Ásgeir Ingólfsson, þýðandi, blaðamaður og rithöfundur, fæddist í Reykjavík hinn 26. júlí 1934. Hann lést á heimili sínu hinn 15. janúar síðastliðinn, 66 ára að aldri. Hann var sonur hjónanna Ingólfs Árnasonar stórkaupmanns og Önnu Ásgeirsdóttur húsmóður. Ásgeir átti eina systur, Ingunni Önnu, þýðanda í Reykjavík.

Árið 1964 kvæntist Ásgeir Hafdísi Árnadóttur kennara. Þau skildu. Börn þeirra eru: Ingólfur, f. 1966 og Árni Óli, f. 1972. Barnabarn Ásgeirs er Styrmir Elí, f. 1996.

Ásgeir varð stúdent frá Menntaskólanum í Reykjavík árið 1954 og viðskiptafræðingur frá Háskóla Íslands 1960. Hann starfaði sem blaðamaður á dagblaðinu Vísi 1960-61, á Morgunblaðinu til 1967, sem fréttamaður og þulur á fréttastofu Sjónvarps 1967-71 og á fréttastofu Útvarps frá 1973-75. 1987 gerðist hann þýðandi hjá Íslenska útvarpsfélaginu og starfaði þar til dauðadags.

Útför Ásgeirs fer fram frá Dómkirkjunni í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Í mannlífinu gætir flóðs og fjöru; sé flóðsins neytt, er opin leið til gæfu, en láist það, er lífsins sigling teppt.

Dauðinn gerir ekki alltaf boð á undan sér. Þau tíðindi, að Ásgeir Ingólfsson hefði orðið bráðkvaddur á heimili sínu, voru mér harmafregn.

Það er einkennilegt hvernig hugurinn vill leita til fyrstu kynna við hinn látna við þessar aðstæður. Ég hafði þekkt Ásgeir alla mína ævi, enda vorum við náfrændur. Hann er áberandi í æskuminningum mínum. Hann var stóri frændinn, sem lagðist á gólfið og hjálpaði litla frænda að smíða úr mekkanóinu sem leynst hafði í jólapakka. Hann var stóri frændinn sem skaut upp flugeldunum á gamlárskvöld meðan litli frændinn horfði stórum augum á ljósadýrðina með stjörnuljós í hendi. Hann var stóri frændinn sem kom stundum á olíubíl að dæla á geymana, sem voru við hvert hús í Reykjavík fyrir daga hitaveitu, og leyfði litla frænda að setjast inn í þetta merkilega farartæki. Hann var stóri frændinn sem leiddi litla frændann við hönd sér niður í fjöru við Ægisíðuna og sagði honum hvað allir fallegu fuglarnir hétu. Stóri frændi var hetja og fyrirmynd og ég ætlaði að verða alveg eins og hann þegar ég yrði stór. Ég ætlaði að verða hár og grannur og dökkhærður - eins og Ásgeir frændi. Það gekk þó ekki eftir.

Ásgeir Ingólfsson var um árabil blaðamaður, fyrst á Vísi og síðan á Morgunblaðinu, áður en hann varð einn okkar ástsælasti sjónvarpsfréttamaður á fyrstu árum ríkissjónvarpsins, gestur á hverju heimili landsins dag eftir dag. Hann hafði útlitið með sér og röddin var afar þægileg og róandi, framsögnin skýr og íslenskan góð. Hann var mikill málamaður og fáir stóðust honum snúning í Norðurlandamálum og ensku. Þýðingar lágu vel fyrir honum og undanfarna tvo áratugi eða svo hafði hann viðurværi sitt að mestu af þeim.

Ævi Ásgeirs var sannarlega erfið á tímabili. Þá hvíldi dökkur skuggi yfir lífi hans, dekkri en flestir þurfa að glíma við. Sem betur fer létti til á ný og betri tímar fóru í hönd. Hann gjörbreytti lífi sínu og sökkti sér í vinnu, þýðingar og skriftir, en gaf sér þó tóm til að stunda hlaup, göngu og laxveiði. Hann var því vel á sig kominn líkamlega og einmitt þess vegna kom andlát hans öllum á óvart.

Ásgeir kvæntist þeirri miklu sómakonu Hafdísi Árnadóttur danskennara og áttu þau saman tvo syni, Ingólf og Árna Ólaf. Hún var honum stoð og stytta á þeim erfiðu tímum sem fyrr eru nefndir, þrátt fyrir að þau hafi þá verið skilin. Vinátta þeirra hélst allt til hins síðasta.

Ásgeir var mikill náttúruverndarsinni. Verndun íslenska laxins var honum sérstakt hjartans mál, enda var hann alla tíð mikill laxveiðimaður. Það fékk hann vafalaust í arf frá afa okkar og nafna hans, Ásgeiri G. Gunnlaugssyni, kaupmanni í Reykjavík, sem stundaði laxveiðar í Elliðaánum um árabil ásamt bræðrum sínum, Þórði og Pétri. Faðir þeirra, Gunnlaugur Pétursson, var um nokkurt skeið veiðivörður við Elliðaárnar. Hann var einn fyrsti Íslendingurinn sem tileinkaði sér hugsunarhátt Breta við laxveiðar og mótaði hann mjög umgengni við árnar eftir að þær komust aftur í hendur Íslendinga, þ.e. Reykjavíkurkaupstaðar, í byrjun 20. aldar.

Ásgeir Ingólfsson varð þeirrar gæfu aðnjótandi að læra unglingur handtökin við veiðarnar og verndarhugsjónina hjá afa. Þessi tengsl kynslóðanna við Elliðaárnar urðu til þess að Ásgeir tók sérstöku ástfóstri við árnar og fáir núlifandi menn þekkja þær jafnvel og hann gerði. Hann hafði miklar áhyggjur af ástandi laxastofnsins í Elliðaánum og lagði sitt af mörkum til að bjarga honum með skrifum sínum. Nær árlega bretti hann upp ermarnar ásamt öðrum sjálfboðaliðum og fjarlægði rusl og annan óþrifnað sem safnaðist að ánum. Hann barðist einnig mjög gegn erfðamengun íslenska laxins, bæði blöndun íslenskra stofna innbyrðis og við erlenda stofna. Undanfarinn áratug starfaði hann mikið fyrir Norður-Atlantshafslaxasjóðinn að hugsjón sinni, verndun laxins.

Fyrir hálfum öðrum áratug vann Ásgeir sitt besta verk fyrir Elliðaárnar, er hann skrifaði bók um þær sem teljast verður einstök heimild um þessa náttúruperlu. Með þeirri merkilegu bók mun nafn Ásgeirs lifa.

Ég votta sonum hans, Ingólfi og Árna Ólafi, sem voru honum afar nánir, samúð mína og fjölskyldu minnar. Guð blessi þá og Styrmi litla, sem var svo heppinn að fá að kynnast afa sínum.

Páll Hersteinsson.

Okkar ástkæri Ásgeir er farinn frá okkur. Hann er farinn, en það þýðir ekki að hann hafi yfirgefið okkur. Hann á sér ætíð stað í hjarta mínu sem tengdafaðir og vinur. Ásgeir kom sem falleg gjöf inn í líf mitt. Ég hafði í mörg ár leitað mér að læriföður og fann hann óvænt á Íslandi. Fyrir hans tilstilli varð mér ljóst að hið ritaða orð varðar ekki veginn þótt það hafi mikið gildi. Nú veit ég að maður þarf ekki að segja allt, það mikilvægasta geymir maður í hjarta sér.

Sjáumst síðar.

Marta Luiza Macuga.

Elsku afi minn. Ég er leiður yfir því að þú ert dáinn. Ég veit að Guð passar þig núna og þú passar mig. Þú átt alltaf stað í hjarta mínu og ert þess vegna alltaf til staðar til að hlusta á mig þegar ég þarf á þér að halda. Ég veit líka að þú fylgist með mér og leiðbeinir mér þegar ég held áfram að feta mín spor í þessum stóra margslungna heimi.

Nú verður pabbi að taka að sér að kenna mér veiðimennskuna og ég vona að hann geti miðlað til mín öllu því sem þú kenndir honum. (Ef þér finnst hann eitthvað óþolinmóður þá grípurðu bara í taumana). Árni Óli og Amma Haddý geta svo tekið við dekrinu og séð mér fyrir öllum þeim ís sem þú áttir eftir að kaupa handa mér.

Ég elska þig alla leið upp í geim - og heim aftur.

Þinn

Styrmir Elí.

Ásgeir kom inn í mitt líf og mína fjölskyldu með tilkomu gleðigjafans, Styrmis Elís. Styrmir hafði, með aðstoð æðri máttarvalda, valið sér fjölskyldu af mikilli kostgæfni og verð ég honum ævinlega þakklát fyrir vandað val. Ásgeir, eins og aðrir í fjölskyldunni, tók okkur boðflennunum af mikilli hlýju og mynduðust strax sterk tengsl á milli afans og barnabarns.

Ein sterkasta minning sem ég hef af Ásgeiri er hve fljótur hann var að krjúpa niður eða setjast á gólfið til að vera í sömu hæð og viðmælandinn - hann talaði aldrei niður til neins, hvort sem um barn eða fullorðinn var að ræða.

Ásgeir hafði einstakan hæfileika til að tala í réttri tóntegund og talaði aldrei illa um nokkurn mann. Ef hann hafði ekkert gott að segja, þá einfaldlega sagði hann ekki neitt.

Ég vildi að okkar stundir hefðu verið fleiri, það er enn svo margt sem var ólært og finnst sárt að eiga ekki eftir að setjast niður og spjalla við Ásgeir, yfir góðum kaffibolla og molasykri.

Elsku Ingó, Árni Óli, Haddý, Inga, Bússi og aðrir ættingjar og vinir, megi Guð veita okkur öllum styrk til að syrgja og dvelja við góðu minningarnar.

Vigdís.

Í þann mund sem nýtt árþúsund gekk í garð þótti honum Ásgeiri frænda okkar tímabært að kveðja.

Aðeins örfáum dögum áður hafði hann, maður á sjötugsaldri, sett nýtt Íslandsmet í langstökki innanhúss í sínum aldursflokki. Geri aðrir betur. Þá var fátt eftir annað en síðasta stökkið, og það stærsta, inn í eilífðina. Svona á að hætta, á tindinum.

Engu að síður er kveðjan sár, enda átti ekkert okkar von á því að svo hraustur maður yrði bráðkvaddur. En þessi kveðja er í anda hans, stutt og afdráttarlaus, ekki langdregin og kvalarfull.

Að baki liggur lífsverkið, marglitt og misjafnt. Á síðustu árum hafði Ásgeir gert upp sitt líf og eftir tökum bundið alla lausa enda. Hann hafði skilað sínu, tveimur sonum sem báðir hafa náð að láta drauma sína rætast á síðustu misserum, og fyrsta barnabarninu, Styrmi. Þrátt fyrir allt sem á undan var gengið var Ásgeir sáttur og gat litið með talsverðu stolti til þessara afreka sinna. Frændur mínir þrír, Ingólfur, Árni Óli og Styrmir, eru tvímælalaust meira en margur maðurinn áorkar á langri ævi. Í brjósti þeirra, og okkar hinna sem minnumst Ásgeirs, lifa góðu minningarnar.

Vertu sæll, Ásgeir frændi, og vegni þér vel hinum megin.

Ingólfur Bjarni og Ásgeir.

Kær vinur, Ásgeir Ingólfsson, er látinn. Ég hitti hann fyrst við árbakkann, þar sem hann var í sínu rétta umhverfi. Seinna urðum við góðir vinir og eyddum löngum stundum í spjall um konung fiskanna en þar kom maður ekki að tómum kofunum hjá Ásgeiri.

Veiðin var það sem tengdi okkur saman í byrjun, en þegar árin liðu var það vinátta og virðing sem einkenndi okkar samskipti. Ég kveð þig með trega og söknuði og óska þess að mega hitta þig við árbakkann aftur síðar.

Hilmar Hansson.

Sæll Ásgeir.

Þau eru ekki mörg árin sem við þekktum hvor annan. Auðvitað vissi ég alltaf af þér í fjarska, drakk í mig allt sem þú skrifaðir um veiði. En dagurinn sem við kynntumst, þegar þú hringdir í mig og við töluðum í fyrsta sinn um sameiginlegt áhugamál okkar; framtíð Elliðaánna líður mér seint úr minni.

Hvílíkur hafsjór varstu af fróðleik um árnar okkar sem kenndar eru við perlu. Betur væri að hlustað hefði verið oftar á þig.

Einn fallegasti dagur síðasta sumars rann upp. Hitinn hár, sól í heiði, ekki gára á Fljótinu. Skyrtuveður. Næstum óveður fyrir okkar smekk, veiðimanna. Þín beið erfitt verkefni. Ég hafði beðið þig um að ganga með mér um bakka ánna með erlendum gesti mínum og koma honum í fisk. Þú fórst létt með það. Settum í 2, náðum öðrum og gáfum honum líf. Ég vissi ekki af því þegar ég bað þig um greiðann að þetta væri afmælisdagurinn þinn. Ekki datt þér þó í hug að segja nei. Síðasti afmælisdagurinn þinn og við sátum uppvið Höfuðhyl, hámuðum í okkur rjómatertu og drukkum nýlagað í blíðunni. Laxarnir byltu sér í hylnum. Hvílíkur dagur.

Ásgeir, þakka þér fyrir alltof stutt kynni. Guð blessi syrgjandi ástvini þína.

Ólafur Vigfússon.

Í dag er til moldar borinn fyrrverandi mágur minn, Ásgeir Ingólfsson, þýðandi, f.v. blaðamaður og rithöfundur. Fráfall hans kom öllum aðstandendum mjög á óvart því Ásgeir var heilsuhraustur og stundaði íþróttir fram á síðasta dag, en ekki er deilt við dómarann þegar lokakallið kemur.

Kynni okkar Ásgeirs hófust er hann heimsótti okkur hjónin í New York fyrir hartnær 30 árum. Með okkur tókst strax góð vinátta sem entist til hinsta dags. Ég varð þess fljótt aðnjótandi að læra að kasta flugu fyrir lax hjá þessum einum mesta fluguveiðisnillingi okkar tíma. Og margar góðar stundir áttum við saman á okkar uppáhalds veiðistað austur við Sog. Ég minnist líka allra þeirra stunda sem við áttum saman við rabb um okkar sameiginlega áhugamál, laxveiðina og ekki síður laxavernd. Við höfum deilt góðum stundum og erfiðum, en að leiðarlokum eru það góðu stundirnar og góðu minningarnar sem standa upp úr.

Ásgeir hefur átt ríkan þátt í framvindu verndunar laxastofna, þótt hann kysi að standa að tjaldabaki til styrktar forsvarsmönnum. Barátta hans fyrir og framlag til verndunar og endurreisnar perlu Reykjavíkur, Elliðaánna, er vel kunn því hann hefur verið ötull við að miðla af þekkingu sinni til yngri kynslóða.

Synir Ásgeirs, Ingólfur og Árni Ólafur og sonarsonurinn Styrmir Ingólfsson hafa misst föður og afa sem unni þeim heitt, og ég óska þess að minningin um hann verði þeim öllum styrkur um ókomin ár.

Að lokum vil ég kveðja þig kæri mágur og vinur og hver veit nema við eigum eftir að hittast aftur á bakkanum hinum megin. Guð blessi þig vinur.

Sigfús Bjarnason.

Kveðja frá Félagi þýðenda við Stöð 2

Stórt skarð var höggvið í okkar litla hóp þegar Ásgeir hvarf svo skyndilega á braut.

Í slíku fámenni vegur hver einstaklingur mjög þungt og það er sárt að sjá á eftir góðum félaga sem allir bjuggust við að yrði karla elstur og fastur punktur í tilveru okkar enn um sinn.

Við höfum flest starfað við hlið Ásgeirs síðan Stöð 2 fór í loftið árið 1986 og fengið að njóta traustrar nærveru hans. Við þökkum fyrir samfylgdina og óskum Ásgeiri velfarnaðar á þeirri leið sem fram undan er.

Lára Hanna Einarsdóttir.

Það er ekki ófyrirsynju að lífinu er stundum líkt við fljót sem sífellt streymir fram, safnar í sig lækjum og lindum sem tákna reynslu hvers og eins, ljúfa sem sára. Og eins og hvert fljót á sér upptök og ós eru lífinu takmörk sett.

"Áin er lifandi og eilíf," sagði Ásgeir "og það skiptir miklu að um lífæð hennar fari ekki það sem dregið getur úr gæðum vatnsins." Sem veiðimaður og náttúruunnandi gerði hann sér grein fyrir því að árnar væru viðkvæmar. Ásgeir gjörþekkti vistkerfi vatnasvæða svo sem ættir hans stóðu til. Hann var fjórði ættliður fluguveiðimanna í Elliðaánum. Hann leit á það sem skyldu sína að standa vörð um þær og aðrar gersemar náttúrunnar.

Góðir veiðimenn hafa sérstaka hæfileika til að lesa árnar eins og opna bók, túlka af nákvæmni sérhvert straumlag og útskýra hvaða þýðingu það hefur á vistkerfið. Þeir bestu lifa sig inn í umhverfið sem henta lónbúanum og vita hvað er honum fyrir bestu. Ásgeir var einn af þessum fáu og hann lá ekki á leyndardómunum og miðlaði ómælt til okkar minni spámanna. Framlag hans til sportveiða var mikilvægt og varanlegt.

Sem sagnamaður lagði hann áherslu á að lýsa vatnasvæðum og þekkti flestar íslenskar ár öðrum betur. Skrif hans eru með því besta sem skrifað hefur verið um ár og vötn á öldinni sem leið. Hann þekkti flest og allt það besta sem erlendir menn höfðu skrifað um þessi hugðarefni hans og áfram miðlaði hann þeim fróðleik til landsmanna. Bók hans um Elliðaárnar lýsir vel þekkingu hans á vatnakerfinu, sögu ánna og fólki sem hafði umsjón með þeim. Hann kunni sögu þess og vissi hvaða hlutverki það gegndi. Alltaf dró hann fram það besta í fari hvers og eins. Hann vissi hvað það er erfitt í nútíma þjóðfélagi að vernda svo viðkvæmt lífríki.

Ásgeir þekkti hvern stein í Elliðaánum og alla hylji, hvort sem þeir eru laxheldnir í dag eða ekki. Hann sagði okkur oft sögu ánna og það fór ekki á milli mála að hann hreifst mjög af því sem hann kallaði gullaldartímabil þeirra eftir aldamótin 1900 þegar þær voru í umsjón breska friðdómarans Harry Alfred Payne. Hann fór með okkur margar ferðir í dalinn, fræddi og upplýsti, bar saman við söguna sem hann skráði svo vel í bókinni. Hann var vel að sér um sögu ánna á 19. öldinni, lífríki vatnasvæðisins þegar mikill hluti Elliðavatnsins sem nú er var engjar, eigendur ánna og hvernig árnar voru nýttar, stundum ofnýttar. Frásagnir hans voru lifandi eins og áin hans sem liðaðist um dalinn.

Ófáir nutu leiðbeininga hans um stangaveiði og veiðiár. Hann kenndi mörgum að veiða, hnýta flugur og umframt allt að njóta verunnar á árbakkanum í sátt við náttúruna.

Þegar kom að því að nokkrir félagar tóku sig saman og ýttu úr vör alþjóðaverkefni um verndun villtra laxastofna mætti hann fyrstur á staðinn. Hann tók þátt í undirbúningi og stefnumótun af einlægni. Hann tók að sér þýðingar og samningu greinargerða um mörg fjölþjóðleg efni. Þannig vann hann kauplaust í meira en áratug og var alltaf boðinn og búinn að gera meira. Enginn vissi meira um söguþráðinn og var betur að sér í vandamálum veiðisvæða í löndum umhverfis Atlantshafið. Við sem störfuðum með honum getum aldrei fullþakkað þau grettistök sem hann lyfti.

Seinustu mánuði var lagt að Ásgeiri að skrifa yfirlitsbók um íslenskar laxveiðiár. Slík bók hefur ekki komið út síðan R.N. Stewart undirhershöfðingi skrifaði Rivers of Iceland árið 1950. Verkið gekk vel enda þekkti hann efnið, árnar sem höfðu verið hans helstu hugðarefni allt hans líf. Trúr uppruna sínum var honum fluguveiði og náttúruvernd í blóð borin. Ekkert var honum hjartfólgnara en synir hans og sonarsonur og víst er að þeir munu taka við merkinu að honum föllnum.

Orri Vigfússon.

Ásgeir Ingólfsson sem nú er fallinn frá langt fyrir aldur fram hafði þýðingar fyrir Stöð 2 að aðalstarfi síðustu þrettán ár ævinnar. Þar var hann í góðum hópi fólks sem hefur annast þennan mikilsverða þátt sjónvarpsvinnslunnar af alúð, smekkvísi og elju allt frá því stöðin tók til starfa.

Í sjónvarpi gerast hlutirnir hratt og fyrir kemur að þýðendur hafa nauman tíma til að ljúka sínu verki. Tímahrak og tilfallandi óklárheit eru harðir húsbændur og það er því þeim mun aðdáanlegra hve vandaðar þýðingar ber yfirleitt fyrir augu áhorfenda heima í stofu. Seint verður hægt að búa svo um hnúta að hnökrar og allt upp í stöku bommertur fljóti ekki með, en hitt vegur þó margfalt þyngra að þegar saman fer metnaður þýðenda og miðilsins sem þeir starfa hjá er von á góðu.

Metsöluhöfundar þjóðarinnar eru ekki mest lesnir. Þar hafa sjónvarpsþýðendur vinninginn. Því eru góðir sjónvarpsþýðendur drýgri liðsmenn tungunnar en margir sem meira er hossað. Ásgeir var einn af okkar góðu og vandvirku þýðendum og skarð hans verður vandfyllt.

Bestu skjátextarnir eru þeir sem maður tekur varla eftir. Þeir líða yfir skjáinn í sátt og samræmi við myndina sem þeir styðja á eðlilegu og tilgerðarlausu máli. Þeir eru hvorki áleitnir né frekir og þar eiga tiktúrur og sérviska ekki við. Þeir eru ekki sýningargluggi fyrir egó þýðandans. Þessi sannindi leita á huga minn núna þegar Ásgeir kveður. Í þessum punkti finnst mér verk hans lofa meistarann.

Einn af mínum póstum sem deildarstjóri þýðinga- og flutningsdeildar Íslenska útvarpsfélagsins eru umtalsverð samskipti við þýðendur. Á þeim tæpu fjórum árum sem af eru í þessu starfi kynntist ég Ásgeiri ekki aðeins sem góðum verkmanni heldur einnig sem viðfelldnum, fáguðum manni sem gaman var að skrafla við þegar hann kom í gættina, fróður, smákíminn og góðgjarn. Á samstarf okkar bar aldrei skugga.

Ég veit ég mæli fyrir munn vinnufélaga minna á deildinni, sem og margra annarra innanbúðarmanna hér á Lynghálsinum sem kynntust Ásgeiri gegnum árin, þegar ég kveð hann með væntumþykju og eftirsjá. Sonum hans sendi ég innilegar samúðarkveðjur.

Hjörleifur Sveinbjörnsson.

Ásgeir ólst upp í Vesturbænum, á Hávallagötunni, Hringbraut og Grenimel, eldri tveggja systkina. Hann átti ættir að rekja til kaupmanna og sjómanna í Reykjavík og á Ísafirði. Menntabrautin hófst í einkaskóla frk. Sigríðar Magnúsdóttur sem var á efri hæð hússins þar sem Ásgeir bjó. Síðan lá leiðin í Miðbæjarbarnaskólann, Gaggó Vest og gamla Menntaskólann í Reykjavík. Ásgeir var mikill námsmaður enda bæði góðum gáfum gæddur og iðinn. Sérstaklega lágu tungumál vel fyrir honum og hann talaði ensku og þýzku reiprennandi.

Leiðin lá nú í Háskóla Íslands og þar lauk Ásgeir prófi í viðskiptafræði. Hann var farinn að starfa sem blaðamaður með náminu og einnig eftir að því lauk. Þegar sjónvarp komst á laggirnar á Íslandi réð hann sig þangað sem fréttamaður og varð þá að sjálfsögðu þjóðkunnur maður.

Ásgeir var hár og grannur, iðkaði enda íþróttir af kappi. Hann var glaðsinna og ljúfur maður í lund. Við vinir hans og skólafélagar nutum samvista við hann á þessum árum á gleði- og alvörufundum, í skóla og utan.

Afi hans og nafni kenndi honum ungum að kasta flugu fyrir lax í Elliðaánum. Var það upphaf aðaltómstundaiðkunar Ásgeirs og framtíðarstarfs um skeið. Hann knýttist einnig við þetta sterkum böndum við Elliðaárnar, gerði bók og myndband um árnar og skrifaði í blöð um laxaræktun í þeim. Þar sem stangveiðin var honum ævilangt áhugaefni tókst honum að smita okkur ýmsa vini sína til að taka þátt í þessari íþrótt með sér. Þessi áhugi leiddi einnig til þess að hann réðst sem framkvæmdastjóri Stangveiðifélags Reykjavíkur.

Hann kvæntist góðri konu og eignaðist tvö börn. Þannig virtist lífið brosa við þessum vini mínum, en það er sitthvað gæfa og gervileiki.

Í mannlífinu gætir flóðs og fjöru;

sé flóðsins neytt, er opin leið til gæfu,

en láist það, er lífsins sigling teppt.

Ásgeir missti af flóðinu og undirstaða lífs hans brotnaði skyndilega í mola þegar hann var á besta aldri. En honum tókst að raða brotunum saman. Síðustu áratugina starfaði hann af alefli við þýðingar á bókum og kvikmynda- og sjónvarpstextum. Hann unni sonum sínum og studdi þá til frama. Stangveiði var honum sífellt hugðarefni, rannsóknir á laxagengd í norðurhöfum, íþróttamennska og kurteisi í umgengni veiðimanna við náttúruna og síðast en ekki síst framtíð Elliðaánna, þessarar perlu Reykjavíkur.

Ég kveð nú æskuvin minn, þakka honum samfylgdina, óska honum góðrar vistar á árbökkum annars heims og sendi sonum, systur og fjölskyldum þeirra innilegar samúðarkveðjur.

Árni Kristinsson.

Það er komið sumar, það er mikið líf við veiðiána, fegðarnir Ásgeir og Ingólfur ganga eftir árbakkanum með veiðistangirnar sínar. Þeir ætla að renna fyrir fisk í Norðurá í Borgarfirði og það er lax víða í ánni og þeir velja réttu fluguna. Ásgeir kastar og fær fisk, Ingólfur kastar og fær fisk, þetta eru stórkostlegir tímar, fiskurinn tekur grimmt enda veiðimennirnir flinkir.

Þeir setjast niður, þeir spá í næstu flugur, ræða málið og sá eldri gefur góð ráð. Sá yngri kastar flugunni yfir hylinn, laxinn tekur ekki strax, hann er kominn neðst á brotið. Allt í einu tekur lax og þvílík taka, sá eldri stendur upp og aðstoðar son sinn. Þetta er það sem alla veiðimenn dreymir um, góð veiði og vænir laxar. Þeir landa laxinum saman, þeir fara heim í veiðihús, aðeins hálfur dagur eftir og ennþá geta þeir veitt laxa. Daginn eftir veiða þeir vel, feðgarnir veiddu 48 laxa þessa þrjá daga og alla á flugu.

Síðan eru liðin níu ár, þeir hafa veitt marga fiska saman og talað mikið um veiðiskap. Veiði var þeim í blóð borin, þeir gengu vel um veiðiárnar og spáðu í vatn og vinda. Þeirra tími var við þær.

Með Ásgeiri Ingólfssyni er genginn einhver mesti veiðihugsuður landsins, hann hefur skrifað fjölda greina um veiði og ekki má gleyma bókinni um Elliðaárnar, sem hann skrifaði. Bókin er minnisvarði um góða veiði í ánni, sem var hérna áður fyrr, en er ekki lengur. Af Elliðaánum hafði Ásgeir miklar áhyggjur og lét það ópart í ljós í fjölda greina sem hann skrifaði.

Ásgeir vann að bók um laxveiðiár á Íslandi sem vonandi verður gefin út seinna og gæti orðið minningarbók um mikinn hugsuð, mann sem unni veiðiánum og náttúrunni.

Ásgeir var ekki að flýta sér við veiðiskapinn, heldur spáði í vatn og vinda, hvaða flugu fiskurinn tæki næst og hvar ætti að kasta á hylinn.

Síðan gekk hann rólega fram á árbakkann og kastaði flugunni fimlega.

Stundum tók laxinn, stundum ekki, það er gangurinn í veiðinni. Honum var alveg sama, hann valdi bara aðra flugu og kastaði aftur, skömmu seinna tók laxinn, hann losaði varlega úr fiskinum og sleppti honum aftur í hylinn. Laxinn synti niður strauminn og í burtu, Ásgeir gekk frá ánni. Kannski voru laxar í næstu hyljum, hann ætlaði að kanna málið.

Minningin um Ásgeir mun lifa um ókomin ár, manninn sem fór lipurlega með stöng og penna og var fljótur að skrifa greinar þegar farið var þess á leit við hann.

G. Bender.

Páll Hersteinsson.