Ásrún Björg Arnþórsdóttir fæddist 26. mars 1938 á Norðfirði. Hún lést 6. október 2017 á heimili sínu í Reykjavík. Foreldrar hennar voru Arnþór Árnason, kennari, frá Garði í Mývatnssveit, f. 28. október 1904, og Helga Lovísa Jónsdóttir, húsmóðir, f. 9. júní 1912. Systkini Ásrúnar eru þau Árni Jón, f. 4. júlí 1944, og Helga, f. 12. september 1952. Ásrún giftist Sigmundi Indriða Júlíussyni, bókhaldara og tónlistarmanni, f. 30. september 1934, þann 6. september 1980. Fyrri eiginmaður Ásrúnar var Hálfdán Ágúst Jónsson, f. 12.2. 1933, d. 12. maí 2010, þau skildu árið 1972. Börn þeirra eru 1) Arnþór Helgi, f. 17. ágúst 1957, maki Guðlaug Bernódusdóttir. Fyrri maki Guðrún Júlía Jensdóttir. Börn þeirra: Ásrún Björg, Jenný Rut, Óðinn Örn og Ingvar Ágúst. Barnabörn: Alexander Jens, Christian Arnþór, Emma Júlía og Bjartur Snær. 2) Ágústa Björg, f. 17. ágúst 1957, maki Guðni Agnarsson. Barn þeirra Kolbrún Ágústa. Barn með Guðmundi Oddbergssyni: Þórhildur Rún. Barnabörn: Ágúst Unnar, Sandra Diljá, Bjarki Rúnar, Þórdís Katla, Íris Björg og Hrafntinna Rún. 3) Gunnhildur, f. 11. nóvember 1958, maki Guðmundur Karvel Pálsson. Börn þeirra: Rúnar Karvel, Petra Dröfn, Smári Karvel og Ómar Karvel. Barnabörn: Sóldís Björt og Vigdís Eva. 4) Jón Víkingur, f. 24. júní 1961, maki Sigríður Erlendsdóttir. Börn þeirra: Þórkatla Eva og Þórir Björn. Barnabörn: Harpa Lovísa og Júlían Haukur. 5) Anna Margrét, f. 28. október 1962, maki Guðbergur Guðnason. Fyrrverandi eiginmaður var Jón Bergmann Skúlason, hann lést 7. febrúar 2013. Barn þeirra: Linda Bergdís. Börn hennar með Magnúsi Haraldssyni: Karen og Dagný Eva. Barnabörn: Alexíus Þór, Arndís Hrafna, Brynja Katrín og Eyrún Arna.

Útför Ásrúnar Bjargar fer fram frá Grensáskirkju í dag, 27. október 2017, klukkan 13.

Mín elskulega eiginkona, Ása, er látin.

Örfá minningarorð vil ég rita því ég sakna hennar sárt. Hún var mér mikill stuðningur í öllum mínum erfiðu veikindum og hvatti mig til að vera duglegur, en við vorum mjög náin.

Langar mig í örfáum orðum að rifja upp tímann okkar saman en sá tími spannaði rúm 40 ár.

Við giftum okkur í Svíþjóð 6. september 1980, áttum þar yndisleg ár bæði í Gautaborg og svo í Janköping en þaðan fórum við heim til Íslands í Torfufellið.

Í Torfufelli 27 var oft glatt á hjalla með öllum börnunum, stjúpbörnum, barnabörnum og barnabarnabörnum okkar.

Ása mín var mikil handavinnukona. Alltaf var hún að sauma út myndir, strengi o.m.fl. og eru ófá stykki eftir hana út um allt. Jólakortin voru útsaumuð og fengu allir handgert jólakort, en þetta var hennar líf og yndi.

En svo kom að við fluttum í dvalarheimilið Furugerði 1, en fljótlega eftir að við fluttum þangað hófst hennar veikindastríð fyrir alvöru, handsaumuðu jólakortunum og afmæliskortunum fór fækkandi því hún átti orðið erfitt með að handleika nálina.

Hinn 4. september sl. fluttum við á Hjúkrunarheimilið Grund þar sem hún fékk alla þá aðstoð sem hægt var að fá, en 6. október sl. féll hún frá.

Blessuð sé minning þín.

Ljúfi drottinn lýstu mér,

svo lífsins veg ég finni.

Láttu ætíð ljós frá þér

ljóma í sálu minni.

(Gísli á Uppsölum)

Þinn eiginmaður,

Sigmundur Indriði Júlíusson.

Að vera fjarri heimahögum og fá þær fréttir að móðir mín hafi kvatt skyndilega var erfitt. Fljúga upp margar hugsanir; af hverju, hvernig og hvað ef? Fátt er um svör en eitt er víst að æviskeið hvers og eins tekur enda. Efst í huga mér í dag er þakklæti fyrir mömmuna sem ég átti alla tíð. Mömmu sem fæddi mig og klæddi. Mömmu sem kenndi mér muninn á réttu og röngu. Mömmu sem var til staðar fyrir mig og mína. Mömmu sem var amma og langamma barnanna minna.

Ó mamma, ó mamma þakka þér fyrir allt sem þú hefur gert.

Kveðja örverpið þitt,

Anna Margrét.

Ég kveð þig, mamma, en sé um svið

að sólskin bjart þar er,

sem opnar hlið

að fögrum frið,

og farsæld handa þér.

Því lífs er stríði lokið nú,

en leiðina þú gekkst í trú

á allt sem gott og göfugt er

og glæðir sálarhag.

Það ljós sem ávallt lýsti þér,

það lýsir mér í dag.

Ég kveð þig, mamma, en mildur blær

um minninganna lönd,

um túnin nær og tinda fjær,

mig tengir mjúkri hönd,

sem litla stúlku leiddi um veg,

sú litla stúlka; það var ég,

og höndin; það var höndin þín,

svo hlý og ljúf og blíð.

Ég kveð þig, elsku mamma mín,

en man þig alla tíð.

(Rúnar Kristjánsson)

Hvíl í friði, elsku mamma.

Ágústa Björg.

Elsku amma.

Það er svo margt sem mann langar að segja eftir á, hlutir sem maður hefði átt að segja oftar þegar maður hafði tækifæri til. Fréttirnar af andláti þínu komu okkur öllum algjörlega að óvörum, við bjuggumst við miklu fleiri árum með þér en ef undanfarin ár hafa kennt okkur eitthvað þá ætti það að vera að njóta þess tíma með þeim sem við elskum á meðan við höfum þá hjá okkur.

Sem betur fer eigum við óendanlega margar góðar minningar til að hugga okkur við, öll sumrin í Hrísakoti voru ómetanleg. Við getum ómögulega munað hversu oft við gistum hjá ykkur og hjálpuðum með hin ýmsu verk. Við systurnar vorum líka svo ótrúlega heppnar að fá að verja flestum okkar jólum með ykkur afa en það var alltaf uppáhaldstími okkar allra og við söknum þeirra ennþá þó við séum allar orðnar fullorðnar með okkar eigin fjölskyldur.

Litlu hlutirnir verða oft svo mikilvægir á stundum sem þessum, við erum svo þakklátar fyrir einföldustu hluti eins og að hafa getað kíkt til ykkar í Torfó í hafragraut í „gati“ í skólanum.

Þakklæti er efst í huga okkar. Takk, elsku amma, fyrir allt. Takk fyrir allar minningarnar. Takk fyrir allt sem þú gerðir fyrir okkur, takk fyrir allt spjallið, knúsin, ráðin sem þú gafst okkur, takk fyrir að vera þú. Við elskum þig og söknum þín.

Karen, Dagný og Linda.

Þú varst okkur amma svo undur góð

og eftirlétst okkur dýran sjóð,

með bænum og blessun þinni.

Í barnsins hjarta var sæði sáð,

er síðan blómgast af Drottins náð,

sá ávöxtur geymist inni.

Við allt viljum þakka amma mín,

indælu og blíðu faðmlög þín,

þú vafðir oss vina armi.

Hjá vanga þínum var frið að fá

þá féllu tárin af votri brá,

við brostum hjá þínum barmi.

Við kveðjum þig elsku amma mín,

í upphæðum blessuð sólin skín,

þar englar þér vaka yfir.

Með kærleika ert þú kvödd í dag,

því komið er undir sólarlag,

en minninga ljós þitt lifir.

Leiddu svo ömmu góði guð

í gleðinnar sælu lífsfögnuð,

við minningu munum geyma.

Sofðu svo amma sætt og rótt,

við segjum af hjarta góða nótt.

Það harma þig allir heima.

(Halldór Jónsson frá Gili)

Takk fyrir allt, elsku langamma.

Ágúst Unnar, Sandra Diljá og Bjarki Rúnar.

Það er með tárum sem ég kveð í dag elsku ömmu mína en einnig með þakklæti í huga fyrir allt sem hún gerði fyrir mig og mína. Hún gaf mér afskaplega mikið í gegnum árin með fallegum orðum, ástúð og umhyggju. Ég gat alltaf leitað til hennar og alltaf tók hún á móti mér með opinn faðminn. Ömmuknúsið var gott.

Þær eru ótal minningarnar sem við áttum saman, ég og hún. Ég er búin að reyna að skrifa eitthvað á blað og endurskrifa aftur og aftur en þegar öllu er á botninn hvolft er erfitt að setja þessar minningar á blað. Það er kannski helst að minnast á Svíþjóð. Ég var svo heppin að fá að eiga stundir með ömmu og afa þar.

Ég fékk að fara ein til þeirra tvisvar sinnum, þá sjö og ellefu ára gömul og auðvitað var ég dekruð. Lítill ísskápur í herberginu mínu þar sem alltaf var til ávaxtadjús og Daim. Hvítu jakkafötin, bleika skyrtan og bleiku klossarnir sem við amma völdum saman á mig eru mér líka minnisstæð. Jarðarberin og fyrstu kynnin af geitungunum og dramað í kringum það. Minningarnar eru auðvitað miklu fleiri þaðan og snúast ekki um hluti og súkkulaði en það voru forréttindi að hafa fengið þennan tíma með ömmu og afa.

Við áttum fullt af öðrum stundum saman eftir að hún og afi fluttu heim og þær breyttust auðvitað eftir því sem ég varð eldri. Spjallið þróaðist og við amma skiptumst á skoðunum um hin ýmsu málefni. Við vorum ekki alltaf sammála en bárum virðingu fyrir ólíkum skoðunum og það þýddi ekkert að móðgast. Við þurftum bara að koma með góð rök. Amma lagði líka mikla áherslu á að við töluðum rétta og fallega íslensku. Ég reyndi mitt besta í því en það tókst ekki alltaf.

Þar sem aldursmunurinn á okkur var ekki svo ýkja mikill fengu börnin mín að kynnast ömmu og áttu því langömmu sem er yndislegt fyrir þau. Við munum því getað rifjað upp og rætt saman um þær minningar sem við eigum sameiginlegar og ég mun deila mínum með þeim. Þegar ég hjálpaði krökkunum að finna ljóð sem þeim fannst fallegt til að minnast langömmu sinnar þá rakst ég á eitt sem snerti mig og lýsir vel hvernig mér líður. Amma átti og mun alltaf eiga sérstakan stað í hjarta mér.

Langt úr fjarlægð, elsku amma mín,

ómar hinzta kveðja nú til þín.

En allt hið góða, er ég hlaut hjá þér,

ég allar stundir geymi í hjarta mér.

Ég man frá bernsku mildi og kærleik þinn,

man hve oft þú gladdir huga minn.

Og glæddir allt hið góða í minni sál,

að gleðja aðra var þitt hjartans mál.

Og hvar um heim, sem liggur leiðin mín

þá lýsa mér hin góðu áhrif þín.

Mér örlát gafst af elskuríkri lund,

og aldrei brást þín tryggð að hinztu stund.

Af heitu hjarta allt ég þakka þér,

þínar gjafir, sem þú veittir mér.

Þín blessun minning býr mér ætíð hjá,

ég björtum geislum strái veg minn á.

(Höf. ók.)

Ég er mjög þakklát fyrir þær samverustundir sem ég átti með ömmu áður en hún kvaddi en þær voru margar á stuttum tíma. Við þurftum að glíma við ýmislegt en okkur tókst það í sameiningu því við skildum hvor aðra. Nú skilur leiðir en ég trúi því að við hittumst aftur síðar.

Guð geymi þig, elsku amma mín, og sofðu rótt.

Þórhildur Rún

Guðmundsdóttir.

Elsku amma.

Við vitum að nú ertu verkjalaus og frjáls. Takk fyrir allt sem þú hefur gert fyrir okkur. Elskum þig alltaf.

Vertu ekki grátinn við gröfina mína

góði, ég sef ekki þar.

Ég er í leikandi ljúfum vindum,

ég leiftra sem snjórinn á tindum.

Ég er haustsins regn sem fellur á fold

og fræið í hlýrri mold.

Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt,

ég er vængjatak fuglanna hljótt og stillt.

Ég er árblik dags um óttubil

og alstirndur himinn að nóttu til.

Gráttu ekki við gröfina hér –

gáðu – ég dó ei – ég lifi í þér.

(Þýð. Ásgerður Ingimarsdóttir.)

Þín barnabörn

Ása, Jenný,

Óðinn og Ingvar.