Kristján Páll Sigfússon kaupmaður fæddist í Kolakoti í Folafæti við Ísafjarðardjúp 4. mars 1921 en flutti fjögurra ára með foreldrum sínum og systkinum til Ísafjarðar og ólst þar upp. Hann andaðist á hjúkrunarheimilinu Grund við Hringbraut 14. mars síðastliðinn. Foreldrar hans voru hjónin Sigfús Guðfinnsson frá Hvítanesi í Skötufirði, skipstjóri á Djúpbátnum og kaupmaður í Reykjavík, f. 9.8. 1895 d. 6.2. 1980, og María Anna Kristjánsdóttir húsmóðir frá Hlíðarhúsum í Snæfjallahreppi, f. 8.10. 1896 d. 9.12. 1981. Foreldrar Sigfúsar voru hjónin Guðfinnur Einarsson frá Hvítanesi, bóndi á Litlabæ í Skötufirði, f. í Fremri-Hnífsdal í Norður-Ísafjarðarsýslu 22.1. 1866 d. 4.12. 1920 og Halldóra Jóhannsdóttir, f. á Rein í Hegranesi í Skagafirði 3.6. 1870 , d. 3.8. 1940. Foreldrar Maríu Önnu voru hjónin Kristján Sveinsson, f. á Tjaldanesi 24.8. 1865, d. 10.11. 1911 og Pálína Halldórsdóttir, f. á Hlíðarhúsum 8.10. 1865, d. 25.5. 1924. Systkini Kristjáns eru Guðfinnur, f. 14.4. 1918 d. 14.10. 1997, Sveinn, f. 25.1. 1920 d. 29.1. 1920, María, f. 21.8. 1922 d. 18.4. 1985, Þorgerður, f. 24.3. 1925 d. 2.10. 1957, Garðar, f. 9.7. 1926, Halldóra, f. 21.7. 1930 d. 6.6. 2006 og Jenný, f. 13.7. 1933.

Kristján Páll kvæntist 23.6. 1945 Guðbjörgu Lilju Guðmundsdóttur, f. í Reykjavík 30.9. 1927. Foreldrar hennar voru hjónin Guðmundur Jóhannsson vélstjóri frá Eyrarbakka, f. 24.6. 1905 d. 12.6. 1973 og Bríet Ólafsdóttir húsmóðir frá Álftanesi, f. 11.12. 1906 d. 4.5. 1988.

Kristján Páll og Guðbjörg Lilja eignuðust tvö börn, þau eru: 1) Bragi G., f. 22.12. 1944 kaupmaður, kvæntur Ernu Eiríksdóttur, f. 31.3. 1947, þau eiga fjögur börn: a) Áshildur, f. 12.2. 1966, gift Björgvini Snæbjörnssyni, dætur þeirra eru Unnur Jóna, Erna Björk, Tinna Sól og Birna Mjöll. b) Kristján Páll, f. 19.8. 1969, kvæntur Margréti Leósdóttur. c) Styrmir Þór, f. 22.9. 1970, kvæntur Heiðu Láru Aðalsteinsdóttur, dætur þeirra eru Steinunn Margrét og Erna María. d) Guðbjörg Lilja, f. 1.2. 1979, sambýlismaður Christian Uttrup. 2) María Anna vaktstjóri í gestamóttöku Hótels Loftleiða, f. 25.12. 1948, gift Jesús S. H. Potenciano framhalds- og háskólakennara, f. í Toledó á Spáni 1.1. 1948, sonur þeirra er Kristján Jesús Potenciano, f. 22.10. 1993.

Kristján Páll lauk gagnfræðaprófi á Ísafirði 1937, flutti til Reykjavíkur 1939 og lauk prófi frá Samvinnuskólanum 1941. Kristján starfaði hjá Kristjáni H. Jónssyni kaupmanni á Ísafirði, hjá Kaupfélagi Ísfirðinga og nokkur sumur á Djúpbátnum með Sigfúsi föður sínum. Sem drengur var Kristján þrjú sumur í sveit á Oddsflöt í Grunnavíkurhreppi hjá Guðmundi Pálssyni frænda sínum. Kristján Páll var kaupmaður af lífi og sál enda voru það þau störf sem hann helgaði líf sitt. Eftir nám í Samvinnuskólanum starfaði hann um tíma í verslun föður síns á Fálkagötu í Reykjavík og um tveggja ára skeið í Herrafatadeild Verslunarinnar Geysis við Hafnarstræti. Síðla árs 1945 hóf Kristján störf hjá Silla og Valda sem ráku matvöruverslanir í Reykjavík. Í ársbyrjun 1946 opnuðu Silli og Valdi nýja og glæsilega verslun að Háteigsvegi 2 í Reykjavík. Kristján var verslunarstjóri í þeirri verslun frá upphafi og rak hana í 12 ár. Árið 1957 opnaði Kristján sína eigin verslun, Verslunina Herjólf, að Grenimel 12 í Reykjavík, sem hann rak um árabil. Kristján Páll átti þátt í byggingu skrifstofu- og verslunarhúss að Skipholti 70 í Reykjavík, þangað sem hann flutti Verslunina Herjólf í byrjun árs 1966. Kristján Páll starfaði lengi í bindindishreyfingunni, var virkur meðlimur í Reglu Musterisriddara, ásamt því að vera meðlimur í alþjóðlegu Sam-Frímúrarareglunni þar sem hann gegndi mörgum trúnaðarstörfum. Kristján hafði alla tíð mikið yndi af söng og tónlist. Hann söng með kirkjukór Ísafjarðarkirkju og Sunnukórnum á Ísafirði á sínum yngri árum, en eftir að hann flutti til Reykjavíkur söng hann lengi með Samkór Reykjavíkur. Kristján Páll verður jarðsunginn frá Dómkirkjunni í Reykjavík í dag og hefst athöfnin klukkan 13.

Í dag verður faðir minn lagður til hinstu hvílu, eftir landvarandi baráttu við Alzheimerssjúkdóm sem smátt og smátt tók frá honum allar þær minningar sem hann átti. Minningar um allt hans lífshlaup sem barn með foreldrum sínum og systkinum á Ísafirði, sem ungur maður í skóla og þegar hann kynntist mömmu. Minningarnar þegar við systkinin fæddumst um jólin með nokkurra ára millibili. Minningar úr versluninni, um sigra, ósigra, gleði og ánægju. En þó svo að sjúkdómurinn hafi tekið þessar minningar frá pabba kynntumst við honum á annan hátt. Pabbi var ótrúlega duglegur með mömmu sér við hlið, enda ekki til fallegri sjón fyrir dóttur en að sjá foreldra sína leiðast hönd í hönd fram á síðasta dag. Lífshlaup pabba var við verslunarstörf. Hann var kaupmaður af lífi og sál og kunni svo sannarlega sitt fag. Hann hafði sérlega góða þjónustulund og kúnnarnir löðuðust að honum. Pabbi var brosmildur og glaðlegur persónuleiki og átti einstaklega gott með að umgangast fólk. Ég á margar og góðar barnaminningar frá Silla og Valda á Háteigsvegi, þar sem mamma og pabbi unnu alla tíð saman, þá þurfti einhver að passa mig og oft á tíðum voru það kartöflurnar sem sáu um að ég hefði eitthvað til að leika mér við. Ég man jafnvel eftir skömmtunartímanum, þá komu kúnnarnir með skömmtunarmiða. Á kvöldin var miðunum dreift og þeir taldir, allt þurfti að passa við sölu viðkomandi vöru.

Þegar pabbi opnaði sína fyrstu verslun, Herjólf, á Grenimel 12 var ég í barnaskóla og í öllum fríum var ég komin inn fyrir búðarborðið að afgreiða eða gera það sem þurfti að taka til hendinni við. Í þá daga voru ekki tölvur og vöruflokkarnir ekki jafn margir og í dag, þá lærði maður verð svo að segja á öllu í búðinni, hugarreikningur var nokkuð sem var manni mjög tamt, enda nota ég hann enn í dag, og ég man að pabbi kenndi mér pottþétta leið til að gefa til baka sem brást ekki. Ávextina og grænmetið lét pabbi alltaf út fyrir dyrnar þegar veður leyfði og rauðu eplin pússaði hann svo flott að kúnnarnir komust ekki hjá því að kaupa nokkur stykki.

Pabbi og mamma höfðu gaman af að ferðast og þegar við systkinin vorum lítil fóru þau með okkur á skíði, einnig fórum við fjölskyldan í ferðalög um landið og dvöldum í tjaldi, t.d. á bindindismótin sem haldin voru í Húsafellsskógi, þar skemmtum við okkur vel. Seinna meir byrjuðu þau að ferðast til útlanda og varð Spánn eins og þeirra annað föðurland. Þar fóru þau í göngutúra, lásu, lærðu málið og nutu góða veðursins. Einfaldleikinn átti best við pabba.

Örlögin gripu í taumana. Við Jesús og sonur okkar höfðum skipulagt ferð um páskana ásamt mömmu og pabba þar sem við ætluðum að eiga góða daga saman en pabbi fór í sitt síðasta ferðalag 14. mars, daginn áður en fyrirhugað ferðalag átti að hefjast.

Margs er að minnast og af mörgu er að taka. Pabbi minn, með auðmýkt og þökk ég geng með þér, þína síðustu leið á jörðu hér.

Að lokum langar mig að þakka þá alúðlegu aðhlynningu sem þú fékkst frá starfsfólki hjúkrunarheimilisins Grundar við Hringbraut, deild A-2, á þessum síðustu og erfiðu dögum.

Farðu í friði, pabbi minn, og Guð veri með þér.

Þín dóttir,

María Anna.

Elskulegur tengdafaðir minn Kristján Páll Sigfússon er látinn 87 ára að aldri. Ég kynntist Kristjáni fyrir tæpum 40 árum, þegar við Bragi sonur hans byrjuðum að vera saman. Ég er þakklát fyrir hvað þau hjónin tóku okkur Áshildi dóttur minni vel og sýndu okkur alltaf mikinn kærleik. Eftir að Kristján og Dúddý (Guðbjörg) seldu Braga syni sínum reksturinn í Verslunni Herjólfi, Skipholti 70, fór ég að vinna með fjölskyldunni. Við áttum alltaf farsælar og ánægjulegar stundir bæði í leik og starfi og gekk samstarf okkar alla tíð mjög vel. Í mörg ár unnu þrjár kynslóðir saman í versluninni. Það var mjög skemmtilegur og þroskandi tími fyrir börnin okkar að starfa í návist afa og ömmu.

Kristján og Dúddý er ekki hægt að nefna án þess að nefna þau bæði, þar sem þau hafa alla tíð verið mjög samrýnd hjón. Þau voru miklir heimsborgarar og höfðu gaman af því að ferðast. Fóru þau í margar áhugaverðar ferðir á þeim tíma sem ekki var mikið um að fólk ferðaðist út fyrir landsteinana. Kristján og Dúddý höfðu sérstakt yndi af Spáni en þar hafa þau ávallt dvalið nokkra mánuði á hverju ári frá því að þau seldu Braga reksturinn á búðinni. Þau unnu þó áfram í búðinni stærstan hluta ársins og gerðu okkur m.a. kleift að taka sumarfrí með börnum okkar. Þau keyptu sér einnig sumarbústað í Skorradal eftir að þau hættu að versla. Þetta var þeim ómetanlegur sælureitur sem þau voru mjög dugleg að heimsækja og njóta. Við fjölskyldan höfum átt margar ánægjulegar samverustundir með þeim í sumarbústaðnum. Kristján hafði sérstaklega fallega rithönd og mikla rithæfileika og í sumarbústaðnum hélt hann dagbók þar sem hann skrifaði um allt er við kom bústaðnum, t.d. um veðrið, gestakomur, vinnu tengda bústaðnum og margt fleira.

Nú síðari ár höfum við Bragi orðið þeirrar ánægju aðnjótandi að fá að ferðast mikið með þeim Kristjáni og Dúddý. Sá tími hefur verið mér ómetanlegur og mun ég ávallt minnast þeirra stunda sem ég átti með Kristjáni í þessum ferðum.

Árið 2001 greindist Kristján með Alzheimers-sjúkdóminn. Kristján tók sjúkdómnum með miklu æðruleysi og dugnaði, en góður stuðningur Dúddýjar gerði honum kleift að njóta lífsins, ferðast, halda reisn sinni og búa á heimili sínu nánast fram á síðasta dag. Kristján dvaldi síðustu sex vikurnar á hjúkrunarheimilinu Grund, þar sem hann naut sérstaklega góðrar umönnunar og á starfsfólkið miklar þakkir skildar.

Vil ég þakka fyrir öll þau ár sem ég átti með tengdaföður mínum, þau voru mér ómetanlega dýrmæt. Ég kveð Kristján tengdaföður minn með virðingu og söknuði.

Farðu í guðs friði.

Elsku Dúddý, Bragi, María, Jesús og fjölskylda, ég votta ykkur mína dýpstu samúð.

Erna Eiríksdóttir.

Mig langar að minnast tengdaföður míns með nokkrum orðum. Kristján var drengur góður, farsæll í starfi sem kaupmaður og mannblendinn með eindæmum og átti afar auðvelt með að umgangast samborgara sína. Kristján var áberandi dugnaðarmaður og einkunnarorð hans voru að vinnan göfgar manninn. Það er svo margs að minnast þegar litið er um farinn veg og efst í huga er þakklæti fyrir að hafa verið honum samferða í 37 ár. Ég man enn í dag hvað þú varst undrandi þegar dóttirin tilkynnti ykkur hjónunum að hún færi ekki til baka til Íslands, því að ákveðið hafði verið að búa áfram á Spáni, þar sem þið voru öll þrjú oft í fríi. Ungur Spánverji, Jesús að nafni, hafði opnað sér leið og komið sér fyrir í hjarta dóttur ykkar: „Jesús og María, sagðir þú, þetta er ekkert slor.“

Minningarnar fara hratt í gegnum hugann og staðnæmast við þann tíma, þegar við María fluttumst til Íslands. Það var ekki létt ákvörðun. En við komuna til landsins fór ég fyrst að skynja hvað fjölskyldan var honum allt og áhersla hans á samheldni innan hennar hefur ætíð verið til eftirbreytni. „Í fjölskyldunni liggur hornsteinninn og styrkurinn í öllu því sem vel er gert fyrir sjálfan sig og aðra á lífsleiðinni.“ Þessi orð hans lýsa vel hvað hafði forgang í lífi hans og ennfremur manninum sem hann hafði að geyma. Það má með sanni segja að Kristján hafi ræktað garð sinn vel og vandlega, vökvað sérhvert blóm, eftir þörfum hvers og eins, af lífsins einlægni.

Kristján átti sér margvísleg áhugamál, náttúruna, gönguferðir og íþróttir. Hann var vel að sér um marga hluti, las töluvert og var fróður um menn og málefni. Hann hafði yndi af tónlist, en helsta áhugamálið var þó að ferðast til Spánar. Honum líkaði land og þjóð og hafði gaman af að blanda geði við innfædda. Í þessum ferðum hafði hann oft samband við meðlimi fjölskyldu minnar. Þrátt fyrir tungumálaerfiðleika, mynduðust milli þeirra sterk vináttubönd, því að umhyggja og heiðarleiki komu berlega í ljós. Tengdafaðir minn var fæddur snyrtimenni og hafði ákveðna töfra við að ungangast fólk. Hann þurfti ekki mörg orð til að heilla alla og fá fólk á sitt band.

Lífsgæðakapphlaupið hafði ekki teljandi áhrif á lífsskoðun Kristjáns. Hann sjálfur var afar nægjusamur, ræðinn og hafði yndi af heimspeki. Hann var ætíð að leita leiða til þess að allir í þessum heimi gætu lifað í sæmilegri sátt og samlyndi. Við áttum alla tíð náið og gott samband. Hann var einlægur og horfði ávallt til framtíðar, án tillits til aldurs. Kristján var aldrei andlega gamall.

Það var erfitt að fylgjast með honum síðustu árin í baráttu við sjúkdóm sinn. Hann bar höfuðið hátt til síðasta dags og hafði virðulegt yfirbragð. Nú er þrautagöngu hans lokið.

Ég þakka tengdaföður mínum ómælda vináttu og traust. Lífsviðhorf hans og dugnaður eru minningar sem munu hjálpa okkur í sorginni. Nærveru hans og hlýlegs viðmóts verður sárt saknað.

Guð veri með þér.

Þinn tengdasonur,

Jesús.

Elskulegur afi okkar er látinn aðeins nokkrum dögum eftir að fjölskyldan kom saman til að halda upp á 87 ára afmæli hans. Þá var farið að halla undan fæti hjá honum eftir erfið veikindi.

Afi var einstaklega glæsilegur maður. Hann hafði yfir sér höfðinglegt yfirbragð og allt fram á síðasta dag hélt hann reisn sinni. Afi var vinamargur enda átti hann auðvelt með að nálgast háa sem lága og unga sem aldna. Vart er hægt að minnast afa án þess að nefna ömmu í sömu andránni, líf þeirra var svo samofið að það á sér fá dæmi viðlíka. Þau hefðu fagnað 63 ára brúðkaupsafmæli í sumar ef afa hefði enst aldur til. Afi og amma lifðu viðburðaríku og ævintýralegu lífi miðað við fólk af þeirra kynslóð, þau fóru ótroðnar slóðir og voru óhrædd við að láta drauma sína rætast.

Við systkinin eigum margar yndislegar minningar um afa. Þær voru ekki ófáar helgarnar sem við fengum að gista hjá ömmu og afa á Kleppsveginum og þá var margt brallað. Ekki síst vegna þess að afi átti auðvelt með að setja sig í spor barnsins og finna upp á einhverju sem hitti í mark. Feluleikirnir með afa eru okkur eftirminnilegir og sögurnar hans afa voru alltaf jafn skemmtilegar, jafnvel þó þær hefðu verið sagðar oftsinnis áður. Afi kenndi okkur skáklistina þegar við vorum ung að aldri og leyfði hann okkur að vinna sig reglulega til að viðhalda áhuganum. Gönguferðirnar um Laugarneshverfið og fjöruna í Laugarnesinu eru perlur í minningunni, þar vorum við búin að eigna okkur nánast hvern stokk og stein. Á sunnudögum var farið í kirkju og okkur lærðist fljótt að taka vel undir með söngnum eins og afi.

Þegar við vorum orðin nógu há í loftinu til að ná upp á búðarborðið fórum við að hjálpa til í Herjólfi. Verslunin varð okkar annað heimili og unnum við þau verk sem við höfðum þroska og getu til hverju sinni. Afi átti sinn þátt í að kenna okkur til verka og hafa nef fyrir viðskiptum.

Við eigum einnig góðar minningar úr sumarbústað ömmu og afa í Skorradal. Ósjaldan var öll fjölskyldan þar saman komin og var oft þröngt á þingi. Algengt var að við færum í langar göngur með afa og ömmu þegar við vorum í bústaðnum, stundum var farið í fótbolta, svo var spiluð fimma.

Afi var gallharður sjálfstæðismaður og hafði sterkar skoðanir á því hvernig samfélag hann vildi búa komandi kynslóðum. Þegar fjölskyldan kom saman voru þjóðfélagsmálin rædd af miklum eldmóði og við systkinin fengum að taka þátt í þessum samræðum til jafns á við hina fullorðnu. Þannig lærðum við að mynda okkur skoðanir á mönnum og málefnum, vera gagnrýnin og koma hugsunum okkar í orð.

Við biðjum góðan Guð að styrkja ömmu á þessum erfiðu tímum. Missir okkar er mikill en minningarnar um afa munu fylgja okkur.

Hvíl í friði, elsku afi.

Áshildur, Kristján,

Styrmir og Guðbjörg

Hinsta kveðja

Hinsta kveðja

Elsku afi minn.

Stjörnuhiminninn skær, fullt tungl og engin ský.

Minningar sveima í huga mér, um þig, afi minn.

Þú lékst með mér um sumardaga, sagðir mér sögur um vetrarkvöld, lést mig hlæja á vorin og huggaðir mig á haustin.

Ég man þetta enn og mun alla tíð gera þótt sárt sé að vita, að þú ert farinn.

Við elskum þig öll og viljum þér vel, og biðjum til Guðs að hann varðveiti þig.

Þitt barnabarn,

Kristján Jesús.