Það lék um landið sól og sumarylur og eins og Jóhanna Kristjónsdóttir hefur áður tekið fram var það ekki með neinni kæti að haldið var á brottu. Víst hafði alltaf staðið til að heimsækja góða vini í Jórdaníu en gert var ráð fyrir að síðan yrði horfið á ný til Damaskus og þráðurinn tekinn upp.

.

EN UM annað var ekki að ræða þar sem dvalarleyfi fékkst ekki framlengt af því sýrlenskur orðhákur hafði látið heyrast á röngum stað að ég hefði skrifað greinar frá Sýrlandi. Það þurfti ekki meira til.

Þó tel ég að Sýrlendingar geti ekki haldið því til streitu að vera utan almennrar framvindu í fjarskiptum. Netið kemur hvort sem það verður löglegt til að byrja með eða ekki og með gervihnöttum ná Sýrlendingar fréttum sem þeir höfðu ekki grænan grun um að hefðu átt sér stað. Enda á þessi þjóð betra skilið en hún sé leikin eins og er á mörgum sviðum nú. Það gekk prýðilega að komast yfir sýrlensku landamærin. Landamæraverðirnir höfðu ekkert að gera nema afgreiða mig svo við fórum í landafræðileik og ég leyfði þeim að sjá mína athyglisverðu rithönd á arabísku og er það í fyrsta skipti sem ég hef orðið vör við að hún hafi vakið aðdáun.

Mér varð hugsað til þess þegar við vorum að keyra frá Damaskus í átt til landamæranna, að þeir hafa nýlega skipað umhverfisráðherra og segjast fyrstir Araba til þess, hvort sem það er sannleikanum samkvæmt eða ekki. En þegar maður sér ruslahaugana og plastpokana og draslið, þá hugsar maður ósjálfrátt, hvernig væri að fara með umhverfisráðherrann í skoðunarferð um landið. Svo gæti hann virkjað þessar tvær milljónir sem eru sagðar vera í leyniþjónustunni eða tengslum við hana og landið yrði eins og nýtt.

Eftir að lokið var umræðum okkar félaganna við sýrlensku landamærin og harmkvælum þeirra yfir því að ég ætlaði ekki að koma til baka í þessari ferð var farið um væna spildu lands uns komið var að þeim jórdönsku. Þar var líka allt rólegt og ekkert að gerast og skotgekk að koma mér í gegn.

Maður sér mikinn mun á því hvað Jórdanía er hreinlegra land og ég tala nú ekki um flest hverfi Amman þótt þar séu sjálfsagt einhverjar skuggahliðar.

Stefanía Khalifeh ræðismaður okkar var ekki sein á sér að sækja mig og drífa mig heim til sín. Það var gott að hitta þau hjón og son þeirra og þar er gestrisnin og vinsemdin söm og jöfn. Það var gaman að geta horft á alls konar fréttir um kvöldið. Allt mögulegt var að gerast og ég var bara eins og Sýrlendingur og vissi ekki meir.

Mér heyrist og sýnist að Abdúllah kóngur standi sig með prýði og láti sig varða ótal framfaramál. Sama máli gegnir um Röniu konu hans. Þau hjón höfðu verið lítt áberandi áður og það er ekki víst að margir hafi búist við að Abdúllah - þó elsti sonur sé - yrði kóngur. En hann er út og suður, vill efla atvinnu og tækni, bæta stirð samskipti við Sýrlendinga. Allt tekur tímann sinn en þetta virðist vera maður sem tekur starf sitt alvarlega og vill virkilega leggja sitt af mörkum. Að mínu viti er hann fullmikið áberandi, það hefur hvarflað að mér þessa daga að þjóðinni hafi ekki verið gefið virkilegt ráðrúm/svigrúm til að syrgja Hussein kóng sem sannarlega - ekki síst á seinni árum hans var dáður af fólkinu hvar í stétt sem það stóð. Það þarf að fara mjög varlega í slíkum málum.

Mér finnst Amman þenjast út enda eru fimm ár síðan ég var hér síðast. Gamli miðbærinn er að færast á nýjan stað og sá sem áður var iðandi kös fólks er nú röð hálf- eða aldauðra smáverslana. En samt: í dag fór ég á kaffibókastað eða bókaffistað í þessum hluta bæjarins. Sú búð lifir góðu lífi. Þangað koma bóka- og kökuvinir og sameinast í áhuga á hvorutveggja. Og þaðan var fagurt útsýni yfir hluta Ammans sem streymir eins og breitt fljót niður hæðirnar.