Hrafnhildur Auður Guðmundsdóttir fæddist í Reykjavík 2. mars 1959. Hún lést á Landspítalanum við Hringbraut 28. nóvember síðastliðinn. Foreldrar hennar eru Aldís Þ.K. Guðbjörnsdóttir, f. 8.10. 1939, og Guðmundur Elvar Eiríksson, f. 2.10. 1930. Þau slitu samvistir. Bróðir Hrafnhildar sammæðra er Haraldur Björnsson, f. 3.10. 1967. Systkini Hrafnhildar samfeðra eru Ragnheiður Kristín Guðmundsdóttir, f. 25.11. 1967, og Gunnlaugur Þór Guðmundsson, f. 22.9. 1972. Hrafnhildur á tvö börn, Maríu Katrín Fernandez, f. 18.2. 1982, og Friðrik Hrafn Pálsson, f. 16. febrúar 1989.

Útför Hrafnhildar fer fram frá Fossvogskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 10.30.

Hin langa þraut er liðin, nú loksins hlauztu friðinn, og allt er orðið rótt, nú sæll er sigur unninn, og sólin björt upp runnin á bak við dimma dauðans nótt. (Valdimar Briem.)

Það auðnast ekki öllum að eiga langt og farsælt líf. Sumir þurfa að lúta í lægra haldi fyrir manninum með ljáinn langt fyrir aldur fram og svo var með hálf-systur mína Hrafnhildi. Hún lést aðeins 42ja eftir margra ára baráttu við hræðilegan sjúkdóm sem ekki fer í manngreinarálit.

Hrafnhildur var fyrsta barn föður míns og eins og stundum vill verða með hálf-systkini, voru samskipi okkar systra ekki eins náin og er á milli alsystkina sem alast upp saman. Eigi að síður þótti mér vænt um hana á minn hátt. Þegar ég var lítil, en á milli okkar eru 8 ár, man ég eftir stóru systur sem var mjög lagleg stúlka. Hún var með þykkt og fallegt hár, dökkar augabrúnir og formfagurt andlit. Ég átti dúkku sem ég skýrði eftir henni og kallaði Habbí en það var Hrafnhildur stundum kölluð.

Hrafnhildur var svolítið sérlunduð eins og hann Eiríkur afi okkar og fór sínar eigin leiðir sem stundum leiddu hana af gæfubrautinni. Hrafnhildur var listræn, málaði, orti og vann muni úr leðri. Hún var vel gefin og átti gott með að koma orðum á blað. Hrafnhildur eignaðist tvö myndarleg börn, dreng og stúlku sem vonandi hafa erft frá henni góðar gáfur og listræna hæfileika. Þrátt fyrir að ill örlög hafi komið í veg fyrir að Hrafnhildur gæti verið samvistum við börnin sín alla tíð, þá elskaði hún þau meira en allt annað og vildi hag þeirra sem bestan. Börnin voru augasteinarnir hennar. Ég vona að við sem eftir lifum minnumst Hrafnhildar með virðingu og væntumþykju og þeirri dyggð sem að mínu áliti er sú mesta af öllum og það er umburðarlyndi. Ég veit að nú líður Hrafnhildi vel og eflaust hafa Björn stjúpi hennar sem alla tíð var henni mjög góður og Eiríkur afi okkar sem ekki sá sólina fyrir henni tekið á móti henni opnum örmum. Megi hún hvíla í friði.

Ragnheiður Kristín

Guðmundsdóttir.

Kæra vinkona.

Örfá kveðjuorð til þín Hildur mín núna þegar komið er að leiðarlokum. Ég veit að þú verður hvíldinni fegin. Veikindi þín ágerðust mjög á þessu ári sem er að líða og öllum ljóst að hverju drægi. Þó svo að maður reyni að undirbúa sig er það alltaf erfitt þegar manneskja fellur frá á besta aldri.

Ég kynntist þér fyrir 15 árum og smá saman þróaðist kunningsskapur okkar yfir í vináttu sem varð mér mjög dýrmæt.

Samskipti okkar var með þeim hætti að við vissum alltaf hvor af annarri en því miður var stundum langt á milli samverustunda okkar. Í minningu minni mun ég alltaf minnast þín sem ljúfrar manneskju með listræna hæfileika. Málverkin þín segja allt til um það. Ánægja og hamingja skein úr andliti þínu þegar þú hafðir lokið við mynd og varst að sýna mér árangurinn og útskýra hugmyndina á bak við verkið. Það voru oftar en ekki hugmyndir tengdar þinni eigin lífsreynslu.

Ég vona að þér líði vel núna og að allir sjúkdómar og meðul séu á bak og burt. Ég votta börnum þínum og foreldrum og systkinum mína dýpstu samúð.

Takk fyrir allt.

Vel við hæfi er að ljúka þessari kveðju með ljóðlínum Jónasar Hallgrímssonar úr kvæðinu Ferðalok.

Veit eg, hvar von öll

og veröld mín.

Glædd guðs loga.

Hlekki brýt ég hugar

og heilum mér

fleygi faðm þinn í.

Kristín.

Elsku Hrafnhildur.

Þegar Jóna hringdi í mig og sagði að þú værir látin var það fyrsta sem fór í gegn um huga minn; loksins er hvíldin komin. Líf þitt hefur ekki verið neinn dans á rósum. Margur hefði fyrir löngu verið búinn að gefast upp en það var ekki til í þínum huga. Þegar ég fór að hugsa um hvað stæði upp úr eftir fjórtán ára kynni var það sem fyrst kom í huga minn að engri manneskju annarri hef ég kynnst sem hefur haft annan eins baráttuvilja og þú hafðir. Einnig vonin sem þú barst ávallt í brjósti í gegn um súrt og sætt að einhversstaðar biði þín draumaprinsinn sem mundi elska þig og virða og umvefja þig hamingju. Þetta er einstakt að láta ekki erfiðleikana sem nóg var af í lífi þínu skemma þessa hugsýn. Þú hefur kennt mér margt um lífið með lífi þínu. Ég vil þakka fyrir öll árin þótt þau væri mörg erfið. Bið ég góðan Guð að blessa þig og megir þú finna friðinn og kærleikann þar sem þú ert nú. Bið ég líka Guð að blessa börnin þín og megi þau sjá hetjuna sem í þér bjó og geyma þá sýn í minningunni.

Margt fer í gegn um hugann þegar ég sest niður að rita þessar línur og meðal þess er jóladagur þegar Friðrik var lítill og þið komuð prúðbúin og falleg og áttuð með okkur yndislegan dag. Um hugann fara endalausar minningar, sumar góðar, aðrar erfiðar og vil ég varðveita þær allar. Eiga hér vel við orð úr "Spámanninum". Öldungur bað hann að tala um hið góða og illa. Og hann svaraði: Um hið góða í ykkur get ég talað en ekki hið illa. Því að hvað er hið illa annað en hið góða kvalið af sínu eigin hungri og þorsta?

Hin langa þraut er liðin,

nú loksins hlauztu friðinn,

og allt er orðið rótt,

nú sæll er sigur unninn,

og sólin björt upp runnin

á bak við dimma dauðans nótt.

(Valdimar Briem.)

Friðbjörg.

Það var alltaf gaman að koma á Vegghamra 39, þar var tekið á móti manni með heitu tei og öðru meðlæti, síðan var sest niður með hinni glæsilegu húsmóður á heimilinu og byrjað að ræða máli. Í slíkum umræðum átti Hrafnhildur til að láta gamminn geisa og sagði skoðun sína umbúðalaust bæði á mönnum málefnum.

Það var stórkostleg sjón að sjá Hrafnhildi renna sér á skautum á Tjörninni, þar renndi hún sér í áttur, keðjur, tók síðan alls kyns stökk og sveiflur þannig að maður fékk harðsperrur af því einu að horfa á hana. Þetta virtist vefjast fyrir flestum öðrum, en Hrafnhildur kunni af sjálfri sér, því henni var margt til lista lagt. Hún var t.d. lipur penni og setti oft hugrenningar sínar niður á blað bæði í bundnu og óbundnu máli, píanó lék hún á, málaði myndir, einnig vann hún úr leðri föt, töskur, skó og fleira og fékk mikið hrós fyrir.

Ég veit að þessi orð eru fátæklegri en ég hefði óskað, en það er erfitt að skrifa um Hrafnhildi þar sem hún hefur verið svo stór hluti af lífi mínu, að hætta er á að ég hlaði hana oflofi og það veit ég að væri henni síst að skapi.

Hrafnhildur dó um aldur fram samkvæmt þeim almenna skilningi að langlífi sé eftirsóknarvert. Af heilsufarsástæðum lá það fyrir að hún gat ekki notið ellinnar enda hafði hún á orði að lifa lengi væri ekki aðalatriðið heldur hitt að nýta sér þann tíma sem manni er gefinn.

Að lokum vil ég senda Maríu, Friðriki og fjölskyldu hennar innilegustu samúðarkveðjur.

Páll Thorberg Agnarsson.

Kristín.