7. júní 2001 | Minningargreinar | 3304 orð | 1 mynd

GÍSLI MAGNÚSSON

Gísli Magnússon fæddist á Eskifirði 5. febrúar 1929. Hann andaðist á Landspítalanum í Fossvogi 28. maí síðastliðinn. Foreldrar hans voru Magnús Gíslason sýslumaður þar og síðar skrifstofustjóri í fjármálaráðuneytinu, f. 1.11. 1884, d. 21.9. 1970 og k.h. Sigríður Jónsdóttir húsmóðir, f. 27.9. 1897, d. 23.5. 1965. Gísli var yngstur fjögurra systkina og eru þau Guðný, f. 22.6. 1919, Þorbjörg, f. 12.10.1921 og Jón, f. 30.11.1926.

Árið 1955 kvæntist Gísli Þorgerði Þorgeirsdóttur húsmæðrakennara, f. 19. janúar 1926. Foreldrar hennar voru Þorgeir Þorsteinsson bóndi á Hlemmiskeiði á Skeiðum, f. 16.3.1885, d. 20.8.1943 og k.h. Vilborg Jónsdóttir kennari og húsfreyja, f. 9.5.1887, d. 2.4.1970. Börn þeirra eru 1) Magnús stærðfræðingur, f. 27.4.1956 kvæntur Guðrúnu Halldórsdóttur fóstru, f. 16.3.1957, börn þeirra eru Gísli f. 16.4.1988 og Vilborg f. 29.5.1993 og 2) Rósa myndlistarmaður, f. 4.7.1957 gift Þórhalli Eyþórssyni málfræðingi, f. 4.6.1959, börn þeirra eru Þorgerður f. 12.3.1989, Helga Gunndís f. 23.6.1991 og Guðrún Sigríður f. 19.4.1996.

Gísli lauk burtfararprófi frá Tónlistarskólanum í Reykjavík 1949 og einleikaraprófi frá Tónlistarháskólanum í Zürich í Sviss 1953. Hann stundaði framhaldsnám í Róm veturinn 1954-1955. Gísli starfaði sem píanókennari í Reykjavík 1956-1972 og við Tónlistarskóla Garðabæjar frá 1969 til ársloka 1999 og var skólastjóri síðustu 15 árin. Gísli hélt fyrstu tónleika sína á vegum Tónlistarfélagsins í Reykjavík 1951. Hann hélt síðan fjölda einleiks- og samleikstónleika innanlands og utan, kom fram í útvarpi og sjónvarpi og lék inn á hljómplötur. Gísli var einleikari á fjölda tónleika Sinfóníuhljómsveitar Íslands á árunum 1954-1989. Gísli var í stjórn Félags íslenskra tónlistarmanna 1965-1968, Félags tónlistarkennara 1978-1981 og Íslandsdeildar Evrópusambands píanókennara, EPTA, 1979-1995.

Útför Gísla fer fram frá Hallgrímskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Tengdafaðir minn, Gísli Magnússon, var einstakur maður, einn þeirra fáu sem færa lífið upp á æðra svið með nærveru sinni. Meðfæddir hæfileikar hans duldust engum sem áttu því láni að fagna að kynnast honum. Gísli var án efa einn færasti og tilfinninganæmasti píanóleikari sem Ísland hefur alið og átti þar að auki farsælan feril sem skólastjóri Tónlistarskóla Garðabæjar.

Hann var þó sannarlega ekki að flíka yfirburðum sínum og miklaðist ekki af þeim. Allt fas hans einkenndist af hógværð og yfirlætisleysi, velvild og mannúð. Í sjötugsafmæli sínu fyrir tveim árum var hann tilneyddur að flytja ræðustúf og sagði þá að helsta markmið sitt í lífinu hefði alltaf verið að láta sem minnst fara fyrir sér. Þessi orð lýsa Gísla í hnotskurn. Vafalaust hafa þó einhverjir veislugestir hugsað með sér að ýmsir aðrir mættu frekar tileinka sér þetta lífsviðhorf. Allir sem kynntust Gísla Magnússyni skildu að þar fór listamaður sem var mikill af sjálfum sér og þurfti ekki að sanna sig með neinum bægslagangi.

Að Gísla stóðu styrkir stofnar austan af fjörðum. Þar ber hæst fjörtíuprestaættina frægu, þótt sjálfur hafi Gísli raunar ekki lagt mikið upp úr slíkum hlutum. Í einkalífi sínu var hann gæfumaður og voru þau hjónin, Gísli og Þorgerður, einstaklega samhent og samtaka. Á heimilinu að Bergstaðastræti 65 er fágaður en tilgerðarlaus menningarbragur og andinn hafinn yfir ys og þys hversdagsins. Þar höfum við fjölskyldan átt ófáar gleðistundir, ekki síst eftir að barnabörnin bættust í hópinn. Gísli lét sér óvenju annt um barnabörnin sín og var ekki aðeins afi þeirra heldur líka vinur þeirra og félagi. Fátt hefur börnunum þótt jafnast á við að vera með afa og ömmu uppi í sumarbústað í Skýjaborg. Gísli var ötulasti pennavinur dætra okkar Rósu eftir að við fluttumst til Englands, og allt til hinstu stundar sendi hann þeim bréf með skemmtilegum sögum og listavel gerðum myndskreytingum. Jafnvel í erfiðum veikindum var hann vakinn og sofinn að hugsa um velferð fjölskyldunnar. Ógleymanlegar eru heimsóknir þeirra Gísla og Þorgerðar til okkar Rósu til landa þar sem við höfum dvalist á undanförnum árum: Þýskalands, Bandaríkjanna og nú síðast Englands. Einna minnisstæðust er þó dvöl okkar fjögurra í Róm, þar sem Gísli hafði verið við nám á sínum tíma. Í borginni eilífu var hann í essinu sínu og naut lífsins, ungur í annað sinn. Þarlendir ávörpuðu hann jafnan 'capo di famiglia', höfuð fjölskyldunnar - og voru það orð að sönnu. Það er ómetanleg reynsla, menntandi og mannbætandi, að hafa átt þess kost að vera samvistum við slíkan öðling.

Þórhallur Eyþórsson.

Gísli Magnússon, elskulegur mágur og vinur, er kvaddur í dag.

Það var mikil gæfa og gleði þegar hann kom í fjölskylduna. Gísli var mikill listamaður og listunnandi, átti auðvelt með að túlka list sína í tónum og svo einnig í myndsköpun. Aðalsmerki listsköpunar hans var óvenjulegt næmi, fágun og hlýja. Sömu eiginleika bar hann sem manneskja og samferðamaður.

Gísli átti mjög auðvelt með að koma auga á fegurðina og naut hennar ríkulega, hvort heldur var við píanóið eða úti í náttúrunni.

Heimili Gísla og Þorgerðar er einstaklega fagurt og þar ríkir fágaður lífsstíll, bjartur og hlýr andblær sem engan lætur ósnortinn. Þau hjónin voru svo samrýnd og áttu svo fagra lífssýn sem allt þeirra líf og lífsviðhorf einkenndist af. Þeim fylgdi ávallt birta og bros og þar mættum við heilum huga. Þakklæti mitt og allrar fjölskyldunnar er mikið fyrir að hafa átt Gísla að vini og þykja svona vænt um hann.

Inga Þorgeirsdóttir.

Vinur minn og starfsbróðir, Gísli Magnússon píanóleikari, er látinn. Með honum er horfinn af sjónarsviðinu einn fremsti píanóleikari þjóðarinnar.

Gísli var búinn að heyja hetjulega baráttu við illvígan sjúkdóm í nokkur ár og var aðdáunarvert hve sterkur hann var, hve lengi honum tókst að halda góðri heilsu með sérstökum aðferðum sem hann beitti, en tæpum tveimur vikum fyrir andlátið náði sjúkdómur hans yfirhöndinni. Ég man fyrst eftir Gísla er hann lék á nemendatónleikum Tónlistarskólans í Reykjavík sem þá fóru fram í Trípólíbíói. Þá var ég á fyrstu árum náms míns og heyrði lengra komna píanista skólans brillera á tónleikum sem þarna fóru fram svo sem Hauk Guðlaugsson, Guðmund Jónsson, Ragnar Björnsson, Jón Nordal og fleiri.

Burtfararprófi frá skólanum lauk Gísli 1949.

Næst heyrði ég hann á eftirminnilegum tónleikum 1954 er hann lék Píanókonsert nr. 1 eftir Franz Liszt í Þjóðleikhúsinu á tónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands. Þetta var óvenju glæsilegt "debut" ungs píanóleikara með hljómsveit, en hann hafði haldið sína fyrstu opinberu einleikstónleika á vegum Tónlistarfélagsins í Reykjavík 1951. Enn er mér í fersku minni hve miklu tæknilegu valdi Gísli hafði þá náð, tækni hans var svo tær og örugg. Leikur hans var bæði jafn og yfirvegaður, hann hafði gott tímaskyn, vandaði mjög mótun allra hendinga og í túlkun hans var heildarbygging verkanna klár og sannfærandi. Ég vissi að Gísli hafði þá verið í framhaldsnámi í píanóleik í Zürich, en þaðan hafði hann lokið einleikaraprófi 1953. Að því loknu stundaði hann framhaldsnám í Róm árin 1954-55. Árin rétt áður en ég lauk burtfararprófi frá Tónlistarskólanum í Reykjavík 1960 man ég eftir Gísla er hann kenndi þá við skólann í nokkur ár.

Það var ekki fyrr en ég kom heim frá námi erlendis 1965 að ég kynntist Gísla persónulega, að mig minnir á sviði félagsmála tónlistarmanna. Nokkrum árum síðar, 1969, gerðist Gísli kennari við Tónlistarskóla Garðabæjar.

Skólastjóri varð hann 1984 þar til hann lét af störfum fyrir ári.

Svo var það árið 1975 að við Gísli ákváðum að spreyta okkur á verkum fyrir tvö píanó. Segja má að það samstarf og samleikur okkar hafi smollið saman strax í upphafi, því að bæði var að við höfðum oftast áhuga á aðtaka fyrir sömu verkin og við höfðum yfirleitt mjög svipaðar hugmyndir um túlkun þeirra. Eftir vel heppnaða tónleika þetta sama ár upphófst samstarf sem átti eftir að standa allt til 1987 er við frumfluttum Píanókonsert fyrir tvö píanó og hljómsveit eftir Jónas Tómasson. Á þessu tímabili héldum við marga tónleika með verkum fyrir tvö píanó, lékum í útvarpi og sjónvarpi. Minnisstæður er mér sjónvarpsþáttur sem Egill Eðvarðsson stýrði, þar sem við lékum m.a. Tilbrigði eftir Lutoslawski um stef eftir Paganini, en þar lögðu sjónvarpsmenn sig sérstaklega fram um að ná góðu samspili tónlistar og myndar.

Á þessum árum komum við oft fram á Listahátíð í Reykjavík. Eitt sinn lékum við La Valse eftir Ravel, en á einni æfingunni datt okkur í hug að fá tvær ballerínur í lið með okkur. Í stað tveggja listdansmeyja fengum við heilan listdansflokk eftir að hafa haft samband við Íslenska dansflokkinn sem dansaði með okkur á eins konar tónleika-listdanssýningu! Á Listahátíð 1978 gerðumst við kröfuharðir og báðum um Þjóðleikhúsið fyrir tónleika okkar, sem var samþykkt. Þar réðumst við í tvö stórvirki, Vorblót Stravinskís og Sónötu Bartóks fyrir tvö píanó og slagverkshljóðfæri. Sama sumar lékum við Vorblótið inn á hljómplötu ásamt Tilbrigðum Lutoslawskís. Sónötu Bartóks áttum við eftir að leika aftur nokkrum sinnum, m.a. í öðru formi sem Píanókonsert fyrir tvö píanó og hljómsveit sem við lékum með Sinfóníuhljómsveit Íslands. Í samstarfi okkar eru sérstaklega minnisstæðir tónleikar okkar á ráðstefnu EPTA í London 1982, en meðal áheyrenda voru ýmsir þekktir píanóleikarar.

Í mörg ár var Gísli Magnússon mikilvirkur í íslensku tónlistarlífi, hélt marga einleiks- og samleikstónleika innanlands og utan, var oft einleikari með Sinfóníuhljómsveit Íslands, frumflutti hérlendis konserta eftir ýmis tónskáld. Auk þess lék hann marga þekkta píanókonserta svo sem eftir Mozart, Beethoven, Katsjatúrían o.fl. Hann hélt marga tónleika með Gunnari Kvaran sellóleikara, fór með honum í tónleikaferð um Norðurlönd 1974 og til Bandaríkjanna 1979. Hann lék Píanókonsert Jóns Nordal á opnunartónleikum Tónlistarhátíðarinnar í Björgvin 1977. Gísli lék einleiksverk á nokkrum hljómplötum, m.a. verk eftir Sveinbjörn Sveinbjörnsson, Pál Ísólfsson, Bach, Beethoven og Brahms. Þá lék hann inn á nokkra geisladiska ásamt Gunnari Kvaran sellóleikara.

Auk píanóleiksins störfuðum við Gísli oft saman að félagsmálum tónlistarmanna, en þó einna mest í Íslandsdeild EPTA (Evrópusambands píanókennara) en við vorum saman í stjórn ásamt Kristni Gestssyni píanóleikara allt frá stofnun 1979 til 1995. Þar áttum við farsælt samstarf, sérstaklega er við skipulögðum í nokkur ár svokallaða EPTA-tónleika, þar sem markmiðið var að veita íslenskum píanóleikurum tækifæri á að koma fram opinberlega. Einnig komu fram þar erlendir píanóleikarar sem við komumst í kynni við gegnum Evrópusambandið.

Þá er ótalinn þáttur þar sem ég hef kynnst frábæru starfi Gísla, en fyrir mörgum árum varð hann aðalprófdómari stigsprófa og allra lokaprófa Tónlistarskólans í Reykjavík þar til fyrir nokkrum vikum er hann prófdæmdi síðustu prófin.

Þar nutum við hinnar miklu kunnáttu hans, reynslu og víðsýnis á þessu sviði sem hefur verið ómetanlegt í starfi skólans.

Gísli Magnússon var óvenju vel gerður maður. Auk hinna miklu tónlistargáfna sem hann hafði hlotið í vöggugjöf var hann einstakt göfugmenni. Hann var réttsýnn, tilitssamur og samvinnuþýður. Þá var hann gæddur sérstakri kímnigáfu sem kom fram með ýmsum og oft óvæntum hætti. Ég vil nota hér tækifærið og færa Stellu, eftirlifandi eiginkonu Gísla, þakkir mínar og konu minnar fyrir mjög ánægjuleg kynni á undanförnum árum. Í mörg ár hefur verið starfandi plötuklúbbur nokkurra píanóleikara og höfum við þá oft notið rausnarlegra veitinga á heimili Gísla og Stellu. Vil ég fyrir hönd klúbbsins, mín og konu minnar Susan færa Stellu og fjölskyldunni okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Halldór Haraldsson.

Hann var mér svo góður alla tíð. Öðlingurinn sem treysti mér fyrir því að keyra börnin sín í vagni og kerru um Bergstaðastæti, Njarðargötu og Skólavörðustíg þegar ég sjálf var lítil stúlka. Sumrin tvö eru björt í minningunni og þannig eru allar minningar um Gísla. Í samfélaginu er hann þekktastur sem afburða tónlistarmaður, í fjölskyldunni okkar sem mikið ljúfmenni sem fylgdist hljóðlega með öllum og bar velferð allra fyrir brjósti.

Listamaður var hann ekki eingöngu í tónlistinni heldur í öllu sem hann tók sér fyrir hendur. Heimilið, gjafir til annarra og framkoman öll bar þess vitni að þar fór maður sem bar djúpa lotningu fyrir lífinu og listinni. Hann málaði vatnslitamyndir og hann hannaði listaverk úr pappír. Hann bar virðingu fyrir umhverfinu öllu og naut útivistar. Dýravinur var hann mikill og átti um tíma hund og síðar kött sem honum þótti afskaplega vænt um. Honum þótti örugglega vænt um alla sem hann kynntist og trúlega hefur öllum sem kynntust honum þótt óendanlega vænt um hann.

Enn á ég fyrstu gjöfina sem hann og Stella gáfu mér þegar þau komu nýgift frá Rómaborg. Það er rós sem enn ilmar eftir 46 ár. Þannig trúi ég að minningin um Gísla muni lifa um ókomna daga.

Góður Guð blessi og styrki alla þá sem voru Gísla kærir.

Vilborg Ingólfsdóttir.

Kveðja frá Tónlistarskóla Garðabæjar

Það er ekki bara landið okkar sem er ungt, listin er enn yngri og þá sérstaklega tónlistin.

Margir af fyrstu kynslóð þeirra manna sem helgað hafa líf sitt tónlistinni eingöngu eru enn á meðal okkar.

Einn þeirra kveðjum við í dag, Gísla Magnússon píanóleikara og fv. skólastjóra Tónlistarskóla Garðabæjar.

Tónlistarskóli Garðabæjar var stofnaður 1964 og hóf Gísli þar kennarastörf 1969. Hann varð síðan skólastjóri 1984 til 2000 er hann lét af störfum fyrir aldurs sakir.

Er því ævistarf Gísla samofið sögu skólans.

Hefur það sjálfsagt ekki verið auðvelt að byggja upp góðan tónlistarskóla í ungum bæ eins og Garðabæ. En skólinn óx og dafnaði og hefur nú útskrifað á fjórða tug nemenda og þá flesta í skólastjóratíð Gísla.

Það brautryðjendastarf sem menn eins og Gísli hafa unnið, bæði sem píanóleikari og uppalandi, er ómetanlegt allri þjóðinni, því svo er tónlistin samofin tilveru okkar að óhugsandi væri líf án hennar. Sem píanóleikari var Gísli einstakur og þeir eru ekki ófáir sem urðu heiðríkir í framan þegar minnst var á píanóleik hans sem einkenndist af næmi og innileika.

Er þá óminnst ljúflingsins sem Gísli var, hann sem öllum vildi vel og ítrekaði það ætíð með ljúfu og hæversku viðmóti sínu.

Kynni okkar Gísla hófust fyrir 30 árum er við kenndum bæði við sama tónlistarskóla og voru það góð kynni sem entust alla tíð.

Sérstaklega er ég þakklát fyrir elsku þá og umhyggju sem hann sýndi mér þegar ég tók við starfi hans sem skólastjóri Tónlistarskóla Garðabæjar, er hann lét af störfum fyrir rúmu ári.

Þó svo hann væri hættur störfum þýddi það ekki að hann væri hættur að láta sig skólann varða.

Hann fylgdist grannt með og mætti þegar hann treysti sér til sökum vanheilsu.

Það var okkur einstök ánægja að hann skyldi sjá sér fært að vera með okkur þegar salur skólans var vígður þann 22. mars sl. og hvað hann virtist ánægður með aðbúnað skólans sem hann var búinn að eyða ævistarfi sínu í að byggja upp.

Kennarar, nemendur og annað starfsfólk Tónlistarskóla Garðabæjar þakka fyrir ómetanleg störf, við vottum eiginkonu og fjölskyldu Gísla okkar dýpstu samúð.

Agnes Löve

skólastjóri.

Kær samstarfsmaður og vinur er látinn. Alltof fljótt. Ég kynntist Gísla Magnússyni, þegar ég var lítil stelpa í Tónó í Reykjavík. Seinna átti ég því láni að fagna að starfa með honum í um það bil 19 ár. Sem maður og skólastjóri var Gísli einstaklega ljúfur og hann leyfði okkur kennurunum að starfa í friði, hafði held ég fullkomið traust á því, sem við vorum að gera. Það er margs að minnast; allir tónleikarnir, prófin, kaffihléin daglegu og þegar við kennararnir fórum út saman í lok anna.

Ég held að Gísli hafi verið hamingjusamur maður. Hann átti einstaka konu, sem stóð við hlið hans og studdi hann, börn og barnabörn, sem hann var svo stoltur af.

Eftir einu man ég alltaf: Það var fyrir tveim árum í Smiðsbúð 6, þar sem Tónlistarskóli Garðabæjar var áður til húsa. Þá kom Gísli þar að, sem ég stóð fyrir neðan tröppurnar, tók undir sig stökk og hljóp upp tröppurnar, sneri sér svo við og hló eins og smástrákur. Hann gat verið svo glettinn og þannig vil ég minnast hans.

Ég þakka samfylgdina, kæri Gísli, og við eigum held ég eftir að hittast aftur og starfa þá kannski saman í nýjum tónlistarskóla.

Þín,

Kolbrún Ósk Óskarsdóttir.

Yndislegur maður er fallinn frá. Gísli var ekki bara mikill listamaður heldur ekki síður dásamlegur fjölskyldufaðir er fylgdist vel með sínu fólki og það var auðfundið að fjölskyldan sat ávallt í fyrirrúmi. Barnabörnum sínum var hann einstakur afi sem var ætíð mættur til að hvetja þau til dáða hvort heldur þau væru að taka þátt í íþróttamótum, spila á tónleikum eða eitthvað annað stæði fyrir dyrum hjá þeim. Elsku Gísli minn, það voru mikil forréttindi að fá að kynnast þér og henni Stellu þinni sem ætíð hefur staðið sem klettur þér við hlið og vart er hægt að hugsa sér yndislegri tengdaforeldra en ykkur.

Blessuð sé minning þín.

Guðrún.

Minn elskulegi vinur, Gísli Magnússon, er látinn. Fyrstu kynni mín af Gísla voru á unglingsárunum en þá gaf Haraldur Ólafsson forsjóri Fálkans út nokkrar hljómplötur með fremstu tónlistarmönnum þjóðarinnar. Fósturföður mínum, Hafsteini Guðmundssyni bókaútgefanda, var falið að sjá um útlitshönnun þessara platna og ég man það skýrt að dag einn var hann að vinna að útlitsgerð einleiksplötu með Gísla Magnússyni. Á skrifborði pabba lá ljósmynd af ungum manni sem átti að prýða framhlið hljómplötunnar og mér varð starsýnt á þessa mynd. Mér fannst þessi ungi maður vera svo fallegur og göfugmannlegur að ég spurði pabba strax hver hann væri. Þegar platan var gefin út fékk pabbi eintak og ég hreifst mjög af þessum fallega og fágaða leik Gísla. Þá grunaði mig ekki að þessi maður ætti eftir að verða einn af mínum allra bestu vinum mörgum árum síðar. Okkar persónulegu kynni hófust árið 1973 en þá fól þáverandi tónlistarstjóri ríkisútvarpsins, Árni Kristjánsson píanóleikari, okkur að gera hljóðritun fyrir útvarpið. Ég man mjög vel eftir þessari fyrstu æfingu okkar. Ég var fullur eftirvæntingar og mjög stoltur að fá tækifæri til að leika með Gísla. Æfingin fór fram á heimili Gísla á Bergstaðastræti 65 en við sama tækifæri hitti ég konu hans Þorgerði Þorgeirsdóttur, kallaða Stellu, og varð samstundis ljóst hvílík gersemi þessi kona var og hefur ætíð verið, bæði honum og öllum sem hafa kynnst henni. Ég hreifst strax af þessu fallega heimili, en það sem hafði sterkust áhrif á mig var þetta einstæða andrúmsloft sem ætíð hefur fylgt þessu heimili. Einhver unaðslegur friður og fegurð sem ég hef ætíð fundið þar innan dyra. Svona andrúmsloft skapast einungis þar sem friður og fegurð eru ríkjandi í hugum húsráðenda. Eftir þessa áðurnefndu hljóðritun okkar Gísla fór í hönd náin samvinna sem var bæði lærdómsrík og gefandi. Auk fjölda tónleikaferða um þvert og endilangt Ísland héldum við tónleika á öllum Norðurlöndunum, Bandaríkjunum og Bretlandi. Þessar ferðir voru allar mjög ánægjulegar þótt ekki væri maður alltaf jafnsáttur við sjálfan sig, en Gísli var einstaklega góður ferðafélagi og traustur eins og klettur. Hjálpsemi hans og djúp vinátta kom ekki síst í ljós þegar ég átti sjálfur við alvarleg veikindi að stríða veturinn '84-'85. Gísli var einstakt prúðmenni og hvarvetna þar sem hann fór var eftir því tekið. Fyrir utan margþætt störf hans sem píanóleikari og kennari var hann um margra ára skeið skólastjóri Tónlistarskólans í Garðabæ. Hann var ákaflega vinsæll og farsæll skólastjóri sem ævinlega hafði að leiðarljósi heill og velferð allra, jafnt kennara semnemenda.

Þegar meinsemd sú sem að lokum náði yfirhöndinni greindist var hún að sjálfsögðu mikið áfall en Gísli sýndi í þessari baráttu mikinn styrk og þolgæði. Hann bókstaflega óx að sama skapi andlega sem honum hnignaði líkamlega

Við fráfall Gísla er kvaddur einn fremsti píanóleikari þjóðarinnar. Ég kveð vin minn með djúpum söknuði og við hjónin sendum fjölskyldu hans okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Gunnar Kvaran sellóleikari.

Það er svo skemmtileg sagan af Gísla þegar hann var 2-3 ára og amma Sigga fékk grammófón á Eskifjörð. Hann varð svo hrifinn af tækinu og því sem úr því kom að hann fullyrti að hann ætlaði að verða grammófónn þegar hann yrði stó...

Og hvenær eru menn eða verða grammófónar? Jú þegar ég vaknaði í húsinu öll mín barns- og unglingsár var Gísli að spila - fyrst yfir rúminu mínu, seinna undir því. Stigagangurinn, hljómbotn hæðanna varð hjartsláttur hússins og þá vissi ég að þríeykið - flygillinn, músíkin og Gísli - væru grammófónn.

Þegar hús vaknar, hljómar og vakir í meira en hálfa öld við leik og störf listamanns þá er það gott hús með góðan anda. Við munum öll þegar flygillinn flutti í húsið og húsið utan af flyglinum varð húsið handa okkur.

Elsku Gísli frændi minn - sá ljúflingur og drengur góður - hve þögult er orðið nú. Hvað flygillinn og húsið sakna hans. Hvað grammófónninn er annars undursamlegt tæki því alltaf verður hægt að hlusta á Gísla minn spila og njóta þess.

Ástarþakkir fyrir tónlistaruppeldi mitt - það á ég honum að þakka og margt, margt fleira.

Guð blessi Gísla Magnússon.

Sigríður Guðjónsdóttir.

Inga Þorgeirsdóttir.

Aðgangsupplýsingar

Notandi:Þú ert ekki innskráð(ur).
Greinin: Þessi grein er ókeypis þar sem hún er eldri en þriggja ára.
Morgunblaðið - fyrsta forsíðan

Morgunblaðið hjá Landsbókasafni

Á vefnum timarit.is er að finna stafrænt safn Landsbókasafns yfir helstu dagblöð og tímarit landsins. Þetta er eina leiðin til að leita að efni úr Morgunblaðinu frá því fyrir 1986.