Ingvar Breiðfjörð fæddist í Reykjavík 1. janúar 1930. Hann lést á heimili sínu, Skólastíg 16 í Stykkishólmi, 19. desember síðastliðinn. Hann var sonur Jóhönnu Kristínar Jónasdóttur, f. í Bjarneyjum á Breiðafirði 2. september 1894, d. 15. mars 1972 og Boga Guðmundssonar, f. 21. janúar 1877, d. 20. maí 1965. Ingvar og Kristján tvíburabróðir hans voru næst yngstir fimm barna Jóhönnu Kristínar, elst var Ragnheiður Blöndal Björnsdóttir, f. 1. október 1921, d. 1. apríl 1992, síðan Hulda Moul Þorvarðardóttir, f. 18. ágúst 1924, d. 27. ágúst 1958, þá Ingvar og Kristján tvíburabróðir hans, f. 1. janúar 1930, d. 30. september 1996 og yngst var Svanhvít Pálsdóttir, f. 20. júní 1936, d. 26. október 1998.

Eiginkona Ingvars er Helga Magðalena Guðmundsdóttir, f. 21. september 1932. Börn þeirra eru: 1) Skúli Guðmundur, f. 24.3. 1953, maki Brynja Harðardóttir, f. 9.3. 1960. Börn þeirra eru Ingvar Breiðfjörð og Harpa Dröfn. 2) Páll Kristinn, f. 6.8. 1954, sambýliskona Kolbrún Jónsdóttir, f. 20.11. 1960. Páll á þrjá syni með fyrrverandi eiginkonu sinni Hönnu Lóu Kristinsdóttur, f. 23.11. 1958. Þeir eru Kristinn Ingvar, Marinó Fannar og Ingólfur Steinar. 3) Atli Már, f. 28.3. 1959, sambýliskona Sesselja Eysteinsdóttir f 27.8. 1961. Atli á tvö börn með fyrrverandi eiginkonu sinni Jóhönnu Bjarnadóttur, f. 30.10. 1958, Helgu Rósu og Hákon Örn og eina dóttur með Ingibjörgu Rósu Ólafsdóttur, f. 1.11. 1970, Hrafnhildi Ósk. Fósturdóttir Ingvars og Helgu er Hrefna Jónsdóttir, f. 24.11. 1950, maki Gunnar Ólafsson, f. 17.12. 1948. Þau eiga fjögur börn, Eyrúni Helgu, Vilborgu Ólöfu, Jón Þór og Heiðdísi Lind. Barnabarnabörnin eru átta.

Útför Ingvars verður gerð frá Stykkishólmskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Nú hefur þú fengið hvíldina, elsku pabbi minn. Mig langar að setja hér nokkur orð á blað og minnast þeirra góðu stunda sem þú gafst okkur bræðrunum og einnig Hrefnu fósturdóttur ykkar, Hrefnu systur eins og við köllum hana, sem kom til okkar þegar móðir hennar lést.

Þú kunnir hvergi betur við þig en við Breiðafjörðinn, varst oft með hugann við eyjarnar og lífið þar og alltaf áttir þú bát á meðan þú hafðir heilsu til og það var mjög gaman að fara með þér á sjóinn. Tvennt kemur fyrst upp í hugann, er annars er það vegar þegar við fórum á haukalóð og vorum að draga línuna inn og fengum svo stóra lúðu að við vorum nánast í vandræðum að koma henni upp í bátinn, en við fundum ekkert fyrir henni fyrr en hún var komin upp að bátnum. Þú reyndar fékkst mjög stóra lúðu seinna og birtist mynd af þér í blöðunum af því tilefni. Þú þurftir að kalla eftir aðstoð næsta báts til að koma henni upp í bátinn. Hitt sem kemur upp í hugann er þegar þú fórst með okkur og barnabörnin þín nokkur út á sjó og þau veiddu sinn fyrsta fisk og það var nú aldeilis upplifun fyrir þau. Eins þegar þú sigldir með þau í ölduna og lést gusurnar ganga yfir þau og það varð að þvo öll fötin af þeim þegar þau komu heim til ykkar mömmu. Þetta fannst þeim mjög gaman. Eins þegar við vorum litlir bræðurnir og við bjuggum á Skúlagötu 13 og þú varst að keyra. Þá fengum við að fara með þér á flutningabílnum og oft að vera aftur í kassanum sem okkur fannst mjög spennandi og við vorum að reyna að fylgjast með hvert þú værir að fara. En ég man að ég vildi fá að fara með þér suður þegar skipt var yfir í hægri umferðina en þú vildir ekki að ég færi með fyrr en í næstu ferð. Ég man að á leiðinni suður í þeirri ferð fórstu af gömlum vana tvisvar vinstra megin þar sem var tvískipt á blindhæð. Þú varst að hlusta á útvarpið og hafðir ekki hugann við aksturinn, en sem betur fer var enginn á ferðinni á sama tíma yfir hæðina.

Það var nú alltaf svo gott að koma til ykkar mömmu og þið pössuðuð Ingvar og Hörpu oft fyrir okkur Brynju þegar við þurftum á að halda og þá höfðuð þið nú gott lag á þeim. Þið Brynja, konan á sloppnum eins og þú kallaðir hana oft, rædduð nú um ýmislegt og hún var nú stundum að kýta eða skammast í þér, en hún vissi að þú hafðir gaman af því.

Ég man líka eftir þegar ég fékk að vinna með þér þegar þú varst farinn að vinna hjá Símanum og við fórum margar ferðirnar á Austin Gipsy-jeppanum að leita að bilunum á símalínunum og þá fékk ég nú oft að keyra hann þó ég væri ekki kominn með bílpróf og það var mjög gaman enda held ég að við bræðurnir búum vel að því sem þú kenndir okkur um akstur bíla og að viðhalda þeim. En stundum var ég nú hræddur um að þú dyttir niður úr staurunum þegar þú þurftir að fara þar upp til að lagfæra það sem hafði slitnað. Oft varstu kallaður út eftir að endurvarpsstöðin fyrir sjónvarpið kom og eitthvað bilaði og þú varðst að fara strax að gera við og fór ég margar ferðirnar með þér þangað uppeftir og eins inn á Skúlagötuna. Ég hef einmitt oft hugsað að ef ég hefði ekki farið í Samvinnuskólann á Bifröst hefði ég líklega annaðhvort lært bifvélavirkjun eða símvirkjun enda kenndir þú okkur mörg handtökin á þeim sviðum sem við búum að í dag. Þú baðst mig fyrir nokkru um að klára eitt atriði fyrir þig, en því miður tókst það ekki áður en þú kvaddir okkur, en ég vissi hvað þú ætlaði að gera við það svo ég get vonandi á næstunni klárað það fyrir þig og komið því þangað sem þú vildir. En ég ætla að láta hér staðar numið með þessum fáu orðum og við Brynja, nafni þinn og Harpa þökkum þér fyrir allar góður samverustundirnar og við vitum að þú ert nú á góðum stað og hvíldinni feginn. Takk fyrir allt, elsku pabbi minn.

Þinn sonur

Skúli.

Ingvar Breiðfjörð lést hinn 19. desember sl. og vil ég minnast hans og þakka honum vináttu liðinna ára. Við unnum saman í um 30 ár við Póst- og símaþjónustuna í Stykkishólmi. Ingvar sá um að leggja síma í heimahús og viðhald á símalínum.

Þegar ég tók við stofnuninni árið 1954, var ennþá handvirki síminn og tækninni hafði lítið farið fram á þeim tíma. Símstöðin var enn í litlu húsi við Aðalgötuna og þar hafði W. TH Möller verið stöðvarstjóri í 40 ár.

Ég man að eftir lokun símans á kvöldin þurfti ég að hafa skiptiborðið á náttborðinu heima hjá mér til að senda veðrið, tengja símann milli læknis og sjúkrahússins. Allar línur voru á staurum. Þegar stórviðri geisuðu flæktust símalínur oft saman og sambandslaust varð. Þá þurfti að greiða flækjuna og þá kom kunnátta og vandvirkni Ingvars að góðum notum. Stundum biluðu símalínur upp um sveitina og þá varð viðgerðarmaður að fara af stað hvenær sem kallað var og koma þeim í lagi. Þá þurfti stundum að klífa upp í staurana og ekki gleymast mér "símaskórnir" sem þurfti að nota til að komast upp.

Ingvar sá um allt viðhald á símalínum og að leggja símalínur til nýrra notenda. Hann var sérlega nákvæmur í starfi og þekkti það út í æsar. Hann var duglegur að ganga með línunum og alltaf tókst honum að koma öllu í gott horf, þegar þurfti mest á að halda. Við mátum hvor annan mikils og viðskiptamenn Símans voru ánægðir með hve alltaf var brugðist vel við þegar eitthvað fór úrskeiðis.

Þegar svo sjálfvirka símkerfið var tekið í notkun var Ingvar fljótur að tileinka sér það. Þeim tímamótum fögnuðum við báðir.

Það var mér mikils virði sem stöðvarstjóra að hafa jafn laghentan mann og Ingvar við hliðina. Ég minnist alls samstarfs okkar með ánægju, þar bar engan skugga á. Hann var tryggur mínu heimili.

Góður og samviskusamur drengskaparmaður hefir hvatt.

Ég bið honum alls hins besta á nýjum vettvangi og þakka samstarfið. Fólki hans sendi ég mínar einlægustu samúðarkveðjur.

Árni Helgason, Stykkishólmi.