Herdís Hauksdóttir fæddist á Akureyri 11. september 1969. Hún lést á Fjórðungssjúkrahúsinu á Akureyri aðfaranótt 6. nóvember síðastliðins. Foreldrar hennar eru Haukur Óli Þorbjörnsson, f. á Akureyri 1. janúar 1931, og Sigrún Ragnarsdóttir, f. á Hjalteyri 4. desember 1933. Systkini Herdísar eru: 1) Ragnar, f. 14. apríl 1953, maki Hjördís Hugrún Sigurbjörnsdóttir, f. 7. desember 1949, þau eiga sex börn. 2) Þorbjörg, f. 13. maí 1954, hún á einn son. 3) Valgeir, f. 28. maí 1955, maki Halldóra Sverrisdóttir, f. 8. janúar 1954, þau eiga sex börn. 4) stúlka, andvana fædd 12. mars 1963. 5) Sigurður Rúnar, f. 5. ágúst 1964.

Maður Herdísar er Jakob Björnsson vélstjóri, f. 15. júlí 1977. Foreldrar hans eru Björn Ingason, f. á Neðri-Dálkstöðum á Svalbarðsströnd 24. október 1949, og Kristín Helga Harðardóttir, f. í Gröf á Grenivík 24. september 1958. Systkini Jakobs eru Ingibjörg, f. á Akureyri 14. júní 1982, hún á einn son, Ingþór, f. á Akureyri 5. nóvember 1986, og hálfbróðir Jakobs samfeðra er Jón Arnar Guðbrandsson, f. 16. ágúst 1970.

Herdís ólst upp á Akureyri, var sína grunnskólagöngu í Glerárskóla. Hún var tvo vetur í VMA, fór svo að vinna á ýmsum leikskólum á Akureyri; Síðuseli, Flúðum og Pálmholti. Um haustið 2003 fór hún í nám við Háskólann á Akureyri á leikskólabraut, útskrifaðist um vorið 2006. Hóf síðan störf við leikskólann Álfaborg á Svalbarðseyri.

Útför Herdísar fer fram frá Svalbarðskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Hjartkæra dóttir okkar.

Ég sendi þér kæra kveðju,

nú komin er lífsins nótt.

Þig umvefji blessun og bænir,

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því

þú laus ert úr veikinda viðjum,

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér.

Og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hug minn fer.

Þó þú sért horfinn úr heimi,

ég hitti þig ekki um hríð.

Þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð.

(Þórunn Sigurðardóttir)

Við vitum að það verður tekið vel á móti þér af þeim sem farnir eru. Guð og góðir englar vaki yfir þér. Far þú í friði inn í ljósið mikla, elskan okkar.

Mamma og pabbi.

Elsku Herdís, þá ertu farin. Á þessum erfiðu tímum er gott að hafa verið hjá þér þegar þú fórst. Ég var nú ekki alltaf heima en mikið er ég feginn að hafa fengið að vera hjá þér þetta síðasta kvöld og náttúrlega árin okkar sex sem við vorum saman. Ég man það vel þegar ég sá þig fyrst og hvað ég sagði við þig. Í mínum huga hefur þú alltaf ljómað og sennilega er það sá ljómi sem ég sé enn þegar ég hugsa til þín. Þegar ég hugsa til baka þá er það þessi hlýja og væntumþykja sem þú sýndir mér alla tíð. Þú varst einhvern veginn alltaf að gera eitthvað fyrir mig. Þú varst alltaf svo hress og glöð með allt og aldrei í fýlu, þú bara kunnir ekki að vera í fýlu. Ég man það svo vel að þú varst svo ánægð með allt sem ég gaf þér eða gerði fyrir þig. Og hvað þú hafðir mikla trú á mér. Og hvað þú varst ákveðin; þegar þú ætlaðir að gera eitthvað, þá gerðirðu það bara. Eins og með skólann, þú ætlaðir að verða leikskólakennari og kláraðir það og rosalega varstu nú glöð þegar það var búið. En ég held að þú hafir verið ennþá glaðari þegar ég kláraði minn skóla. Svona varstu, það var einhvern veginn þannig að þú varst hérna eiginlega bara fyrir okkur hina, mig og fjölskyldur okkar og alla hina.

Ég horfi í augu þín,

úr augum þínum skín

hrein ómeðvituð gjöf

til mín.

Það eina hér sem yljar mér

í lífsins frosti og fönn,

sem gefur dug í dagsins önn,

dug í dagsins önn.

Ég lít í augu þín

og lít þar augu mín.

Minn bústaður hann er

í þér.

Oft ástarhjal er marklaust mal,

en mundu orð mín blíð:

Mín ást er sönn sem orðin mín,

sönn sem orðin mín.

Þitt breiða skrítna bros,

þitt blíða stríðnisglott

og uppátækin þín,

þitt grín.

Já, hlátur þinn og húmorinn,

ég elska þetta allt.

Þú hreinsar, vermir hjartað kalt,

vermir hjartað kalt.

Oft ástarhjal er marklaust mal,

en mundu orð mín brýn:

Mín ást er sönn sem orðin mín,

er sönn sem orðin mín.

(Sverrir Stormsker)

Minning þín lifir í hjörtum okkar allra sem þekktum þig. Ástarkveðja.

Jakob Björnsson.

Elsku hjartans litla systa og frænka. Söknuðurinn er svo mikill og sár að hafa misst þig frá okkur svona unga og svona snöggt. Þú veiktist skyndilega og varst horfin frá okkur á örskotsstundu. Ég skil ekki af hverju Guð var að taka þig til sín, á erfitt með að sætta mig við það. Ég veit að þú hefðir ekki viljað að það yrði skrifað um veikindi þín, þú varst alltaf svo dugleg og kvartaðir aldrei. Oft þegar við vorum að spjalla saman hafðir þú góð ráð handa mér. Þú varst mjög mikið með Rúnar Inga þegar hann var lítill, söknuðurinn hjá honum er mikill, það var svo kært á milli ykkar og þið svo náin eins og ég og þú vorum.

Þú ert sem bláa blómið

svo blíð og hrein og skær.

Ég lít á þig og löngun

mér líður hjartað nær.

Mér er sem leggi ég lófann

á litla höfuðið þitt,

biðjandi Guð að geyma

gullfagra barnið mitt.

(Þýð. Benedikt Gröndal)

Þetta ljóð skrifaði ég til þín í bókina þína, Skólavini, þegar þú varst lítil. Minningarnar streyma fram í huga mér og tárin niður kinnar. Sé í huganum litla hnátu með mikla ljósa krullaða hárið sitt, man eftir okkur sitja saman, ég að greiða hárið, flétta, gera hnúta, og alltaf leyfðir þú mér að fikta í hárinu þótt þú værir hársár. Sjá litlu hnátu verða að fallegri stúlku. Þú hefðir heldur ekki viljað að það yrðu skrifaðar lofræður um þig, þú varst svo hógvær, yndisleg og mikill persónuleiki, hrein og bein í samskiptum við annað fólk, sagðir þína meiningu án þess að særa neinn. Ég mun sakna þess að heyra hlátur þinn, sjá stríðnisbrosið á andlitinu þínu, fá smástríðni frá þér. Heyra ekki lengur: „O, Didda, þú ert svo væmin.“ Ég er svo þakklát fyrir það að við gátum hist í hádeginu á mánudaginn í smástund, gátum talast við og þegar ég fór þá kvöddumst við eins og venjulega með góðu faðmlagi og kossi á kinn og töluðum um að heyrast eða hittast fljótlega. Ekki óraði mig fyrir að þessi stund væri sú síðasta hjá okkur. Þið Rúnar Ingi hittust á laugardeginum og hann er svo þakklátur fyrir það. Þú varst svo ánægð og hamingjusöm þegar þú laukst við leikskólakennarann, komin í draumastarfið að vinna með börnum, þú varst svo mikil barnagæla. Og þú varst líka svo stolt af honum Jakobi þínum þegar hann lauk við sitt vélstjóranám.

Elsku Jakob, okkar missir og þinn er mikill, þið voruð svo ástfangin og hamingjusöm á ykkar fallega heimili með henni Trýnuskotti.

Elsku mamma og pabbi, sorg ykkar er mikil að hafa misst yngsta barnið úr hópnum ykkar, hún var ljósið og yndið, það er komið mikið og stórt skarð í fjölskylduna.

Þótt ég sé látinn, harmið mig ekki með tárum, hugsið ekki um dauðann með harmi eða ótta. Ég er svo nærri, að hvert eitt tár ykkar snertir mig og kvelur, þótt látinn mig haldið.

En þegar þið hlæið og syngið með glöðum hug lyftist sál mín upp í mót til ljóssins. Verið glöð og þakklát fyrir allt sem lífið gefur og ég, þótt látinn sé, tek þátt í gleði ykkar yfir lífinu.

(Kahlil Gibran)

Hvíl í friði, Guð geymi þig, elsku ljúfan, við elskum þig.

Þorbjörg og Rúnar Ingi.

Elsku systir mín, nú ertu farin. Ég kveð þig í hinsta sinn með söknuð í hjarta. Mig langar að þakka þér fyrir allar samverustundirnar sem við áttum.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

Gekkst þú með Guði,

Guð þér nú fylgi,

hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

(V. Briem)

Minningarnar um þig munu ávallt fylgja mér, elsku Herdís mín.

Þinn bróðir

Sigurður Rúnar.

Elsku Herdís, við trúum því ekki að þú sért farin frá okkur. Þú sem varst svo góð vinkona okkar.

Það koma upp svo margar góðar minningar þegar við hugsum til þín. Við vorum einmitt að rifja upp þegar þið Kobbi voruð nýlega tekin saman og hann alltaf á sjó, þá komst þú alltaf í mat til okkar í Smáratúnið og horfðir með okkur á Idol. Okkur þótti svo vænt um það að þú kæmir og héldir sambandi við okkur á meðan Kobbi var á sjó. Við þekktumst ekkert rosalega mikið fyrst þegar þú fórst að koma en þú sýndir okkur mikinn áhuga og fyrir það erum við mjög svo þakklát. Enda varðst þú mjög fljótt stór þáttur í lífi okkar, og ert enn.

Það var alltaf svo gaman hjá okkur, yfirleitt var verið að stríða einhverjum í góðlátlegum tón og oft kom þessi setning hjá þér „nei... djók“.

Það er svo skrítið með það að fyrst þegar maður kynntist þér þá hefði maður aldrei trúað því að þú myndir í framtíðinni þeysast um þorpið á krossara. En viti menn, það gerðir þú og það með stæl. Hafðir mikinn áhuga fyrir þessu sporti enda varst þú oft með þeim bræðrum að brasa eitthvað í hjólunum. Þú varst sko „Töff Hjóla Stelpa“.

Elsku Herdís, við kveðjum þig með miklum söknuði, þú lifir í hjörtum okkar uns við hittumst á ný.

Guð blessi þig og varðveiti.

Björn, Helga, Ingibjörg

og Ingþór.

Elsku Herdís mín, mér finnst svo ótrúlegt að þú skulir vera farin frá okkur og ég verð að viðurkenna að ég á erfitt með að horfast í augu við það. Maður spyr af hverju þú, ung og falleg kona í blóma lífsins, en auðvitað fær maður engin svör. En minningarnar um þig ylja manni á þessum erfiðu tímum og ég veit ekki hvar ég á að byrja með þær.

Þú varst mér eins og systir og þú varst henni Freydísi minni eins og önnur mamma. Enda fengum við oft að heyra það að við værum alveg eins og jafnvel eins og hjón á köflum. Okkar bestu tímar voru þegar við bjuggum báðar í Hjallalundinum sitthvorumegin við ganginn og þegar þú komst yfir til mín og kallaðir „honey I'm home“ (ég er komin heim elskan), okkur fannst þetta náttúrulega alveg hrikalega fyndið og skemmtum okkur vel yfir þessu. Eins gekk alltaf húmorinn að passa þig á veðrinu þegar þú fórst yfir í þína íbúð, en þurftir samt aldrei að fara út til að komast heim.

Það var alltaf gaman í þeim ferðalögum sem við fórum í, og okkur þótti við sko heljarkonur eitt sumarið þegar við lögðum land undir fót og fórum í sumarbústaðinn til afa og ömmu, þaðan til Reykjavíkur og enduðum á að fara til Flateyrar á litlu grænu súkkunni þinni.

Þegar þú svo kynntist honum Kobba þínum blómstraðirðu sko aldeilis og þú hafðir fundið hamingjuna og ástina í lífi þínu. Og þegar þið fluttuð út á Svalbarðseyri naustu þín í botn á þessum litla og notalega stað, kláraðir námið þitt og fórst að vinna á leikskólanum á Svalbarðseyri.

Það var alltaf svo gott að vera í kringum þig, kátínan og hláturinn smitaði auðveldlega út frá sér, og hlýjuna frá þér og þitt fallega hjarta var alltaf gott að finna.

Já það eru sko ótal minningar sem koma upp í hugann á þessum erfiðu dögum og það er gott að hugsa til þín og hversu yndisleg manneskja þú varst og ég sakna þín svo mikið og langar að geta talað við þig og hlegið með þér.

Elsku Herdís mín, ég veit þér líður vel núna og ég hugga mig við það og veit að þú verður alltaf með mér, hvíldu í friði dúllan mín.

Elsku Kobbi, ég bið góðan guð að styrkja þig í þinni miklu sorg, þú hefur misst svo mikið. Elsku amma, afi og öll fjölskyldan, guð veri með okkur öllum.

Þín frænka

Harpa.

Elsku Herdís mín.

Ég trúi því varla að þú sért farin frá okkur. Ég á eftir að sakna þín svo mikið.

Við áttum svo margar góðar stundir saman, eins og þegar við fórum, ég, þú og Kobbi, í survivorleikinn á afmælisdaginn minn einu sinni. Þá fórum við á sjó og kveiktum lítinn varðeld í fjörunni, það var alveg rosalega gaman. Það var alltaf gott að vera hjá þér og Kobba og það var oft mikið hlegið.

Minningarnar um þig eru ógleymanlegar og ég gæti haldið endalaust áfram. Ég veit þér líður vel núna hjá guði og englunum og þú verður alltaf í hjarta mínu.

Þín litla frænka

Freydís Ósk.

Elsku Herdís.

Við erum ekki enþá búnar að gera okkur grein fyrir því að þú sért ekki lengur hjá okkur. En lífið er óútreiknanlegt og náði þarna að koma aftan að okkur með þeim hræðilegu fréttum sem við fengum morguninn eftir síðasta klúbbinn okkar. Þann klúbb og alla hina munum við varðveita í minningum okkar ásamt öllum þeim góðu stundum sem við áttum saman. Þú varst yndisleg manneskja, með hjarta úr gulli og ofar öllu góður vinur. Í vinkvennahópinn hefur myndast skarð sem aldrei verður fyllt.

Kobbi er svo sannarlega heppinn að hafa fengið þig inn í líf sitt og saman voruð þið sem eitt. Þið voruð svo falleg saman og lýstuð upp allt sem í kringum ykkur var.

Elsku Herdís, við erum ótrúlega þakklátar fyrir að hafa fengið að kynnast þér.

Hvíl í friði yndislegust.

Það er mikið á þig lagt elsku Kobbi, þú veist að við erum til staðar fyrir þig eins og þú hefur svo oft verið fyrir okkur.

Elsku Kobbi, foreldrar ykkar, systkin, frænkur, frændur, vinir, samstarfsfólk og börn á leikskólanum Álfaborg, og allir hinir sem eiga um sárt að binda við sviplegt fráfall Herdísar, megi guð vera með ykkur og styrkja ykkur í þessari miklu sorg.

AAE-klúbburinn (aðfluttar, aðþrengdar eiginkonur),

Brynja, Guðrún, Svanbjört

og Telma.

Hún Herdís okkar er dáin. Það er ótrúlegt hvað lífið getur tekið miklum breytingum á svipstundu. Herdís útskrifaðist sem leikskólakennari 10. júní 2006 og þá um sumarið kom hún í vinnu til okkar hér í Álfaborg. Herdís var góður starfsmaður og yndisleg kona. Það fór ekki mikið fyrir henni en hún vann sína vinnu vel og hljóðlega. Herdís sýndi börnunum mikla hlýju og hafði þann eiginleika að halda uppi aga og festu án fyrirhafnar. Það verður erfitt að fylla upp í skarðið sem nú hefur myndast í samheldinn starfsmannahóp. Starfsfólk og börn munu búa að því að hafa kynnst Herdísi, muna eftir skemmtilega hlátrinum, fallega ljósa hárinu og þeirri ró sem alltaf var í kringum hana. Það hefur sjálfsagt ekki alltaf verið auðvelt fyrir hana, bæjarskvísuna eins og hún kallaði sig stundum, að koma inn í þann fasta kjarna sem fyrir var í Álfaborg. Henni tókst það vel og hún var orðin ein af okkur. Oftar og oftar sást til hennar ganga um í rauðum ullarsokkum við svarta pilsið.

Síðasta kvöldið okkar saman munum við allar geyma í huga okkar. Það var starfsmannafundur í leikskólanum og Herdís kom með súpu handa okkur. Við sátum við kertaljós, umvafðar teppum og spjölluðum um starfið framundan. Við upplifðum allar þessa stund sem sérstaka, fundum fyrir gleði, hlýju og þeirri miklu einlægni sem ríkir í starfsmannahópnum. Sérstaklega er okkur í huga hve Herdís var ánægð og lífsglöð þetta kvöld.

Lífið heldur áfram og starfsemin í Álfaborg heldur áfram en án Herdísar, hennar verður oft minnst og sárt saknað.

Við biðjum góðan guð að styrkja Jakob, foreldra Herdísar og aðra aðstendendur hennar.

Börn og starfsfólk

leikskólanum Álfaborg.

Herdís var neminn minn við leikskólabraut Háskólans á Akureyri vorið 2006. Síðustu önnina fyrir brautskráningu kenndi ég tvö námskeið. Annað þeirra er vísindasmiðja þar sem nemarnir vinna meira og minna saman að sjálfstæðum verkum og ég fæ tíma til að ganga á milli og spjalla um verkin þeirra. Þar kynnist ég sennilega því fólki sem hefur valið sér þá leið í lífinu að vinna með börnum, einna best. Þar kynntist ég Herdísi. Daginn fyrir brautskráningu hitti ég hana í Hafnarstræti, hún var á leiðinni að útbúa útskriftarveislu, veislu þar sem hún ætlaði minnst að smakka á kræsingunum, þær voru fyrir gestina. Hún geislaði af gleði og tilhlökkun. Þetta er líka ein fárra brautskráninga sem ég hef sjálf verið viðstödd og leikskólakennarahjartað mitt sló aukaslag af stolti þegar ég leit yfir hópinn. Síðustu önnina spyr ég nemana oft hvert þeir ætla sér eftir útskrift, Herdís ætlaði á Svalbarðseyri, í leikskólann Álfaborg. Af og til síðasta vetur rakst ég á hana á förnum vegi, spurði hvernig gengi. Í sumar fékk ég bréf frá leikskólanum hennar, þær ætluðu að taka á móti norrænum gestum í tengslum við stóra ráðstefnu á Akureyri. Spurðu hvort ég gæti ekki verið þeim innan handar. Mér var það sönn ánægja, sérstaklega vegna þess að ég hafði aldrei komið í leikskólann en heilmikið heyrt um hann talað. Það var glaður hópur leikskólakennara og barna sem tók á móti okkur. Sýndi okkur leikskólann. Við Herdís ræddum m.a. um kubbana, hún vonaði að með nýrri staðsetningu nýttust þeir börnunum betur, við ræddum um starfið og starfsgleðina. Á eftir fylgdi stafsfólkið og börnin í Álfaborg okkur upp í skóginn sinn, þar var okkur gefið kaffi, kleinur og flatkökur að íslenskum sveitasið. Við vorum beðin um að skilja mark okkar eftir í skóginum, skapa listaverk í og úr náttúrunni, áður en við skoðuðum þau sem væru á Safnasafninu. Þetta var ógleymanlegur dagur, sem ég á í minningunni og í hvert sinn sem ég hugsa til hans mun ég hugsa til stolts leikskólakennara, hugsa til Herdísar. Þessi dagur mun vera hennar mark í minningu mína. Síðasta skiptið sem ég hitti Herdísi vorum við báðar á hraðferð í Bónus, skiptumst á kveðjum. Ástvinum hennar votta ég mína dýpstu samúð, þeirra er mestur missir.

Kristín Dýrfjörð.