4. júlí 2000 | Minningargreinar | 1754 orð | 1 mynd

AÐALSTEINN MÁR BJÖRNSSON

Aðalsteinn Már Björnsson fæddist á Akureyri 17. ágúst 1979. Hann lést í bílslysi hinn 25. júní síðastliðinn. Foreldrar Aðalsteins eru; Björn Aðalsteinsson, f. 13.7. 1956 og kona hans, Sólveig Brynjarsdóttir, f. 11.2. 1959. Systkini Aðalsteins Más eru; Elmar Þór, f. 21.8. 1981 og Anna Sigríður, f. 8.9. 1986. Föðurafi Aðalsteins Más er Aðalsteinn Hjaltason og föðuramma Kristbjörg Björnsdóttir, d. 30.1. 1992. Móðurafi Aðalsteins Más er Brynjar Sigurðsson og móðuramma Sigríður Sigurjónsdóttir. Systkini Björns eru Anna, Freyr og Lilja. Systkini Sólveigar eru Elín og Bessi.

Útför Aðalsteins Más Björnssonar fer fram í Glerárkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Kallið er komið, komin er nú stundin, vinaskilnaður viðkvæm stund. Vinirnir kveðja vininn sinn látna, er sefur hér hinn síðasta blund. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir liðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.)

Á fögrum sólríkum sumarmorgni var mér tilkynnt um andlát bróðursonar míns, Aðalsteins Más Björnssonar. Þetta hræðilega bílslys þar sem tveir ungir menn létu lífið vakti mig til umhugsunar, einu sinni enn, um það hversu líf okkar allra getur breyst á einu augnabliki. Aðalsteinn Már, eða Alli eins og við kölluðum þig í daglegu tali, var fyrsta barn foreldra sinna og var skírður eftir föðurafa sínum. Aðalsteinn afi þinn þreyttist aldrei á því að láta mig fylgjast með þér á þínum uppvaxtarárum. Sökum fjarveru minnar frá Íslandi voru samverustundir okkar aldrei langar. En ég fylgdist með þér úr fjarlægð og vissi að ég átti mjög efnilegan ungan frænda. Tónlistin var þér mjög hugleikin og man ég vel þegar þú varst enn smástrákur að þú fluttir fyrir okkur fjölskylduna klassískan gítarleik í jólaboði sem ég var stödd í heima á Akureyri. Fylgdumst við öll vel með og vorum auðvitað mjög hreykin af þér. Eftir því sem að þú eltist frétti ég oft af þér gegnum Alla afa þinn. Ég frétti að þú værir einnig farinn að setja saman eigin texta og semja heilu lögin sjálfur ásamt því að útsetja og flytja verkin. Hlustaði ég á eitt slíkt lag nú sl. vetur heima hjá mér, en mér hafðist borist geisladiskur með lögum eftir þig og fluttum af þér. Man ég að þegar diskinum lauk, og ég auðvitað alveg að rifna úr monti yfir að eiga svona efnilegan frænda, benti ég viðstöddum á að hér væri á ferðinni ungur maður sem hefði svo sannarlega góða hæfileika og ætti eftir að ná langt á hljómlistarbrautinni. Það er mjög sárt og erfitt að sætta sig við að ungur og frískur maður með allt lífið fram undan skuli vera tekinn burtu frá okkur á svo sviplegan hátt. Alli minn, þín á eftir að verða sárt saknað af okkur öllum í fjölskyldunni því að þar gegndir þú mjög stóru hlutverki. Aðeins eru átta mánuðir liðnir síðan að við fjölskyldan misstum annan ungan frænda úr sviplegu slysi í Noregi en þið ungu frændur létuð báðir lífið á nákvæmlega sama tíma sólarhringsins og báðir á sunnudagsmorgni. Elsku Bjössi bróðir, Solla, Elmar, Anna og Alli afi, það er búið að höggva stórt skarð í hópinn okkar. Skarð sem aldrei verður bætt, aðeins tíminn mun græða hina miklu sorg sem við eigum sameiginlega.

Minningin um þig, Alli minn, mun ávallt lifa með okkur og fylla okkur hlýhug. Far þú í friði ungi vinur.

Þín frænka,

Anna Aðalsteinsdóttir.

Í dag er heimurinn fátækari því hann Alli, þessi yndislegi og frábæri strákur, er ekki lengur á meðal okkar og hefur kvatt þennan heim.

Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins degi,

hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.

Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist eigi,

og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast þér.

(Ingibj.Sig.)

Að kveðja þig Alli er eitt það erfiðasta sem ég hef gert um ævina, að hugsa um það að þú sért ekki lengur á meðal okkar er ein erfiðasta hugsun sem ég hef þurft að hugsa og það að vita að ég geti ekki fengið að tala við þig eða hitta í bráð gerir mig að einni sorgmæddustu manneskju í þessum heimi.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaður viðkvæm stund.

Vinirnir kveðja

vininn sinn látna,

er sefur hér hinn síðasta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

(V. Briem.)

Við höfðum ákveðið að tala saman um helgina en þegar þú sendir mér sms-ið á föstudagsnóttinni var ég lögst undir sæng enda alveg búin eftir vikuna. "Ég hringi á morgun", hugsaði ég með mér um leið og ég sofnaði. Nýr dagur kom en vegna þess að það var svo mikið að gera hjá mér náði ég ekkert að hringja. Ég hlýt að hafa hugsað tuttugu sinnum yfir daginn: "best að senda Alla minnsta kosti sms til að láta vita af hverju ég hef ekki hringt og að ég muni gera það við fyrsta tækifæri". En ekkert varð úr því. "Ég hringi um leið og ég get, í seinasta lagi á sunnudeginum", hugsaði ég.

Þegar Kristján hringdi síðan í mig á sunnudeginum og sagði mér hvað hafði gerst fann ég eitthvað bresta inn í mér. Fyrst varð ég reið og mig langaði að öskra á hann að maður ætti ekki að grínast með svona hluti en svo áttaði ég mig á því að þetta var ekkert grín, þú varst í alvörunni dáinn. Ég fann tárin byrja að renna niður kinnarnar og fljótlega gaf allur líkaminn sig undir sorgina. Minningarnar helltust yfir mig og gráturinn varð sárari og sárari. Ég blótaði sjálfri mér að hafa ekki hringt en ég vissi að það þýddi ekkert. Þú varst þegar farinn og kominn á betri stað.

Þú varst svo frábær og svo góður Alli, oft svo kátur og hress. Alveg bókað einn yndislegasti persónuleiki sem ég hef þekkt. Allir brandararnir og allt bullið sem kom út úr þér og þér datt í hug. Já, þú hafðir sko unun af því að bulla og rugla í fólki svo mikið er víst. Ég veit samt og vissi alltaf að það var margt sem þjakaði þig, elsku vinur. Þú varst oft svo einmana og leiður þegar við töluðum saman og ég reyndi alltaf að gera mitt besta til að hressa þig við og alltaf varstu jafnþakklátur fyrir það. En þrátt fyrir þennan einmanaleika sem fyllti þig allt of oft varstu alveg á því að lífið væri það dýrmætasta sem við hefðum og maður ætti að njóta þess. Ég mundi eftir því í gær eftir að ég hafði talað við Kristján þegar við vorum eitt sinn að tala saman um lífið og dauðann. Þú sagðir mér að þú hefðir alltaf fundið á þér að þú ættir ekki eftir að lifa lengi og verða gamall eins og við hin, ég býst við því að þú hafir haft rétt fyrir þér með það. Ég er bara svo þakklát að hafa fengið að kynnast þér og fengið að njóta þeirra foréttinda að kalla þig vin.

Þú kenndir mér svo margt, Alli minn og hjálpaðir mér meir en þú gerðir þér nokkurn tímann grein fyrir. Það varst þú sem sagðir mér að hverfa ekki frá vandamálunum heldur láta vandamálin hverfa frá mér og þessu gleymi ég aldrei. Veistu Alli, ég held að það viti enginn nema við tvö hversu sérstakt sambandið okkar á milli og vinátta var. Við þig gat ég talað um allt, lífið og dauðann, Guð og trúna, hamingjuna og sorgina og bara allt og þú þreyttist aldrei á að hlusta á mig og gefa mér ráð ef þess þurfti. Það er svo margt sem við sögðum hvort öðru sem enginn annar vissi eða veit, margt hlutir sem við hvorugt bjuggumst við að trúa einhverjum fyrir. Ég veit að ég mun aldrei gleyma öllu því sem þú sagðir mér og að ég mun aldrei gleyma þér. Ég vildi bara að ég hefði verið duglegri við að sýna þér og segja hversu mikið mér þótti vænt um þig. Ég vona bara að þú hafir þegar vitað það og gert þér grein fyrir því.

Með tárin í augunum kveð ég þig elsku vinur og bið þig um að vaka yfir mér. Ég veit að seinna munum við hittast aftur og þá verður allt eins og var. Ég veit ekki hvenær það verður en ég veit að ég mun hlakka til þess dags eins lengi og ég lifi og að þú munt alltaf lifa í huga mínum og hjarta. Þangað til við hittumst á ný bið ég Guð um að geyma þig og varðveita. Takk fyrir allt elsku Alli minn, þín verður sárt saknað. Þín vinkona,

Hanna.

Undarlegt hvernig manni finnst að þeir sem manni þykir vænt um verði alltaf hjá manni, næstum því eilífir. En svo er nú víst ekki. Á mánudagskvöldið opnaði ég Morgunblaðið og rak augun í mynd af Alla, mér brá mjög mikið og satt að segja er ég ekki enn búin að ná því hvað gerðist, ég bíð alltaf eftir því að síminn hringi og hinum megin sé Alli.

Ég kynntist Alla fyrir nokkrum mánuðum. Með okkur varð strax ágætis vinskapur og áttum við auðvelt með að tala saman. Ég man enn eftir ýmsu sem hann sagði við mig í einu af mörgum samtölum okkar í símann og hversu erfitt það var að hætta þó svo að það væri vinna snemma daginn eftir. Einu samtalinu á ég þó seint eftir að gleyma. Alli hringdi í mig einhverja nóttina eftir að hafa verið að skemmta sér um kvöldið. Hann bað mig að segja sér sögu svo hann gæti sofnað. Ég var ekki byrjuð á sögu þegar ég heyrði hrotur hinum megin. Alli var með þroskaðri og yndislegri strákum sem ég hef nokkurn tímann kynnst. Það var eitthvað við hann, einhver útgeislun sem gerði hann eins yndislegan og góðan strák og hann var. Hann var góður, skilningsríkur, alltaf til í að hlusta á vandamál manns og vinur vina sinna. Ég hefði viljað geta hitt hann og kynnst honum miklu betur en ég gerði. Þú munt alltaf eiga sérstakan stað í hjarta mínu.

Ég kveð þig, vinur minn, með þessum orðum og votta foreldrum, systkinum, ættingjum, vinum og öllum öðrum sem þótti vænt um Alla samúð mína. Megir þú hvíla í friði og Guð blessi minningu þína. Þín

Ásta S.

Anna Aðalsteinsdóttir.

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.