Magnea Þorfinnsdóttir, f. 10. apríl 1942, en tvíburabróðir hennar lést nokkurra daga gamall. Maki var Anton Sigfússon, f. 23. maí 1945, d. 17. desember 2007, en þau skildu. Þau eiga þrjár dætur, Sigurbjörgu Ósk, Hörpu og Olgu Friðriku og fimm barnabörn. Sambýlismaður Magneu er Jóhann Luthersson, f. 9. janúar 1934. 2) Vífill Þorfinnsson, f. 29. september 1944. Maki Hrefna Marinósdóttir, f. 31. mars 1950. Þau eiga tvö börn saman, Sóleyju og Vikar Má en fyrir átti Hrefna soninn Marinó. Barnabörnin eru fimm. 3) Rannveig Þorfinnsdóttir, f. 21. desember 1945. Maki Jósep Leósson, f. 24. mars 1944. Þau eiga einn son, Leó Stein. Fyrir átti Rannveig soninn Þorfinn Gísla sem lést tæplega 2 ára gamall, og Þorfinn Gísla og Dröfn. Barnabörnin eru fjögur og barnabarnabörnin tvö. 4) Ísak Sigurjón Þorfinnsson, f. 28. september 1947, d. 17. apríl 1978. Maki Heiðbjört Kristmundsdóttir, f. 19. ágúst 1949 og eiga þau eina dóttur, Hlíf og tvö barnabörn. Núverandi maki Heiðbjartar er Bragi Hrólfsson og eiga þau tvö börn, Sigurbjörgu og Ísak Sigurjón. 5) Halla Kolfinna Þorfinnsdóttir, f. 25. febrúar 1949. Maki Ásvaldur Sigurðsson, f. 22. apríl 1950 og eiga þau þrjár dætur, Júlíu Sigrúnu, Heiðlóu og Eyrúnu Huld. Barnabörnin eru níu. 6) Soffía Þorfinnsdóttir, f. 2. júní 1952. Maki Einar Gíslason, f. 13. desember 1952 og eiga þau fjögur börn, Erlu, Indriða Þór, Ísak Sigurjón og Rannveigu. Barnabörnin eru sex. 7) Stefnir Þorfinnsson, f. 31. ágúst 1953. Maki Wanna Butsuwan, f. 24. janúar 1980, sonur þeirra er Andrew. 8) Huldís Þorfinnsdóttir, f. 10. febrúar 1955. Maki Þórður Ásmundsson, f. 31. mars 1942. Huldís á þrjú börn, Vífil Þór, Bryndísi og Gísla og fimm barnabörn. 9) Þorbjörg Þorfinnsdóttir, f. 28. júlí 1957. Maki Jónas Sigurður Jóhannsson, f. 6. nóvember 1956 og eiga þau þrjú börn, Guðlaugu Rannveigu, Jóhann Hafberg og Eygló. Sigurbjörg og Þorfinnur eignuðust einn dreng sem fæddist andvana.

Sissa ólst upp hjá foreldrum sínum á Norðfirði til níu ára aldurs en þá flutti hún til fósturforeldra sinna, Ármanns og Höllu. Börn þeirra og fóstursystkin Sissu eru Agnar (látinn), Erla, Hrönn (látin), Kolbrún, Ægir (látinn) og Randver. Sissa og Þorfinnur bjuggu á Norðfirði til 1965. Þá fluttu þau til Þórshafnar. Sissa flutti aftur til Norðfjarðar árið 1997 og bjó í Breiðabliki síðustu árin. Sissa vann margvísleg störf gegnum árin auk þess að vera móðir og húsmóðir á stóru heimili.

Útför Sigurbjargar fer fram frá Norðfjarðarkirkju í dag laugardaginn 1. október 2011 og hefst athöfnin kl. 14.

Orðið kjarnakona er fyrsta orðið sem okkur dettur í hug þegar við minnumst Sissu ömmu. Hún var sterkasta kona sem við höfum kynnst en um leið svo ljúf og góð. Hún var líka eilíf að því er við héldum þegar við vorum börn (og reyndar langt fram á fullorðinsaldur). Hún blótaði til þess að leggja áherslu á orð sín og hikaði ekki við að segja sína skoðun á mönnum og málefnum og lagði okkur lífsreglurnar hvenær sem hún gat. Þétt faðmlagið tók á móti manni í hverri heimsókn og ef kalt var úti tók hún hendur okkar í sínar til þess að koma í þær smáyl. Það er óhætt að segja að hún hafi átt þátt í að gera okkur að þeim manneskjum sem við erum í dag. Við nutum þeirra forréttinda að fá að alast upp með ömmu í svo til næsta húsi og var hún alltaf til staðar þegar við þurftum á að halda. Það eru því ófáar minningarnar sem við þökkum fyrir að eiga. Við minnumst ömmu að hlúa að afa með ástúð eftir að hann var kominn í hjólastól, ömmu í „kleinusloppnum“ og með rúllur í hárinu að steikja kleinur, ömmu að taka slátur, ömmu að búa til fiskibollur, ömmu að syngja með messunni í útvarpinu á sunnudögum og ömmu að kenna okkur að prjóna og hekla. Amma átti líka stóran þátt í jólaundirbúningnum heima en þar spilaði laufabrauðsgerðin stórt hlutverk. Jóladagsboðin á Langanesveginum með stórfjölskyldunni gleymast seint og var amma þar í essinu sínu, bauð upp á þúsund sortir og stóð eins og herforingi við súkkulaðipottinn á meðan spjallað var og spilað.

Amma Sissa var ótrúlega stolt af stóra afkomendahópnum sínum og var dugleg að sinna sínum, hvort sem það var með símtali eða með því að senda gjöf í tilefni afmælis eða jóla og hafði hún oftar en ekki gert þær sjálf. Við eigum því mikið af fallegum sokkum, vettlingum, styttum og dúkum sem farið verður með eins og sannan fjársjóð. Við systur fengum tvímælalaust áhuga okkar á glimmeri og skarti frá Sissu ömmu sem var alltaf svo fín og lét varla sjá sig á almannafæri nema með hringa, nælur og perlufestina góðu.

Þegar amma flutti í Neskaupstað fækkaði samverustundum okkar en þær voru alltaf góðar og alltaf beið okkar hlaðborð með þúsund sortum þegar við kíktum í heimsókn og fannst ömmu ómögulegt annað en að við prófuðum þær allar. Svo var spjallað fram eftir öllu. Síðustu heimsóknir okkar voru í sumar og þá var aðeins farið að draga af ömmu en kollurinn var í lagi og vildi hún vita allt um það sem við höfðum verið að gera eins og alltaf. Nú hefur hún haldið á fund afa en við vitum að hún mun alltaf fylgjast með okkur.

Elsku besta amma okkar, nú ertu komin til afa sem hefur eflaust tekið fagnandi á móti þér. Við þökkum þér fyrir að vera alltaf til staðar fyrir okkur og fyrir að vera okkur fyrirmynd í lífinu. Við komum til með að sakna þín um ókomna tíð.

Guðlaug (Gulla),

Jóhann og Eygló.

Undir háu hamrabelti

höfði drúpir lítil rós.

Þráir lífsins vængja víddir

vorsins yl og sólarljós.

Ég held ég skynji hug þinn allan

hjartasláttinn rósin mín.

Er kristallstærir daggardropar

drúpa milt á blöðin þín.

Æsku minnar leiðir lágu

lengi vel um þennan stað,

krjúpa niður kyssa blómið

hversu dýrðlegt fannst mér það.

Finna hjá þér ást og unað

yndislega rósin mín.

Eitt er það sem aldrei gleymist,

aldrei, það er minning þín.

(Guðmundur G. Halldórsson)

Takk fyrir allt og allt elsku Sissa amma.

Sóley, Hrefna Maren

og Sigurjón Vikar.

Það er stórt tómarúm í hjörtum okkar, elsku Sissa amma er ekki lengur á þessari jörð. Þegar talað er á myndlíkingamáli um að einhver sé „með stórt hjarta“ vitum við nákvæmlega hvað átt er við. Þá er verið að tala um manneskju eins og hana ömmu okkar. Afkomendur hennar eru á sjöunda tug og hver einasti átti sinn hlýja stað í hennar hjarta auk allra ættingjanna og vinanna sem hún var líka rík af.

Þegar Sissa amma kom í heimsókn á Krókinn, sem hún var dugleg við á meðan líkamleg heilsa leyfði, var ávallt gleði og gaman og beðið eftir komu hennar með eftirvæntingu í marga daga. Þegar svo kom að heimför og leiðir voru að skiljast felldi amma oftar en ekki tár þegar hún var að kveðja. Þetta þótti okkur fallegt og vorum aldrei í vafa um hversu vænt henni þótti um okkur öll. Sú tilfinning var líka gagnkvæm og tárin núna eru tár sorgar og saknaðar en líka elsku og gleði yfir að hafa orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að eiga þessa stórkostlegu konu að ömmu.

Hún Sissa amma var ekki þekkt fyrir að liggja á skoðunum sínum. Ef það var eitthvað sem henni mislíkaði sagði hún það einfaldlega hreint út á góðri, kjarnyrtri íslensku og ef það var eitthvað sem henni líkaði hikaði hún heldur ekki við að láta mann vita af því. Það var helst að hún þegði yfir eigin skakkaföllum og þá eingöngu vegna þess að hún vildi ekki að við hefðum áhyggjur af henni.

Amma hafði upplifað flesta þá erfiðleika og missi sem hægt er að leggja á eina mannveru en hún stóð það af sér með reisn og glataði aldrei sínum yndislega húmor eða sterkum persónuleikanum og mjúku hjartanu. Við búum að því alla ævi og tökum það með okkur inn í framtíðina að segja okkar skoðanir hátt og snjallt og vera ekkert að fela tilfinningar okkar, hvað sem á bjátar. Að hennar fordæmi munum við leitast við að fylla tómarúmið í hjartanu með ást og umhyggju fyrir fjölskyldunni og samferðafólki.

Elsku Sissa amma, takk fyrir alla gleðina og góðu minningarnar sem við geymum með okkur á meðan við lifum.

Erla, Indriði, Ísak og Rannveig Einarsbörn og fjölskyldur.