Kristín Elísa Baldvinsdóttir fæddist að Bala í Þykkvabæ hinn 19. ágúst 1936. Hún varð bráðkvödd á heimili sínu í Vestmannaeyjum. 19. júlí síðastliðinn. Foreldrar hennar voru hjónin Þórunn Elíasdóttir húsmóðir, f. 1.12. 1916, d. 29.9. 1990, og Baldvin Skæringsson, sjómaður og smiður, f. 30.8. 1916. Systkini Kristínar Elísu eru: 1) Elías, f. 1938, maki Halla Guðmundsdóttir, 2) Baldur Þór, f. 1941, maki I) Arndís Steinþórsdóttir, maki II) Hugrún Hlín Ingólfsdóttir, látin, 3) Kristinn Skæringur, f. 1942, maki Sigríður Mínerva Kristinsdóttir, 4) Ragnar Þór, f. 1945, maki Anna Jóhannsdóttir, 5) Birgir Þór, f. 1952, maki Halldóra N. Björnsdóttir, 6) Hrefna, f. 1954, maki Snorri Þ. Rútsson, 7) Baldvin Gústaf, f. 1957, maki Anna Gunnlaugsdóttir og 8) Hörður, f. 1961, maki Bjarney Magnúsdóttir.

Kristín giftist 12. desember 1955 eftirlifandi manni sínum, Herði Runólfssyni járniðnaðarmanni, f. 4. október 1935, en hann er sonur hjónanna Unnar Þorsteinsdóttur og Runólfs Runólfssonar, sem bæði eru látin. Börn Kristínar Elísu og Harðar eru: 1) Baldvin Þór, f. 26.3. 1954, sambýliskona Magdalene Lyberth, börn hans með fyrrverandi eiginkonu, Höllu Jónsdóttur, eru: a) Kristín, f. 1973, sambýlismaður Róki Tummarson, börn þeirra eru Halla og Páll, b) Jón Þór, f. 1977, og c) Linda Sif, f. 1987. 2) Sólrún Unnur, f. 1.10. 1961, unnusti var Albert Ólason, látinn, sonur þeirra er Hörður, f. 1980, dóttir hennar og fyrrverandi eiginmanns, Þórs Kristjánssonar, er Hrefna Dís, f. 1986, og sonur Sólrúnar og Jónasar Arnmundssonar er Birkir, f. 1992. 3) Smári Kristinn, f. 19.8. 1965, kvæntur Sigurlínu Guðjónsdóttur, sonur þeirra er Guðjón Smári, f. 1997, dóttir Sigurlínu og fósturdóttir Smára er Sigríður Margrét, f. 1995.

Kristín starfaði við hin ýmsu störf að unglinganámi loknu, fiskvinnslu, afgreiðslustörf og síðustu áratugina hjá Pósti og síma (síðar Íslandspósti), en fyrir ári síðan missti hún það starf vegna skipulagsbreytinga hjá fyrirtækinu. Hún söng með Kirkjukór Landakirkju í mörg ár, var í Kvenfélaginu Líkn frá 1959, þar af í stjórn frá '80-'86. Þá starfaði hún með Leikfélagi Vestmannaeyja í áratugi. Þegar félagið Krabbavörn í Vestmannaeyjum var endurvakið eftir að hafa legið niðri til fjölda ára var Kristín ein af stofnendum þess og formaður frá upphafi. Átti það félag hug hennar allan.

Útför Kristínar Elísu verður gerð frá Landakirkju í Vestmannaeyjum í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Elsku mamma.

Mamma mín, nú ertu farin, allt of fljótt og allt of snögglega. Enginn náði að kveðja og enginn var hjá þér þegar þú kvaddir. Mín trú er samt sú að allir sem fara yfir móðuna miklu finni fyrir miklum friði og líði vel þannig að nú líður þér eins og drottningu og er það vel.

Ég vil þakka þér af heilum hug fyrir allt, þó svo að við höfum ekki alltaf náð saman. Þakka þér fyrir frábæra heimsókn þegar þú varst hjá mér í byrjun maí og yndislegar móttökur þegar ég kom á goslokahátíðina í byrjun júlí. Ég vildi að allar okkar heimsóknir til hvor annarrar hefðu verið eins og þessar tvær.

Mér finnast öll orð fátækleg núna. Ég er frosin og tóm, svo hræðilega tóm, en minningarnar hrannast upp og þær ylja mér, því mér er svo kalt núna, eins og þér.

Þú varst oft svo ótrúlega dugleg. Þú sigraðist á ótta þínum við að flytja heim aftur eftir gos '73 og þú sigraðist á krabbameini '77 þegar þér var ekki hugað líf. En einu sigraðist þú ekki á og við vitum báðar hvað það var.

Ég veit að ég kem alltaf til með að sakna þín og sakna þess sem hefði getað orðið. Ég bið þess að þú getir hvílt í friði og vakað yfir okkur.

Sofðu rótt, mamma mín.

Þín elskandi dóttir,

Sólrún Unnur.

Ég er staddur á yndislegum stað í Kópavogi á fallegum sumardegi, eitt símtal, mamma mín er dáin. Lífið er fljótt að breytast, og margar hugsanir leita á mig. Ég hef alltaf verið mömmustrákurinn þinn, mamma, og það er kannski engin tilviljun. Ég þyki líkur þér bæði í útliti og töktum. Fyrstu minningarnar af okkur saman var þegar ég var að brullast með þér og Guðrúnu Andersen heima og á Vestmannabrautinni, ófáu sundferðirnar okkar saman, allar æfingarnar í leikfélaginu og kirkjukórnum, enda kann ég suma sálma utanað í dag eftir allan þennan tíma. Ekki má gleyma okkur saman að bera út póstinn, eins og mér fannst það leiðinlegt. Einnig ristir djúpt í mér þín alvarlegu veikindi sem þú fyrir kraftaverk náðir þér af þegar ég var tólf ára. Jói, ég mun aldrei gleyma þegar við báðum fyrir mömmu saman í herbergi mínu, við vorum bænheyrðir, þú getur aldrei ímyndað þér hvað mér þykir vænt um þig eftir þetta atvik. Þegar maður eldist og sér þessa tíma í fjarlægð þá verða þeir minn fjársjóður sem skapaði mig sem fullorðinn mann.

Mamma, ég hef svo margt að þakka þér. Þú lést mig alltaf finnast að ég væri hetjan þín og ekki síst í íþróttaiðkun minni, þar varst þú alltaf á fremsta bekk að hvetja mig og varst alltaf svo montin af mér. Ég er svo stoltur og þakklátur hve fjölskylda mín var mikið ljós í lífi þínu, mamma. Þú varst orðin svo vonlaus um að ég mundi eignast barn en það rættist heldur betur úr því. Ég er ekkert bitur þó að þú verðir ekki í lifanda lífi þegar Sigurlína fæðir barnið vegna þess að ég veit og finn að þú ert hjá okkur.

Mamma, ég gæti skrifað heila bók um okkar líf saman en það er ekki tilgangurinn hér. Elsku mamma mín, ég elska þig af öllu mínu hjarta, þú ert besta mamma í heimi. Ég bið góðan Guð að varðveita þig og ég mun varðveita minningu þína alla mína tíð.

"Kónginn hennar mömmu hín".

Smári Kristinn.

Elsku amma mín.

Ég trúi því bara ekki að þú skulir vera farin frá mér. Þegar ég kom inn á Bröttó á þriðjudagskvöldið bjóst ég við því að þú myndir taka á móti mér, knúsa mig og gefa mér ristað brauð með marmelaði.

Þegar ég hugsa til baka þá hrannast upp minningar um hana elsku ömmu mína, sem var alltaf svo góð við mig. Ég hálfpartinn ólst upp hjá ykkur afa, amma mín, en í hvert einasta skipti sem ég steig inn um dyrnar tókstu mér svo fagnandi að það var eins og við hefðum ekki sést í mörg ár. Í raun veit ég ekkert hvað ég á að að hripa niður á þetta blað, þar sem ég sit í stofunni þinni, býst einhvern veginn alltaf við að þú komir inn og spyrjir hvað ég sé að gera. Ég vil bara þakka þér fyrir að hafa verið partur af lífi mínu og fyrir að hafa kennt mér svo ótal margt. Ég sakna þín svo sárt, elsku amma mín, en veit að þú ert nú á betri stað. Eins og Sigmund Freud sagði: "Markmið alls lífs er dauðinn" og það kemur víst að þessu hjá okkur öllum. Ég hugsa til þín á hverjum degi en veit að við sjáumst aftur seinna.

Hafðu það gott, amma mín.

Þinn elskandi dóttursonur,

Hörður.

Elsku amma mín.

Hvar á ég að byrja? Ég sakna þín svo mikið að engin orð fá því lýst. Þú varst alltaf svo yndisleg við mig þegar ég kom og þú studdir mig í öllu sem ég tók mér fyrir hendur. Við gátum alltaf spjallað um allt milli himins og jarðar tímunum saman við eldhúsborðið, á meðan þú sötraðir te og lagðir gamla góða kapalinn þinn. Hluti af því að koma til Eyja var að fá ristað brauð hjá ömmu og afa, með marmelaði, alveg sama hve mikið ég reyndi þá var það aldrei jafn gott og hjá ömmu og afa. Þú elskaðir barnabörnin þín rosalega mikið og baðst oft um fleiri, vildir svo fá nóg af barnabarnabörnum líka því þú hafðir svo mikla ást að gefa. Ég trúi því varla að ég hafi verið hjá þér fyrir svona stuttu síðan. Þú varst alveg jafn hress og venjulega og spjallaðir um heima og geima og varst svo óskaplega stolt og ánægð að sjá mig, svona unga stúlku, borða svið. Elsku amma mín, ég veit að þú ert á mun betri stað og líður vel. Ég veit líka að þú munt vaka yfir afa og passa hann fyrir okkur.

Ég elska þig, amma mín.

Hrefna Dís.

Elsku amma.

Ég man þegar ég kom til þín og afa í fyrrasumar. Við áttum svo skemmtilegan tíma saman að ég á erfitt með að trúa því að þú sért farin. Ég á eftir að sakna þín mikið og þú skilur eftir gat í hjarta mínu. Ég veit að þú ert komin á betri stað og þú ert örugglega búin að hitta langömmu núna.

Ég mun alltaf hugsa til þín.

Þinn

Birkir.

Nokkur orð frá litlum ömmustrák.

Amma Stína dó.

Pabbi, ég hef sorgarfréttir að færa þér, hún amma dó.

Afi, af hverju dó amma?

Mamma, ég sakna svo ömmu, hvenær kemur hún aftur?

Já, en ég vil svo mikið fá hana aftur.

En hver ætlar að sofa hér hjá afa? Gott, þá þarf afi ekki að vera einn og einmana.

Nú er amma mín að verða engill og það eru að vaxa á hana vængir og hún er komin með eina doppu í hringinn, æi, þú veist ljósahringinn fyrir ofan höfuðið og við verðum að spjalla alltaf um ömmu og fylgjast með henni, svo við vitum hvenar hringurinn er orðin fullur af ljósi, á morgun verður hún komin með tvær doppur.

Amma Stína leyfði mér alltaf allt.

Mér fannst svo gaman þegar amma sagði "Ekkert Lundareykjadals neitt hér" og við vorum að leika með Brulla bangsa og Jobba bangsa.

Amma kallaði mig alltaf kóngaprinsinn sinn, það var svo gaman.

Mér fannst svo gaman að leika í pappakassanum með ljós og svo "bregðaði" ég henni, það fannst okkur svo gaman og við hlógum svo mikið.

Amma mín var alltaf svo góð við mig, ég vil svo mikið fá hana aftur en nú er hún hjá guði.

Hvað er síminn hjá guði?

Kær kveðja frá Kóngaprinsinum hennar ömmu,

Guðjón Smári Smárason.

Nú þegar stóra systir kveður og kaldur veruleikinn blasir við koma minningarnar upp í hugann: Stína var elst af okkur níu systkinunum og þess vegna höfuð okkar og svo sannarlega foringinn í krakkahópnum. Lífsbaráttan hjá foreldrum okkar var stundum nokkuð hörð, og eins og áður sagði systkinahópurinn stór, pabbi oftast á sjónum og mamma þurfti tilfinnanlega á hjálp að halda við heimilishaldið. En við áttum Stínu og það var stóreign, það vissum við bræður vel þótt við værum ekki alltaf að hafa orð á því. Stóra systir byrjaði mjög ung að taka til hendinni á heimilinu og munaði þá svo sannarlega um. Hún var með afbrigðum dugleg og ólöt við hvað, sem þurfti að gera. Ef illa gekk að fá okkur bræður til að hlýða með góðu þurfti hún stundum að beita hörkunni og þá sagði enginn orð, enda svo sannarlega ástæða til að skammast sín. Það var ekki bara dugnaðurinn og skipulagshæfileikar stóru systur sem ég veitti athygli, mér fannst einhvernveginn hún vera best í öllu, frábær í skólanum, kunni fullt af lögum og söng svo vel, var hrókur alls fagnaðar þegar það átti við, hafði þennan hárfína húmor og gat vakið hlátur þegar þess þurfti með.

Stína var smekkleg og handlagin, gat saumað það sem hún vildi og man ég eftir því að eitt sinn saumaði hún sér kjól úr striga sem fór svo ljómandi vel í lokin, eins og mér leist illa á tiltækið í byrjun. Æskuárin liðu og daman var komin með kærasta, en ekki var pláss fyrir parið á heimilinu okkar og ekki heldur á heimili kærastans, Harðar Runólfssonar. Þau þurftu því strax að bjarga sér að öllu leyti sjálf og hafa gert það síðan. Gæfusporið var þarna stigið, Hörður var svo sannarlega draumaprinsinn, traustur og tryggur. Unga parið hóf búskap í kjallaranum í Laufási. Fljótlega keyptu þau sér lóð númer 14 við Bröttugötu og hafin var bygging þar sem bjartsýnin og dugnaðurinn var það sem lagt var upp með. Á þessum tíma var mikill uppgangur í Vestmannaeyjum og auðvelt fyrir duglegt fólk að fá mikla vinnu. Hörður var einn þeirra sem nýttu sér það og þrátt fyrir langan vinnudag og stuttan hvíldartíma tók hann drjúgan hlut af svefntíma sínum við vinnu í byggingunni. Fyrr en varði var flutt í nýtt glæsilegt hús sem hefur verið heimili þeirra síðan. Nú komu dásamlegir tímar, Brattagata 14 fylltist af lífi og þegar flutt var voru þau orðin þrjú, Baldvin, frumburðurinn, kominn í heiminn. Seinna kom svo Sólrún Unnur og síðastur Smári Kristinn.

Eins og gengur uxu börnin úr grasi og fluttu að heiman í fyllingu tímans og eiga nú hvert sína fjölskyldu. Um alllangt skeið hafa aðeins Hörður og Stína verið heimilisföst á Bröttugötu 14 sem segir þó ekki alla söguna, því dyrnar á Bröttugötu 14 hafa svo sannarlega staðið opnar fyrir ættingjum og vinum og oft hafa börnin og barnabörnin dvalið hjá þeim tímabundið.

Eins og hjá öðrum skiptust á skin og skúrir í lífi Stínu, heilsa hennar var ekki sterk og þurfti hún því að berjast á þeim vettvangi um langt skeið. Með tímanum minnkaði baráttuþrek hennar og þá kom sér vel að eiga góða fjölskyldu sem stóð þétt við bakið á henni. Þar var Hörður traustur, eins og alltaf þegar á reyndi.

Við Halla vottum Herði, börnum hans og fjölskyldum þeirra okkar dýpstu samúð og biðjum góðan guð að styrkja þau í sorginni.

Með þessum fátæklegu orðum kveð ég mína góðu systur en mun varðveita minningu hennar alla tíð.

Elías.

Elsku Stína mín.

Nú er komið að kveðjustund, í bili. Þegar ég kom í þessa fjölskyldu fyrir rúmum fjörutíu árum, þá aðeins krakkakjáni, tókst þú strax á móti mér sem jafningja. Með okkur myndaðist órjúfanleg vinátta sem hefur staðið óhögguð í gegnum súrt og sætt öll þessi ár. Aldrei hefur okkur orðið sundurorða allan þennan tíma. Samvera okkar hefur skipt mig mjög miklu máli enda hittumst við oft í viku öll þessi ár.

Í fyrstu voru ferðirnar hjá mér óteljandi til ykkar Harðar í fallega húsið ykkar á Bröttugötunni, þú varst svo mikil húsmóðir að unun var að fylgjast með þér vinna heimilisverkin. Þú varst alltaf svo vandvirk og smámunasöm í öllum verkum að þér fannst aldrei nógu vel vandað til verka. Það var mikið lán fyrir mig að fá að horfa á þig þrífa, strauja, baka og ýmislegt annað og geta lært af þér þar sem ég hafði ekki mömmu á staðnum til að ráðleggja mér. Þegar árin liðu óx okkar góða og mikla vinátta og gátum við talað saman um öll okkar mál hvor við aðra og gátum treyst því að þau færu ekki lengra.

Síðustu árin höfum við getað miðlað hvor annarri af reynslu okkar og reynt að styrkja hvor aðra á erfiðum tímum sem alltaf koma í lífinu hjá öllum. Ég lít á það sem mikla gæfu fyrir mig að hafa fengið að ganga með þér þennan hluta lífsgöngunnar. Þær eru margar gleðistundirnar sem gott er að ylja sér við í sorginni. Það var ljúft að faðma þig og kyssa þegar ég sá að stundin var komin og friðurinn mikli hvíldi yfir andliti þínu.

Elsku Stína mín, ég þakka þér fyrir öll árin. Ég veit að mamma þín hefur tekið á móti þér með opinn faðminn.

Elsku tengdapabbi, Hörður, Baldvin, Sólrún, Smári og þið öll, elskurnar mínar, ég veit að Guð gefur ykkur styrk til að takast á við sorgina og leiða ykkur áfram.

Elsku Stína, við hittumst aftur í nýjum og betri heimkynnum.

Þín mágkona og vinkona,

Anna Jóhannsdóttir.

Það var hringt til mín laugardagskvöldið var, 19. júlí og í símanum var maður sem ekki er vanur að hringja til mín, því miður, og þegar ég heyrði hver var í símanum þá spurði ég Hvað er að?

Í símanum var yngsti sonur vinkonu minnar, hann Smári Kristinn Harðarson, og hann sagði mér að móðir sín væri dáin, það var bara ekkert annað.

Þetta bara passar engan veginn, síðan hef ég bara setið og starað út í loftið, ég á mjög bágt með að trúa þessu.

Minningarnar þær hrúgast upp, en það væri efni í heila bók ef ég byrjaði að skrifa þær. Þegar yngsta barnið fæddist hjá þeim Stínu og Herði þá var hann Hörður í veiðitúr fyrir vestan og vinkonan hringdi til mín og bað mig að koma og það munaði litlu að ég hreinlega tæki á móti barninu en ljósan slapp til Stínu. Það fæddist drengur og hann engin smásmíði, 20 merkur að þyngd. Þetta var ekkert ungabarn fannst mér, ég gaf honum strax sérstakt nafn sem við köllum hann alltaf enn í dag, ég og börnin mín. Og þessi sonur er hann Smári Kristinn og það var hann sem hringdi til mín á laugardagskvöldið var.

Þegar Stína eignaðist sitt annað barn sem er dóttirin Sólrún Unnur þá átti ég líka von á barni, ég ætlaði að vera á undan henni að eiga en það fór öðruvísi. Stína bara dreif þetta af eins og annað sem hún gerði og átti dótturina 5. eða 6. október 1961. Pabbinn Hörður kom heim til mín til að segja mér fréttirnar og líka til að stríða mér dálítið og ég vildi ekki trúa þessu en ég varð að kyngja þessu auðvitað, sonurinn Baldvin var með og staðfesti fréttina. Og ég ákvað að heimsækja þær mæðgur heima áður en ég ætti mitt barn og það stóð ég við, ég eignaðist svo dóttur 11. október 1961.

Eitt haustið þá voru rifnar niður gardínur frá stofuglugganum hjá henni mömmu minni til að breyta síða ballkjólnum hennar Stínu. Liturinn á gardínunum og efnið passaði svo vel við kjólinn. Við vorum svo góðar í að breyta ballkjólunum okkar. Í þá daga voru svokölluð síðkjólaböll um hverja helgi í Eyjum allt haustið.

Það var svo margt brallað í þá daga eins og t.d. hringdum við einu sinni eftir ball og það kom vitlaus maður í símann í Reykjavík eða þangað sem við hringdum, sem sagt ekki réttur maður, og ég var látin tala og ég kolféll bara fyrir röddinni og við getum eða gátum enn hlegið að þessu. Oft komstu Stína mín við á Heiðavegi 55 hjá okkur mömmu á leiðinni heim til þín og þú varst með Sólrúnu, þá bara litla, og það var oft hlegið mikið og hátt og Sólrún litla var ekki alltaf sátt við hvað við hlógum hátt og fór að skæla. Og eitt enn, þú varst gædd sérstökum hæfileikum til að segja frá því sem þú upplifðir, mér finnst ég heyra það í huganum hvernig það verður þegar þú kemur hinumegin eins og sagt er og hittir t.d. mömmu mína og fleiri. Það er nú ekki mikill vandi að ímynda sér það, ó, nei.

Ég talaði við þig fyrir þremur dögum eða á miðvikudaginn var og við vorum ekki aldeilis að kveðjast þá. Ég ætlaði að koma út í Eyjar á næstunni eða allavega í gullbrúðkaupið ykkar Harðar í desember nk. en þið eða þú ætlaðir ekki að vera heima þá og þú stendur við það þó þú hafir ekki ætlað að kveðja svona.

Ég get illa trúað því að ég eigi ekki eftir að tala við þig í símann fljótlega Stína mín, en svona er það bara og ekkert við því að gera.

Einn vin eigum við þrjú sem því miður verður bara að lesa þessa sorgarfrétt um þig í dagblöðunum. Ég man þegar við heyrðum Bítlana syngja lagið P.S. I love you, Love me tender og fleiri og við kolféllum fyrir þeim og svo ég tali nú ekki um Fats Domino.

Elsku vinkona, ég bið Guð að varðveita þig, vernda alla tíð um ókomin ár og sömuleiðis hann Hörð manninn þinn. Hann stóð sem klettur við þína hlið alla tíð og ég bið fyrir börnum þínum og barnabörnum og barnabarnabörnum sömuleiðis.

Ég á bók um ömmur og ég var að fletta henni og sá að þar var ýmislegt sem passar vel hér. "Amma er gerð til að hjúfra sig uppað eins og kodda." "Amma er kona sem hefur ánægju að heyra smábörn anda í síma."

"Það eru þeir vinir sem þú getur hringt í klukkan fjögur að morgni sem skipta máli." "Ein elsta þörf mannsins er að vita að einhver láti sig einhverju varða hvar við erum þegar við komum ekki heim að kvöldi."

"Þú kannt að verða vonsvikin ef þér mistekst, en þú ert búin að vera ef þú reynir ekki."

Guð blessi líka alla vini og vandamenn þína, Stína mín.

Það er svo erfitt að kyngja því að þú skulir vera farin að eilífu.

Guðrún Andersen, Seyðisfirði.

Mig langar að minnast kærrar vinkonu og starfsfélaga, með örfáum orðum, sem verða heldur fátækleg þegar ég hugsa til baka um allt sem við áttum saman í gegnum árin.

Ég kynntist Kristínu Elísu, eða Stínu, eins og ég kallaði hana, 1976 þegar ég réði mig sem bréfbera til Pósts og síma. Stína hafði þá verið bréfberi í nokkur ár, hafði tekið við þessu dæmigerða karlastarfi, sem þá var, fyrst kvenna hér í Vestmannaeyjabæ. Ég var hálffeimin við þessa 6 árum eldri konu, sem sat við hliðina á mér, meðan við tíndum póstinn í töskurnar okkar. Datt mér þá síst í hug að við ættum eftir að verða eins góðar vinkonur og raun bar vitni. Sú vinátta óx með árunum og minnist ég þess ekki að okkur hafi nokkurn tíma orðið sundurorða.

Við vorum starfsfélagar hátt í þrjá áratugi, fyrstu árin sem bréfberar og síðan við flokkun. Var Stína einstaklega góður og samviskusamur vinnufélagi og ekki brást minnið hennar, þegar þurfti að muna heimilisföng og annað tengt vinnunni. Margs er að minnast frá þessum árum. Góð tengsl mynduðust á milli okkar bréfberanna, höfum við sex þeirra haldið hópinn fram á þennan dag, og hist á nokkurra vikna fresti. Þar var Stína oftast hrókur alls fagnaðar, hafði svo gott lag á að segja skemmtilega frá og halda uppi léttu andrúmslofti. Það er stórt skarð höggvið í hópinn við fráfall hennar.

Elsku Stína mín, ég kveð þig með söknuði í hjarta og þakklæti fyrir vináttuna í gegnum öll þessi ár. Sérstaklega þakka ég þér helgarnar tvær í sumar sem við áttum saman á Laugarvatni og í Efsta-Dal, sem eru mér dýrmætar minningar í dag.

Þó ég viti að okkur er gefinn takmarkaður tími hverju og einu, í þessu lífi, þá fannst mér þú hrifin alltof fljótt frá okkur.

Guð geymi þig.

Ég votta Herði og börnum, og aðstandendum öllum, innilega samúð, og megi Guð gefa ykkur styrk á erfiðum stundum.

Erna.

Jæja Stína mín, það voru þung spor síðastliðin sunnudag er ég rölti og flaggaði í hálfa stöng fyrir þér vitandi að nú var það enginn misskilningur eins og í gamla daga. Í minningunni ert þú ógleymanlegur karakter alltaf brosandi og hlæjandi endalaust í góðu skapi, öll lundaböllin og Elliðareyjarslúttin og slidessýning í boði, uppá skjáinn komu myndir af pabba, mér, Herði þínum eða þér og þú gólaðir upp, ó Guð og ég fór oft hjá mér og hugsaði ooo Stína en ég segi nú bara það sama í dag, ó guð hvað mér þykir vænt um þessa setningu núna. En leiðir okkar hafa legið mikið saman undanfarin 5 ár. Eftir að hún Júlía mín veiktist þá hefur þú verið ofboðslega dugleg að hjálpa okkur í hennar veikindum styðja okkur og styrkja og leiðbeina okkur af fremsta megni enda hefur þú verið vítamínsprauta í félaginu krabbavörn hér í Eyjum. Við höfum setið margar stundirnar í eldhúsinu þínu á Bröttugötunni og rætt okkar vandamál vonir og þrár og vorum við mjög sammála um það sem lífið hafði upp á að bjóða, oft ræddum við um dauðann og síðast fyrir 3-4 vikum og eins og alltaf, Stína mín, þá áttum við ekki von á að þú yrðir næst en svona er nú lífið og vil ég fá að þakka þér fyrir allt sem þú gerðir fyrir mig og mína fjölskyldu. Mér er það mikill heiður fyrir að fá að vera ekki bara frændi þinn heldur líka vinur, elsku Stína mín, eða eins og þú hefðir sagt það, Kristín Elísa.

Jóhann Freyr

Ragnarsson (Jói Ragg).