Margrét Þorsteinsdóttir fæddist í Reykjavík 17. ágúst 1925. Hún lést á Landspítalanum 19. janúar síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Jónína Dagný Albertsdóttir, f. 16. okt.1904, d. 18. ág. 1973, og Þorsteinn Þorvarðarson, f. 12. júní 1899, d. 29. ág. 1934. Systkini hennar eru Steinunn Henritte, búsett í Bandaríkjunum, og Þórir, búsettur í Reykjavík.

Hinn 16. nóvember 1946 giftist Margrét eftirlifandi eiginmanni sínum, Jóni G. Halldórssyni bifreiðasmiði, f. 31. júlí 1925, og eignuðust þau þrjú börn. Þau eru: Guðríður, f. 17. sept 1947, gift Gunnari Kr. Sigurðsyni, f. 29. júlí 1945; Dagný, f. 28. júní 1950, gift Svavari Guðmundssyni, f. 1. nóvember 1946; og Þorsteinn, f. 11. apríl 1954, kvæntur Hjördísi Guðmundsdóttur, f. 2. desember 1956. Barnabörn eru átta og barnabarnabörnin sex.

Útför Margrétar fór fram í kyrrþey að hennar ósk.

Sjáðu á himni

hátt yfir fjöllin

rísandi roða.

Ljós og litir

leika um skýin,

birtingu boða.

Maðurinn sínum

sorgum gleymir

og sefast lætur,

er dagsbrún dreifir

döprum skuggum

dimmrar nætur.

Mönnum er fjarlægt

í morgunsins veldi

myrkrið að kveldi.

(Á.G. Finnsson.)

Á kveðjustund leitar hugurinn gjarnan til baka til þess sem löngu er liðið. Þannig fer fyrir mér, er ég kveð mágkonu mína, Margréti Þorsteinsdóttur.

Minningar um ánægjulegar samverustundir birtast ein af annarri.

Fyrstu búskaparár okkar Þóris vorum við leigjendur hjá Möggu og Jóni.

Það var hvorki hátt til lofts né vítt til veggja í risinu í Langagerðinu. En okkur leið vel þar og það var ekki síst Möggu að þakka. Hún var glaðlynd og jákvæð, alltaf tilbúin að rétta hjálparhönd en gerði ekki kröfur sjálfri sér til handa.

Dætur mínar voru fljótar að átta sig á því, þegar þær komust á legg, að það var gott að skreppa niður til Möggu frænku. Þar var þeim alltaf tekið opnum örmum enda var hún einstaklega barngóð.

Margrét var heimakær og fjölskyldan, heimilið og fallegi garðurinn var hennar heimur. Hvergi undi hún sér betur.

Nokkur ár vann hún þó utan heimilisins. En þegar langömmubörnin komu til sögunnar gerðist hún dagmamma fyrir þau og gætti þeirra meðan heilsan leyfði.

Síðastliðið ár var Möggu erfitt. En hún stóð ekki ein. Fjölskyldan öll gerði það sem í hennar valdi stóð til að létta henni lífið. Jón hætti að vinna þegar hún veiktist og annaðist hana af einstakri nærgætni og umhyggju.

En það komu góðir tímar á milli og þá fylltumst við bjartsýni og vonuðum öll að hún fengi lengri frest.

Ég kveð Möggu með söknuði og þakklæti og bið Guð að geyma og styðja fjölskylduna hennar

Og því varð allt svo hljótt við helfregn þína,

sem hefði klökkur gígjustrengur brostið.

Og enn ég veit margt hjarta, harmi lostið,

sem hugsar til þín alla daga sína.

En meðan árin þreyta hjörtu hinna,

sem horfðu eftir þér í sárum trega,

þá blómgast enn, og blómgast ævinlega,

þitt bjarta vor í hugum vina þinna.

(Tómas Guðm.)

Blessuð sé minning Margrétar Þorsteinsdóttur.

Anna Jóna Óskarsdóttir.

Elsku amma, nú ertu farin frá okkur.

Þegar við minnumst þín koma alltaf góðu stundirnar upp í hugann, því við áttum svo margar saman. Þú varst alltaf svo góð við okkur barnabörnin og barnabarnabörnin. Okkur fannst þú alltaf vera í svo góðu skapi. Og það var alltaf gott að koma í heimsókn til þín í Langagerðið, þú varst alltaf komin á harðahlaupum með eitthvað gott með kaffinu hvort sem það voru smurðar brauðsneiðar, jólakaka eða pönnsurnar þínar. Og þegar við komum þangað á miðvikudaginn fannst okkur vanta mikið og hann Alexander leitaði mikið að þér. Hann er búinn að hlæja mikið í návist þinni og það sást alltaf að honum leið vel þegar hann kom í heimsókn, þótt hann sé ennþá mjög ungur. Það var alltaf svo gott að vera með þér.

Þegar mér var tilkynnt að þú værir farin þá stífnaði ég allur upp, þú varst svo hress þegar ég heimsótti þig á spítalann kvöldið áður, þú sagðist vera á leiðinni heim. Og ég trúði því alveg vegna þess að ég sá að þér leið vel. Þú varst alltaf til staðar þegar við þurftum á þér að halda. Þegar við vorum veik varst þú alltaf tilbúin að leyfa okkur að vera hjá þér.

Þegar við Ágústa systir komum til þín eftir skóla varstu alltaf til í að fara eitthvað með okkur og litlu Gurrý .Það voru skemmtilegar stundir þótt við löbbuðum bara niður í Hagkaup. Ég á eftir að sakna þessara stunda með þér.

Bjarni, Margrét, Ágústa, Aðalheiður og Alexander.

Við viljum í nokkrum línum kveðja vinkonu okkar og góðan granna, Margréti Þorsteinsdóttur. Það er sannarlega mikill kostur að búa í nábýli við gott fólk og þar sem við þekktum Möggu og Nonna áður en til flutnings í Langagerði 2 kom vissum við að þarna myndi okkur líða vel. Margrét var lánsöm í sínu lífi er hún gekk að eiga sæmdarmanninn Jón Halldórsson bifreiðasmið. Saman byggðu þau afar smekklegt heimili í Langagerði 4, sem alla tíð hefur vakið aðdáun fyrir snyrtimennsku, og ræktuðu svo vel garðinn sinn í orðsins fyllstu merkingu að þau hlutu opinberar viðurkenningar fyrir. Fyrir fólk sem sinnir því svo vel að rækta umhverfi sitt er tíminn sem nú fer í hönd með hækkandi sól einkar velkominn. Nonni mun nú verða að sjá einn um vorverkin en Magga verður með honum í anda og hvetur hann áfram.

Hún Magga var hress og skemmtileg kona, jafnframt því sem hún var hrein og bein, ekkert til þess að lesa á milli línanna. Það var aldrei neitt mál þótt kvabba þyrfti örlítið stundum, fá lánað þetta eða hitt, ó, nei, alltaf vorum við velkomin. Þau hjónin hafa verið afar samrýnd og lánsöm í hjónabandi sínu og eignuðust þrjú mannvænleg börn, Þorstein sem lengst af hefur starfað með föður sínum í vélsmiðju þeirra feðga, Dagnýju og Guðríði. Barnabörnin eru átta talsins og barnabarnabörnin sex.

Það er lán að eiga slíka samferðamenn og minningin um Möggu mun lifa með okkur. Veikindi hrjáðu hana um nokkurt skeið, en svo bráði af á milli og þær stundir notuðu þau hjónin svo vel sem auðið var.

Við viljum þakka þér, Magga, fyrir þitt jákvæða hugarfar á okkar samferð, um leið og við sendum þér, elsku Nonni, og öllum ættingjum og vinum okkar innilegustu samúðarkveðjur. Þessar línur verða ekki að neinum langhundi, það væri ekki þinn stíll, og því setjum við punktinn fljótlega. Þessi viðvera okkar á jörðu er mislöng en síðan hittumst við öll á efri stigum.

Esther, Halldór, Bergþóra og Einar Bjarni.