Kristín Sigþóra Björnsdóttir fæddist á Rútsstöðum í Svínadal í Austur-Húnavatnssýslu 1. mars 1919. Hún lést á Hrafnistu í Reykjavík 5. nóvember síðastliðinn. Foreldrar hennar voru hjónin Þorbjörg Kristjánsdóttir húsmóðir frá Reykjum við Reykjabraut í A-Hún., f. 17.2. 1894, d. 16.4. 1962 og Björn Magnússon kennari frá Ægissíðu á Vatnsnesi, f. 23.9. 1887, d. 6.12. 1955. Systkini Kristínar voru: Ingibjörg Margrét, f. 1916, Sigurlaug, f. 1917, Sigrún, f. 1921, Jónína Sveinbjörg, f. 1922 og Magnús, f. 1923. Þau eru öll látin.

Kristín giftist 6.11. 1943 Gísla Tómasi Guðmundssyni póstfulltrúa, f. 22.3. 1915, d. 30.11. 1991. Foreldrar hans voru Áslaug Friðjónsdóttir verkakona í Reykjavík, f. 19.8. 1878, d. 8.3. 1961 og Guðmundur Pétursson nuddlæknir, f. 24.5. 1873, d. 18.2. 1944. Gísli ólst upp hjá Kristínu Jónsdóttur og Sigurjóni Friðjónssyni á Litlu-Laugum í Reykjadal í S.-Þing. Börn Kristínar og Gísla eru: 1) Kristín, f. 21.5. 1944, gift Jakobi Líndal Kristinssyni, f. 7.3. 1943. Þeirra börn eru: a) Kristín Mjöll, f. 30.8. 1965, dóttir hennar með fyrrverandi eiginmanni, Gerald Anthony Alleva, f. 18.1. 1966, Halldóra Kristín Alleva, f. 1993. b) Snorri, f. 30.9. 1976, dóttir hans með fyrrverandi sambýliskonu, Sigríði Björk Ævarsdóttur, f. 13.8. 1977, Áróra Hrönn, f. 2001. c) Margrét, f. 15.9. 1984, unnusti Davíð Halldór Kristjánsson, f. 13.3. 1984. 2) Örn, f. 24.8. 1945, kvæntur Guðrúnu Áskelsdóttur, f. 24.7. 1944. Sonur þeirra er Arnþór Logi, f. 2.8. 1976. 3) Björn, f. 5.4. 1955, kvæntur Karólínu Gunnarsdóttur, f. 14.6. 1954. Þeirra börn eru: a) Hanna Kristín, f. 20.11. 1975, börn hennar með sambýlismanni sínum Hrafni Varmdal, f. 21.6. 1977, Daníel Varmdal, f. 1998, Svala Karólína, f. 2004. b) Herdís, f. 18.3. 1981, unnusti Gunnar Ragnarsson, f. 20.1. 1980. c) Gísli, f. 3.6. 1994.

Kristín var í fóstri hjá afa sínum Kristjáni Sigurðssyni bónda að Reykjum við Reykjabraut frá þriggja til ellefu ára aldurs og síðan tvö ár hjá móðursystur sinni í Skagafirði. Árið 1932 kom Kristín til Reykjavíkur og sameinaðist fjölskyldu sinni.

Kristín gekk í Ingimarsskólann í Reykjavík og fór síðan í Kennaraskólann og lauk kennaraprófi 1938. Hún hélt smábarnaskóla í Reykjavík 1938-41, kenndi við Landakotsskóla 1941-1945, og stundaði smábarnakennslu í Reykjavík 1949-1951 og var með eigin smábarnaskóla í Vogahverfi 1953-1963. Hún var kennari í Vogaskóla 1962-79 og stundakennari til 1985. Kristín samdi barnabókina Sóley, náttúrufræði í söguformi, sem kom út hjá Ríkisútgáfu námsbóka 1972. Kristín tók virkan þátt í ýmsu félagsstarfi og var ákafur unnandi tónlistar.

Kristín verður jarðsungin frá Langholtskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15.

Elskuleg amma mín er látin.

Minningarnar eru margar. Alltaf var gott að koma til ömmu Kristínar í Sólheimana. Amma Kristín bakaði heimsins bestu súkkulaðiköku og ef hún vissi af okkur barnabörnunum, að við værum að koma í heimsókn, þá dreif hún sig í að baka. Hún bjó þá stundum til svolítið meira súkkulaðikrem sem við gátum fengið að sleikja úr skál, eins og við krakkarnir kölluðum það.

Annars var amma mjög dugleg að halda boð fyrir fjölskylduna og fyrir jólin var mikil stemmning við laufabrauðsbakstur. Hún hélt jólaboð um hver jól og var þá gjarnan stórfjölskyldunni boðið og dansað í kringum jólatréð. Amma var ákaflega frændrækin og því voru hin ýmsu boð haldin til að rækta fjölskyldutengslin.

Þegar ég var krakki fékk ég stundum að gista hjá ömmu Kristínu og afa Gísla. Það voru skemmtilegir tímar og þá var ósjaldan farið í feluleik og spilað Lúdó. Oft tók ég með mér skóladótið, því hvergi var skemmtilegra að læra en hjá ömmu Kristínu sem var kennari af lífi og sál. Nóg var til af litum og blöðum hjá ömmu Kristínu og teiknaði ég ófáar myndirnar handa henni. Allar fengu þær að fara upp á vegg í herberginu hennar hjá hinum myndunum eftir okkur barnabörnin og síðar barnabarnabörnin.

Þegar ég var á grunnskólaaldri bauð amma mér með sér í hin ýmsu ferðalög m.a. með Kennarasambandinu. Það er mér ofarlega í huga þegar við fórum tvær saman í Þórsmörk í nokkra daga. Fyrir mér var þessi ferð ævintýri líkust og ég gleymi henni aldrei. Einnig á ég margar góðar minningar frá Munaðarnesi, þar sem amma og afi fóru oft í bústað á haustin. Þar áttum við fjölskyldan góðar stundir saman með þeim og oft var farið í berjatínslu.

Við amma Kristín brölluðum margt saman, enda vorum við miklar vinkonur. Hún hafði mikla unun af tónlist og fórum við nokkrum sinnum saman á Vínartónleika sem var alltaf jafn mikil upplifun.

Síðustu árin sem amma Kristín bjó í Sólheimum kom ég oft til hennar að aðstoða hana við ýmislegt. Við áttum okkar fasta dag í hverri viku þar sem ég lagði t.d. á henni hárið, fór með henni að versla og á heimleiðinni var gjarnan komið við í bakaríinu þar sem við fengum okkur eitthvað gott með kaffinu. Ég veit að þetta var ömmu ómetanlegt og fannst mér gaman að geta gert þetta fyrir hana.

Amma Kristín fór svo á Hrafnistu í Reykjavík vorið 2006. Þar leið henni vel, enda var einstaklega vel hugsað um hana og þangað var alltaf gott að koma í heimsókn.

Minningin um yndislega ömmu lifir. Takk fyrir allt, elsku amma mín.

Hanna Kristín Björnsdóttir.

Elsku amma Kristín.

Þegar ég hugsa til baka er mér efst í huga þakklæti fyrir að eiga svona yndislega og góða ömmu, eins og þig. Það var alltaf jafn gaman að koma í heimsókn í Sólheimana, að heimsækja þig og afa Gísla, alltaf ilmandi nýbökuð súkkulaðiterta, eins og þér einni var lagið að gera. Var tertan mikið uppáhald hjá þeim fjölmörgu sem litu við í kaffi. Og alltaf var myndavélin þín góða tekin upp við öll tækifæri, enda albúmin orðin ansi mörg sem geyma margar góðar minningar.

Ég man þegar ég var lítil að þú passaðir alltaf upp á það að við barnabörnin hefðum nú nóg fyrir stafni. Alltaf til nýir litir og pappír sem við teiknuðum á, sem fengu síðan að prýða veggi og ísskápinn! Fara í leiki og fá að fara með þér í lyftunni upp á 12. hæð í þvottahúsið og sjá yfir Reykjavík var sannkallað ævintýri.

Þau eru ófá boðin sem hafa verið haldin í Sólheimunum í gegnum tíðina, hvort sem um er að ræða matarboð, þorrablót, laufabrauðsbakstur, svo ekki sé talað um hið árlega jólaboð á jóladag þar sem allir í fjölskyldunni hittust en þér var mjög í mun að fjölskyldutengslin væru sterk. Það var fastur liður hjá okkur Margréti Rún fyrir jólin að setja upp jólaskraut hjá þér í Sólheimunum og var þetta hluti af jólastemmningunni hver jól.

Fjölmargar sumarbústaðaferðir fórum við saman og var Munaðarnes í miklu uppáhaldi hjá ykkur afa Gísla. Einnig var gaman þegar þú komst í heimsókn í sumarbústaðinn í Svínadal.

Þú varst mikill tónlistarunnandi. Ljómaðir þegar þú heyrðir fallegan söng og tónlist, enda sóttir þú marga tónleikana, meðal annars Sinfóníutónleika og tónleika í Langholtskirkju. Ég man svo vel þegar þú bauðst mér með þér á tónleika með Richard Clayderman í Laugardagshöllinni. Sú minning er enn svo sterk, enda var þetta svo stórkostleg upplifun. Ég held að það sé óhætt að segja það að það sé þér að þakka að ég spila á píanó í dag. Þú gafst píanóið heima sem ég hef æft mig á og spilað á í öll þessi ár. Og alltaf hvattirðu mig mikið til að halda áfram píanónámi. Þá var alltaf hægt að leita ráða hjá þér varðandi skólann, enda varstu kennari af mikilli hugsjón, með öll svör á hreinu.

Eftir að þú fluttir á Hrafnistu áttum við margar góðar samverustundir. Ég reyndi gjarnan að heimsækja þig á kaffitímum þar sem ég vissi að þú hafðir gaman af því að bjóða með þér í síðdegiskaffi, eins og þín var von og vísa. Við fórum gjarnan út að ganga eða í bíltúr sem þú hafðir mikla ánægju af og oft var komið við í ísbúð. Þú naust frábærrar umönnunar starfsfólks á Hrafnistu og ég fann hvað þér þótti vænt um það.

Nú er komið að kveðjustund og ég vona að þér líði vel. Takk fyrir allt saman, elsku amma mín. Minningin um þig mun ávallt fylgja mér.

Þín

Herdís.

Ég man hvað amma var alltaf glöð þegar ég kom í heimsókn í Sólheimana og eins á Hrafnistu. Hún spurði mig alltaf hvernig mér gengi í skólanum og fótboltanum. Svo hjálpaði hún mér að lesa þegar ég var í 1. og 2. bekk í Ártúnsskóla. Ég man líka þegar við fórum saman í göngutúr og að versla. Svo þegar við komum heim borðuðum við smákökur og snúða. Hún var alltaf svo góð við mig. Takk fyrir allar samverustundirnar, elsku amma.

Kveðja,

Gísli.

Hugsjónir og hugrekki lýsa skapgerð og lífsferli móðurömmu minnar best. Ég heiti í höfuðið á henni og er stolt af því. Betri fyrirmynd get ég vart hugsað mér. Vissulega er ég of ung til að hafa upplifað fátæktina og baslið sem einkenndi líf hennar fram á fullorðinsár, en ég var frædd um mikilvægi réttlætis, jafnréttis og bræðralags meðal manna. Ég var enn óharðnaður unglingur þegar ég tók meðvitaða ákvörðun um að ég vildi fylkja liði með þeim sem ynnu að jöfnuði í þjóðfélaginu.

Amma var lífsglöð og bjartsýn að eðlisfari. Hún var nánast alltaf kát og glöð. Síðustu árin gekk hún ekki undir öðru nafni í minni fjölskyldu en langamma Sól. Hún átti jú heima í Sólheimum og við kenndum ömmu strax við Sólheimana enda geislaði hún eins og sólin sjálf. Það kom bara einstaka sinnum fyrir að hún byrsti sig við barnabörnin sín. Hún gerði þær kröfur til okkar að við sinntum námi okkar vel. Hún þoldi enga leti en ættum við í erfiðleikum stóð ekki á henni að leggja okkur lið. Það var henni ástríða að koma börnum til mennta og lesturinn var grunnur alls. Það var ekki til það barn sem ekki gat lært að lesa með aðstoð Kristínar ömmu minnar. Við urðum þess áskynja að hún var elskuð og virt af börnum í Vogahverfinu þar sem hún kenndi. Ég ólst ung upp við sögurnar hennar sem síðar birtust í bókinni hennar Sóley. Það var gott að eiga slíka ömmu.

Amma var ekki trú- eða kirkjurækin en af kærleika átti hún nóg. Hún bar virðingu fyrir öllum og tók ætíð upp hanskann fyrir lítilmagnann. Hún gaf óspart til góðra málefna, einkum ef börn og ungmenni nutu góðs af, jafnframt því sem hún studdi við bakið á sínu fólki. Hún hafði fengið gott veganesti í æsku um að elska alla menn jafnt og því skilaði hún til barnabarnanna. Okkar vegna fór hún með bænir með okkur á kvöldin, söng með okkur sálma og kenndi okkur að gleðjast yfir smáu.

Það gladdi ömmu mína að ég skyldi leggja fyrir mig tónlist. Hún unni tónlist alla tíð og hafði fagra söngrödd á sínum yngri árum. Í tónlistinni áttum við sameiginlegt áhugamál. Hún var mjög dugleg að sækja tónleika og bauð mér oft með sér. Hún kom á alla tónleika sem ég kom fram á, og studdi síðar tónlistarnám dóttur minnar og yngri barnabarna sinna á sama hátt. Hún var ómissandi.

Tónlistin dró mig til búsetu í Hong Kong um nokkurra ára skeið. Þegar amma var 75 ára og búin að missa afa, dreif hún sig út til okkar í heimsókn. Hún kom ein fljúgandi hálfa leiðina yfir hnöttinn þrátt fyrir aldur og litla enskuþjálfun. Þarna var amma lifandi komin, full af kjarki. Við fórum saman í dagsferð til Guangzhou í Kína sem var henni einstök og langþráð upplifun.

Þegar ég flutti heim til Íslands með dóttur minni fyrir tíu árum mynduðust strax náin tengsl milli ömmu minnar og dóttur sem þá var fjögurra ára. Hún tók ástfóstri við langömmu sína sem alltaf hafði tíma fyrir hana. Hún sagði: „Langamma er bæði skemmtileg og góð“. Þær voru sálufélagar á sinn hátt alveg fram á andlátsstund.

Blessuð sé minning þín,

elsku amma og langamma.

Kristín Mjöll og Halldóra.

Kallið er komið og Kristín Sigþóra Björnsdóttir er ekki lengur á meðal okkar. Kynni mín og Kristínar hófust þegar hún hóf kennslu við Vogaskóla.

Kristín lauk kennaraprófi 1938 og minntist hún oft á veru sína í Kennaraskólanum og þá einstöku samkennd meðal bekkjarins, sem útskrifaðist það vor. Þau hittust á hverju ári og héldu hópinn fram á síðustu ár. Kristín hóf að kenna smábörnum fyrir tvítugsaldur, kenndi í þrjú ár við Kaþólska skólann í Landakoti og bar ávallt hlýjan hug til skólans og systranna, sem þar störfuðu. Síðan kom hjónaband og barneignir, en þegar eldri börnin voru komin af handlegg tók hún aftur til við smábarnakennsluna með nokkrum hléum.

Haustið 1962 hóf Kristín langan og farsælan feril við Vogaskóla og starfaði þar samfellt til ársins 1979, en hélt þó tengslum við skólann og nemendur hans, sem þurftu á hjálp að halda, í nokkur ár. Það var þáverandi stjórnendum skólans ljóst af fyrri kynnum við Kristínu, að hér var kominn starfskraftur, sem var öllum hæfari til að sinna þeim, er síst gátu bjargað sér sjálfir. Hún fékk því til umsjónar nemendahópa eða bekki, sem á þeim tíma voru kallaðir fámennir bekkir eða öðrum þekktum nöfnum, en oft voru þó börnin 15-18.

Þessir nemendur þurftu við upphaf skólagöngu, sjö ára gamlir, að byrja lestrarnámið algjörlega frá grunni og þar nutu hæfileikar Kristínar sín til fulls. Hún lifði sig inn í kennsluna, nýtti reynslu sína úr fyrri störfum til undirbúnings hverri kennslustund, lagði inn stafi, sýndi hljóðtákn, sagði sögur og lék þær um leið, söng og spilaði á gítarinn. Sumar þessara örsagna hafði hún samið sjálf og þær voru síðar gefnar út á bók hjá Námsgagnstofnun undir heitinu Sóley.

Í öllum bekkjum eru vandamál. Stundum leysast þau af sjálfu sér, önnur eru bæld niður og þögguð, en þegar fara saman félagslegir erfiðleikar og námsvandi, þá er þörfin fyrir umhyggju og alúð af hálfu kennarans aldrei brýnni. Kristínu var frá upphafi ljóst að samband við foreldra var besta leiðin til að vinna með vandann og finna lausn eða að minnsta kosti gera það besta úr erfiðleikunum miðað við aðstæður. Hún lagði mikið á sig til að ná sem bestum árangri og mældi ekki fyrirhöfn í mínútum. Kristín hafði mikið yndi af að ræða landsins gagn og nauðsynjar og var fróð um menn og málefni. Hún tók ævinlega málstað lítilmagnans í samfélaginu en var þó ekki sanntrúuð á einfaldar lausnir eða isma.

Kristínu var einkar annt um börnin sín þrjú og bjó þeim og eiginmanni sínum fyrirmyndar heimili í Sólheimum 25. Hún var óþreytandi að efna til heimboða fyrir vini og samstarfsfólk. Hún var ákaflega félagslynd kona, sótti tónleika, leikhús og samkomur á meðan hún hafði þrek til. Síðustu árin dvaldi Kristín á Hrafnistu í Reykjavík og var þar þátttakandi í kvöldvökum og skemmtunum fram til síðasta dags.

Ég sendi aðstandendum Kristínar S. Björnsdóttur samúðarkveðjur en minni á um leið, að fáir hafa kvatt þennan heim með giftusamlegri starfsævi að baki. Við geymum öll hlýjar minningar um gengna sómakonu.

Guðmundur Guðbrandsson,

verandi skólastjóri.

Gengin er góð kona.

Við Kristín höfum átt samleið síðan árið 1964 er ég hóf kennslu við Vogaskóla. Þar var Kristín í fjölmennu kennaraliði. Vogaskóli var um tíma stærsti grunnskóli Íslands, yfir 1600 nemendur þegar mest var. Þá tíðkaðist að raða í bekki eftir ,,getu“, sem var áður metin eftir kunnáttu nemenda í lestri við skólabyrjun. Það var ekki tilviljun að Helgi Þorláksson skólastjóri fékk Kristínu til þess að kenna þeim seinfærustu. Hann hafði kynnst hennar frábæru hæfileikum í umgengni við börn, er hún kenndi smábarnakennslu í húsi hans.

Kristín hafði létta lund og sýndi ótrúlega hugkvæmni við að samtvinna leik og nám þannig að börnum leið vel í tímum hjá henni. Stundum varð biðin þó löng eftir árangri en þá kom þolinmæði hennar til hjálpar. Af henni átti Kristín ótæmandi brunna. Já, hún hafði þá hæfileika, sem barnakennari þarf mest á að halda og ræktaði þá stöðugt.

Kristín var mannblendin og sérlega viljug að bjóða samstarfsfólki heim til sín, jafnvel eftir að hún hafði hætt kennslu við Vogaskóla. Hún vildi fylgjast áfram með skólastarfinu og rækta vinasambönd.

Kristín hafði mikla ánægju af tónlist, sótti sinfóníutónleika á meðan heilsan leyfði og var styrktarfélagi Karlakórs Reykjavíkur og Langholtskirkjukórsins. Lestrarhestur var hún og sótti bækur á Sólheimabókasafn, sem var nærri heimili hennar. Starfsfólk þar reyndist henni vel eftir að hún fluttist á Hrafnistu. Henni voru færðir þangað bókakassar mánaðarlega og þar var ekki um neitt léttmeti að ræða. Hún fylgdist vel með á sviði bókmennta þó að hún þyrfti að nota stækkunargler við lestur. Kristín missti mann sinn fyrir allmörgum árum. Þrátt fyrir söknuð og sorg, hélt hún áfram að ,,lifa lífinu lifandi“. Hún átti líka 3 börn sín og þeirra fjölskyldur að og sinnti þeim af kostgæfni. Kristín gladdist yfir velferð afkomendanna og umhyggja hennar var ríkulega endurgoldin. Þeir heimsóttu hana og önnuðust af alúð til hinstu stundar.

Skýrt dæmi um kærleikslund Kristínar er að hún tók vin yngsta sonar síns inn á sitt heimili þegar hann átti í erfiðleikum og lét sér annt um ung börn hans að honum látnum.

Já, Kristín lagði íslensku samfélagi margt til góðs. Hún var hversdagshetja sem vann verk sín hljóð. Ég er þakklát fyrir að hafa kynnst þessari gæðakonu sem, jafnvel á banabeði, gat brosað og geislað frá sér þakklæti til allra sem önnuðust hana.

Starfsfólk á G-gangi þriðju hæðar Hrafnistu í Reykjavík á miklar þakkir skilið fyrir frábæra umönnun Kristínar.

Blessuð sé minning mætrar konu. Guð blessi hana og alla ástvini hennar.

Þórný Þórarinsdóttir.

Hinsta kveðja

Hinsta kveðja

Elsku langamma Kristín.

Þú varst góð langamma. Það var alltaf mjög gaman að fara í heimsókn til þín. Takk fyrir allar góðu samverustundirnar.

Vertu yfir og allt um kring

með eilífri blessun þinni,

sitji Guðs englar saman í hring

sænginni yfir minni.

(Sig. Jónsson frá Presthólum)

Daníel og Svala Karólína.