Þetta skemmtilega ljóð eftir Þorstein Stanya Magnússon var á Boðnarmiði í gær og heitir Kona. Í veröld minna vona, ég veit það elsku kona; þú miklar mig... Fölan prýðir fingur fagurgylltur hringur; ég þrái þig...
Þetta skemmtilega ljóð eftir Þorstein Stanya Magnússon var á Boðnarmiði í gær og heitir Kona.

Í veröld minna vona,

ég veit það elsku kona;

þú miklar mig...

Fölan prýðir fingur

fagurgylltur hringur;

ég þrái þig...

Það að elska þig ég vil,

en þú ert bara hvergi til...

Páll Imsland heilsar leirliði á svölum morgni með sögunni af henni Þorgerði þrímálga

Hún Þorgerður þrímálga' á Teigi

var þrautseig við svolgrið á legi.

Hún alla tíð sló

í ölræður þó

á hverjum einasta degi.

Sigrún Haraldsdóttir er á öðrum slóðum:

Þegar hann Þór upp við foss

þóttist sjá Kate litlu Moss

blússu að þvo

brá honum svo

að augu hans ætluðu í kross.

Hallmundur Kristinsson í Limrubókinni:

Vesalings litla Lóa

laumaðist út í móa.

Eignaðist ást

sem óðara brást.

Úti er alltaf að snjóa.

„Hausttregi,“ segir Eðvarð Taylor Jónsson á Boðnarmiði og setur í sviga (enn ein haustvísa – innantökuháttur):

Foldin gránar, fjúka lauf af trjám

fölva haustsins slær á hæð og laut

Fuglar vorsins flognir eru á braut

falla höfug tár af ýta brám.

Já, nú er haust og heilög nálgast jól

húmsins dökka blæja sveipar tind.

Úr haga og túni horfin sérhver kind

hægt og rótt til viðar gengur sól.

Höskuldur Búi er á sömu nótum:

Blómið kæfir kafaldsglýja

klessist snæviþakin jurt.

Angur svæfir andlit skýja

er þau þæfast hrakin burt.

Gústi Mar. hlustaði á Sigmund Davíð í viðtali á Sprengisandi:

Í sessi höfum Framsókn fest

flokkinn vaskra drengja

Íslands gæfa er það mest,

sem enginn þarf að rengja.

Halldór Blöndal

halldorblondal@simnet.is