Þau leika einleik með Sinfóníunni á morgun og stjórnandinn stendur við flygilinn.
Þau leika einleik með Sinfóníunni á morgun og stjórnandinn stendur við flygilinn.
"ÞAÐ er ótrúlega gaman að spila með svona alvöru hljómsveit, annað náttúrlega en það sem við höfum áður gert.
"ÞAÐ er ótrúlega gaman að spila með svona alvöru hljómsveit, annað náttúrlega en það sem við höfum áður gert. Nú reynum við að vanda okkur mikið og skemmta okkur vel í leiðinni, þú hefðir bara átt að sjá hræddu krakkana sex hér í morgun, náföla fyrir fyrsta rennsli. Svo þarf að spila almennilega fyrir allt þetta fólk sem ætlar vonandi á tónleikana á fimmtudagskvöldið."

Á tónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands í Háskólabíói í kvöld klukkan 20 taka sex ungir hljóðfæraleikarar á honum stóra sínum. Þeir, eða öllu heldur þau, leika stutt verk eða kafla úr verkum að eigin vali með Sinfóníunni, undir stjórn Bernharðs Wilkinsonar, og mega þola að þetta heiti einleikarapróf frá Tónlistarskólanum í Reykjavík. Kennarar þaðan munu sperra eyrun og svo kviðdómendur eins og foreldrar, systkini og vinir auk ýmissa ókunnugra unnenda sígildrar tónlistar. Flestir ef ekki allir þessir burtfararnemendur halda sig nefnilega að henni og mest að rómantíska tímanum, eins og blaðamaður komst að í viðtali við hópinn nú í vikunni.

Þá var fyrstu æfingu einleikaranna tilvonandi nýlokið með hljómsveit allra landsmanna. Við settumst út í sal og reyndum að heyra hvert í öðru fyrir skaki duglegra starfsmanna í bíóinu sem röðuðu stólum og skelltu til þungum hlutum. Sexmenningarnir voru fyrst spurðir hvernig þeim liði eiginlega. Svarið við því er í upphafi þessarar greinar. Við það bættist játning um hve sérstök tilfinning það væri að sitja fremst á sviði með fólkið fyrir aftan sig sem alltaf hefði verið á einskonar stalli. "Algjört æði að fá að spila með öllum þessum tónlistarmönnum sem við höfum litið upp til í mörg mörg ár. Þetta er tækifæri sem við erum þakklát fyrir og vonum líka að sé upphaf á einhverju góðu. Í útlöndum til dæmis, til að byrja með alla vega, því hér komumst við ekki miklu lengra í tónlistarnámi. Auk þess er auðvitað spennandi að þroska sig betur og prófa að ganga aðrar götur en hingað til."

Að svo mæltu hófst hringferð milli manna í viðtalinu, þar sem hver og einn mátti segja hvers vegna hann valdi viðkomandi tónlist fyrir prófið og hvað hann hygðist fyrir í náinni framtíð. Undir lokin var ein stúlknanna farin að ókyrrast því einhver beið hennar og aðrir ýmist komnir á brandarastig eða orðnir mjög hugsi og heimspekilegir.

Blaðamaður gekk ánægður út þegar upp var staðið og má víst til að deila því helsta af öðru sem sagt var með lesandanum. Fyrr er þess að geta að umgjörð tónleikanna kom til tals, kjólarnir á stúlkurnar fimm og svokölluð Rússaskyrta á piltinn. Öllum þótti gaman að þessu. Þá voru tímamörk á tónleikunum oft nefnd, fimmtán mínútur á mann takk - og ekki meira því hópurinn sem útskrifast í ár er óvenju stór. En förum nú koll af kolli til að heyra meira frá þessum efnilegu ungmennum.

Steinunn

"Ég þarf ekkert endilega að verða heimsfræg," segir Steinunn Arnbjörg Stefánsdóttir sellóleikari, "en auðvitað vil ég spila hér og þar í framtíðinni, helst sem mest og best. Steinunni langar til Parísar í framhaldsnám og hún þekkir þegar kennara við "konservatoríið" í Boulogne. Blaðamaður nefnir að það sé kennt við skóglendi í útjaðri borgarinnar og hún svarar því til að þá sé best að villast ekki í vor þegar hún fer til að kanna jarðveginn. Á morgun mun Steinunn leika 2. og 3. þátt Sellókonserts í a-moll ópus 129 eftir Robert Schumann, "af því að það er flott". Kennari hennar við Tónlistarskólann er Gunnar Kvaran.

Hildur

"Til að byrja á byrjuninni og enda með stæl á aðeins korteri, ætla ég að hoppa yfir miðjuna í mínum konsert," segir Hildur Ársælsdóttir fiðluleikari ákveðin. Verkið sem hún valdi er eftir Antonin Dvorák, í a-moll ópus 53. Hildur hyggst fara til framhaldsnáms í Þýskalandi, annað hvort í Berlín eða Köln, eftir burtfararpróf frá "Tónó" í vor. "Nema að ég þurfi fyrst að taka stúdentspróf til að komast inn í skóla, þá frestast þetta aðeins hjá mér." Eins og hin í hópnum hefur Hildur verið á tónlistarbraut í MH en kennari hennar í Tónlistarskólanum er Guðný Guðmundsdóttir.

Margrét

"Hún hefur lengsta textann í efnisskránni," segja félagar Margrétar Árnadóttur og og víst eru þau nokkur Rococo-tilbrigðin eftir Pjotr Tsjakovskí fyrir selló og hljómsveit. "Þetta er fjölbreytt verk og mjög bjart yfir því," segir Margrét, búin að hafa tíma til að hugsa sig um meðan stöllur hennar töluðu. Svo er orðið tekið af henni, alltaf verið að stjórna með hana, hugsar blaðamaður seinna þegar hún segir að hún hafi ekki mátt læra á hljóðfæri systkina sinna, fiðlu og píanó, og þess vegna hafi sellóið orðið fyrir valinu á sínum tíma. En hún er ánægð með það hlutskipti, ætlar kannski til Bandaríkjanna í frekara nám og og segir ekkert annað en sellóleik koma til greina fyrir sig. Gunnar Kvaran hefur kennt Margréti undanfarin ár.

María

Söngur hinnar sigurglöðu ástar, heitir sagan eftir Túrgíníeff, sem innblés Ernest Chausson verkið Poeme fyrir fiðlu og hljómsveit ópus 25. "Þetta er rosalega hárómantískt," segir María Huld Markan Sigfúsdóttir, fiðluleikari og áhugakona um heimspeki og bókmenntir. Hún ætlar að klára stúdentinn áður en utan er haldið til enn lengra tónlistarnáms, "til að koma fílefld inn í inntökuprófs-brjálæðið". María talar um tímann núna sem mikilvægan reynslutíma og segir líka svolítið meira um ljóðverk hins franska Chaussons: "Þar hefur hann endalaus litbrigði og impressjónískan blæ, með hörpu meira að segja, þetta er afar fallegt verk." Guðný Guðmundsdóttir er kennari Maríu.

Helga

Það kveður við annan tón hjá Helgu Björgu Arnardóttur klarínettuleikara í konsert Aarons Copland, sem saminn var miklu seinna en hin verkin, fyrir meistara Benny Goodman. "Þetta er mjög sérstakt verk," segir Helga, "það hefst draumkennt og fer svo eiginlega út í vitleysu, en ekki segja það í Mogganum." Blaðamaður ákveður að óhlýðnast en getur bætt við skýringu Helgu, um að endir konsertsins sé djass. "Þetta er þekkt verk úr klarinettubókmenntum og það er óvenjulegt. Ástæðan er kannski sú að fáir einleikarar með þetta hljóðfæri hafa náð langt, klarínettan er ekki eins gömul og til dæmis fiðla eða píanó og fólk bara þekkir hana minna." Sigurður Snorrason hefur kennt Helgu og hún stefnir á framhaldsnám í Hollandi eða Belgíu sem hún segir öflug lönd í sínu fagi.

Daði

"Þetta er skemmtilegt verk, fullt af krafti og lífsgleði," segir karlmaðurinn í hópnum, Daði Sverrisson, um Píanókonsert Sergei Prókofíeffs, númer 1 í D-dúr ópus 10. Hann leikur á stærsta hljóðfærið á tónleikunum og hefur jafnframt þá sérstöðu að eiga síðasta orðið í þessu spjalli. "Tónskáldið samdi þennan konsert fyrir sjálfan sig, á svipuðum aldri og ég er núna. En maður hugsaði nú ekki út í að skrifa eitthvað sjálfur fyrir tónleikana með Sinfóníunni. Prókofíeff sagði að þarna væri hans fyrsta fullþroskaða tónsmíð. Það var svo sem umdeilt á sínum tíma, hann þótti heldur byltingarsinnaður í tónlistinni." Daði hóf píanónám tíu ára, en stúlkurnar byrjuðu yngri. Kennari Daða er Halldór Haraldsson. "Ég hef bara látið þetta gerast smám saman," segir Daði, "og ekki velt framtíðinni mikið fyrir mér; fyrr en kannski núna."