Reynir Bergmann Pálsson fæddist í Austurhlíð í Blöndudal 16. janúar 1929. Hann andaðist á Landspítalanum 21. júní 2009. Foreldrar hans voru Guðrún Elísa Magnúsdóttir, f. 24. apríl 1899, d. 26. júní 1988 og Páll Sigurðsson, f. 4. apríl 1880, d. 9. september 1967. Reynir var fjórði í röð sjö systkina. Hin eru Sigurður, Magnhildur, Skarphéðinn Magnús, Hólmfríður Sigurrós, Gestur Bjarki og Hólmar Bragi. Einnig átti hann tvær fóstursystur, þær Grétu Tómasdóttur og Ingibjörgu Stellu Guðvinsdóttur.

Reynir kvæntist 20. nóvember 1949 Valborgu Sigurbergsdóttur, f. 26. maí 1926. Börn Reynis og Valborgar eru: Drengur, f. og d. 1948. Páll Bergmann, f. 1950, kvæntur Guðrúnu Eiðsdóttur. Börn þeirra eru Reynir Bergmann, Elín, Hlín og Hlynur. Grétar, f. 1952, kvæntur Lilju Ruth Michelsen. Börn þeirra eru Hjalti, Hildur og Sigrún Erla. Sóley, f. 1959, gift Sigurði Jóhannessyni. Börn þeirra eru Sandra, Eva og Torfi. Fyrir átti Sóley Jón Örn Gunnlaugsson.

Reynir ólst að mestu upp í Keldudal í Skagafirði, en fluttist til Reykjavíkur 16 ára gamall til þess að læra trésmíði. Hann lauk sveinsprófi og seinna byggingameistaraprófi. Fljótlega að námi loknu hóf Reynir rekstur trésmíðaverkstæðis og rak það allar götur síðan til ársins 1988.

Reynir og Valborg hafa alla tíð búið í Reykjavík, m.a. í Miðtúni og á Bústaðabletti. Þau byggðu í Hábæ 36 og hafa búið þar frá 1966. Reynir og Valborg byggðu sér sumarbústað, fyrst í Kjós, en síðar í landi Minni-Borgar í Grímsnesi. Þar undu þau hjónin gjarnan við ýmsa iðju, jarðrækt, smíðar og fleira. Reynir var mikill unnandi hestamennsku og söngs og stundaði þau áhugamál sín, sérstaklega síðustu tvo áratugina.

Reynir verður jarðsunginn frá Árbæjarkirkju í Reykjavík í dag, 29. júní, og hefst athöfnin kl. 13.

Kæra Valborg.

Missir þinn er yfirþyrmandi og skarðið verður aldrei fyllt. En huggun felst í góðum minningum.

Þegar ég kom fyrst inn í fjölskylduna var strax eins og ég hefði alltaf verið hluti af henni, þannig voru móttökurnar. Alltaf hlýja og notalegt viðmót. Reynir alltaf til í spjall og undantekingarlaust á jákvæðum nótum. Oft setið fram eftir og spjallað um allt milli himins og jarðar. Þegar maður hugsar til baka er það einmitt þessi jákvæðni og hlýja sem einkenndi samskipti ykkar. Og einnig samkiptin við aðra, sérstaklega var það áberandi hvað barnabörnin leituðu til ykkar og það var greinilegt að samskiptin við þau voru alltaf á þeirra plani.

Reynir hafði gaman af vísum og setti þær ófáar saman sjálfur, iðulegar fullar af glettni og húmor. Eins átti hann til að kasta fram fyrripörtum og skora á undirritaðan að botna, það gekk reyndar misvel og oftar en ekki var útkoman hálfgert hnoð.

Reynir var listasmiður og góður handverksmaður á fleiri sviðum. Það sést á fjöldamörgu sem hann skilur eftir sig. Sumarbústaðurinn í Grímsnesinu er lýsandi dæmi um það. Vönduð listasmíð að öllu leyti, innan sem utan. Hún er ómetanleg sú hjálp sem þið veittuð okkur norðanfólkinu við sólpallasmíðina, gólfhitalögnina, hurðaísetningar og fleira. Þar lærði undirritaður ansi margt um öguð vinnubrögð og vandaðan frágang. Þær eru einnig notalegar minningarnar um aðrar heimsóknir ykkar til okkar norður á Sigló, ekki síst jólaheimsóknirnar, þá voru börnin í essinu sínu.

Þó sorgin sé grimm og óvægin þá getur maður huggað sig við að hún dofnar og verður léttbærari þegar frá líður. En um leið styrkist minningin og myndin af Reyni kemur til með að lifa skýr og sterk í hugum okkar.

Þinn tengdasonur,

Sigurður Jóhannesson.

Þú fannst, að það er gæfa lýðs og `lands

að leita guðs og rækta akra hans.

Í auðmýkt naust þú anda þeirra laga,

sem öllum vilja skapa góða daga.

Í dagsverki og þökk hins þreytta manns

býr þjóðarinnar heill – og ævisaga.

Ef tveggja ást er vel af guði gjörð,

er gengið djarft til móts við örlög hörð

og bjargast, þó að brauðið aðrir sníki,

og barist, þó að aðrir landið svíki.

En allir þeir, er yrkja sína jörð,

fá óðalsrétt í lífsins gróðurríki.

(Davíð Stefánsson.)

Tengdafaðir okkar er látinn á 81. aldursári. Ekki áttum við von á að hann kveddi svona fljótt. Hann var svo ungur í anda, lífsglaður og hlakkaði til næsta dags. Oftast eitthvað spennandi handan við hornið, annaðhvort tengt sumarbústaðnum eða hestunum. Smíðar voru hans ær og kýr og var hann viljugur að aðstoða við framkvæmdir eins og pallasmíði og margt fleira stórt og smátt. Hann hafði ríka þörf fyrir að deila með öðrum hvað hann var gera hverju sinni og geislaði af honum þegar hann hafði fundið réttu lausnina á viðfangsefninu. Bjartur var hann yfirlitum, brosmildur, skapgóður, söngelskur og félagslyndur. Nú er 35 ára samfylgd okkar með Reyni Pálssyni lokið. Hafi hann hjartans þökk fyrir.

Guðrún og Ruth.

Elsku hjartans afi minn.

Margt kemur upp í hugann og erfitt er að velja úr á svona stundu. Mig langar að þakka þér fyrir alla þá góðu tíma sem við höfum átt saman í gegnum árin nú þegar þú ert horfinn á braut. Ég er og verð þér alltaf þakklátur fyrir þá þolinmæði og þann góðvilja sem þú sýndir í minn garð. Hvort sem ég var í pössun hjá ykkur ömmu sem polli, hesthúsaferðir, handlang við smíðarnar þínar og svo auðvitað tímann okkar sem við unnum saman í kaffinu.

Eftir að ljóst var í hvað stefndi þá sá ég hve dýrmætt síðasta samtal okkar var heima í Hábænum. Þrátt fyrir heilsuleysi varstu alltaf hress, kátur og bjartsýnn og gaman að spjalla við þig um heima og geima eins og venjulega.

Mér þykir erfitt að hafa verið fjarri þegar þú varst lagður inn á spítalann. Ég veit að þú heyrðir í mér og þekktir mig þegar ég kom og sat við rúmstokkinn hjá þér, þakkaði þér fyrir góða tíma og sagði þér hversu vænt mér þykir um þig.

Minning þín lifir og þegar við hittumst næst þá skal ég telja fyrir þig skrúfur í poka eins og forðum daga.

Takk fyrir allt, afi minn.

Þinn

Hjalti.

Elsku afi.

Mig langar að skrifa til þín nokkur orð og kveðja þig. Ég held ég geti viðurkennt að ég hélt ég myndi aldrei þurfa að kveðja þig, ég held stundum að ég búi í mínum eigin heimi þar sem ég þarf ekki að ganga í gegnum neitt svona erfitt og hlutirnir séu svolítið eins og ég vil hafa þá. Eins ósanngjarnt og erfitt lífið getur stundum verið þá finnst mér það að þú sért farinn óraunverulegt, afi minn átti aldrei að deyja, það var bara hvergi inni í planinu. Þetta gerðist bara allt svo hratt, en samt svo hægt. Um leið og þú varst lagður inn og veikindi þín uppgötvuð var eins og eitthvað hefði horfið úr hjartanu mínu. Þetta var allt svo óraunverulegt – afi minn, sem var alltaf hress, alltaf nýkominn úr hesthúsunum eða á leiðinni í hesthúsin, úti í bílskúr að smíða eða jafnvel bara aðeins að blunda í stólnum sínum inni í stofu yfir sjónvarpinu. Ég veit að þetta tekur tíma fyrir okkur öll,verður skrítið og mjög erfitt, en það sem ég veit líka er að núna líður þér miklu, miklu betur en þér leið þessa síðustu daga og að þú ert ánægður og sáttur og það er það sem skiptir máli. Ég hefði ekki viljað horfa upp á þig berjast og þjást lengur. Þú sýndir okkur öllum hversu kraftmikill og seigur þú varst, ekki bara þessa síðustu daga heldur alltaf. Þú varst alltaf glaður og hafðir alltaf eitthvað að segja eða spyrja um. Meira að segja alveg sama hvernig þér leið uppá spítala, þá sýndirðu okkur alltaf að þú varst glaður og náðir að bræða okkur með blikkinu þínu og brosi. Ég mun aldrei gleyma því hversu gaman þér þótti að fylgjast með mér borða hvern kúffullan diskinn á fætur öðrum, þér fannst það alveg hreint magnað og sagðir frá því stoltur. Síðan var alveg dásamlegt þegar varst að spyrja mig hvernig gekk að keppa og hvort ég hefði dottið á rassinn. Afi, stundum bara dettum við markmennirnir á rassinn. En ég veit að þó þú hafir bara verið að grínast þá mun þetta lifa í minni mínu og hefur og mun hjálpa mér að verða betri en ég er í markinu. Ég kveð þig með mikilli sorg í hjarta ásamt mikilli gleði og þökkum fyrir allar þær stundir sem við áttum saman. Farðu vel með þig, afi minn, þú skemmtir þér þarna með gömlu hestunum þínum og nýju tölvunni þinni og við hin hérna pössum drottninguna þína fyrir þig.

Þín

Sandra.

Elsku afi, óskaplega finnst mér erfitt að hugsa til þess að þú sért farinn frá okkur og komir aldrei aftur. Ég trúi því að þú sért nú farinn á góðan stað þar sem við munum hittast seinna meir og spjalla saman yfir góðum kaffibolla og að sjálfsögðu fer „duftið fyrst“ í bollana. Ég mun minnast þín og sakna þangað til.

Hvíldu í friði, elsku afi minn.

Þitt barnabarn og afalamb,

Hildur.

Jæja, þá ertu farinn, skammur var fyrirvarinn. Ég man fyrir aðeins um tveimur til þremur mánuðum, þá hringdir þú í mig og spurðir hvernig best væri nú að flytja litla skýlið, fyrir sláttutraktorinn, austur. Við ræddum lengi um þetta og margt annað. Ég sagði að ég mundi útvega kerru og við mundum flytja það bara þannig, þú talaðir um að þú værir langt kominn með skýlið en værir eitthvað hálfþreyttur og hefðir þig ekki orðið út í skúr til að vinna; nú vitum við hvers vegna, þessi sjúkdómur er hraðvirkur og vægðarlaus.

Sjaldan leið nú mikið meira en vika án þess að við töluðum saman í síma eða hittumst og ræddum saman um allt milli himins og jarðar. Efnahagsmál þjóðarinnar, efnahagsmál okkar, atburði líðandi stunda og síðast en ekki síst hestamennskuna, við skeggræddum ýmsa hluti og skiptumst á skoðunum. Ólíkt mörgum á þessum aldri þá varstu aldrei mjög hræddur við nýjungar og oftar en ekki bar tölvukaup á góma, þú spurðir hvenær við ættum að fara og kaupa tölvu fyrir ykkur, það var eitt af því sem við náðum aldrei að gera saman.

Haustið 2006 fór ég og lærði hnífasmíði og fór að dunda við það. Aðstöðu fékk ég í skúrnum og man ég eftir hvað þú lagðir þig fram við að rýma til fyrir mig. Oft komstu og kíktir á hvað ég var að gera og ég man hvað þig klæjaði í puttana að fá að hjálpa til og ekki skildirðu hvað ég nennti að vera að dunda með pínulitlum röspum og þjölum, hví ég notaði ekki stórvirkari tæki og drifi þetta af, ég leit upp og þá brostirðu bara, stríðinn varstu og ég man hvað við hlógum stundum að þessu, ég á eftir að sakna þess mikið að fá ekki heimsókn út í skúrinn og aðstoð við að þvinga saman, bora og fleira sem ég fékk hjálp við. Vel unnum við saman og líkaði okkur það vel að bralla saman.

Ég veit að nú ertu kominn á græna grundu með tauminn í hendi og Jökul þér við hlið og því vil ég enda á því að flytja ljóð, Endurfundi eftir Óskar Magnússon frá Tungunesi, enda hafðir þú mikinn áhuga á kveðskap og ég vona að þér líki.

Hálf er gleðin horfin

þú hneggjar ei meir.

Allar grundir gráta

er góðhestur deyr.

Sakna ég þín sáran

í samreiðarglaum.

Léttara var lífið

er lékst þú við taum.

Alltaf man ég augun þín

ylhýr og skær.

Þau urðu stundum innsæ

þá ellin færðist nær.

Og hlýja sté úr hendinni

í hjarta mér inn

ef flosmjúkur flipi

fyllti lófa minn.

Er drekkum við tvímenning

dauðinn og ég,

þú bíður mín eftir

með beisli við veg.

Og heilsar mér hneggjandi

hesturinn minn!

Fimur er hann ennþá

fóturinn þinn.

Nú kveð ég þig, afi minn, og það er sárt. Það er erfitt að kveðja afa sinn og ekki síður erfitt að kveðja einn af sínum bestu vinum. Þín verður sárt saknað.

Jón Örn Gunnlaugsson.

Það er óraunverulegt að hugsa til þess að þú skulir vera farinn, elsku afi minn. Oft varstu ekki heima þegar ég kom við uppi í Hábæ, heldur rétt ókominn frá hesthúsunum eða þá varstu út í bílskúr að dunda. Þá sátum við amma við eldhúsborðið og þú komst inn og settist hjá okkur. Þetta voru skemmtilegar stundir, enda alltaf stutt í bros og hlátur hjá okkur. Það verður skrýtið að koma upp í Hábæ og vita að þú munir ekki birtast í dyrunum og setjast hjá okkur ömmu, brosa og hlæja með okkur. Þín verður sárt saknað.

Þín

Elín.

Það fyrsta sem kemur upp í hugann þegar ég hugsa um afa er hvað hann var mikill hestamaður. Hjá honum fékk ég barnung að kynnast hestum og hann var duglegur að taka okkur barnabörnin með í reiðtúra. Oft beið amma eftir okkur í hesthúsinu með kex og gotterí sem maður gat maulað á meðan afi hirti hrossin sín. Ég fékk strax mikinn áhuga á hestum og á unglingsárunum áður en ég keypti minn eigin hest fór ég oft í hesthúsið til hans og fékk lánaðan hann Kóng. Fórum við þá oft saman í reiðtúra þar sem hann sat á Jökli, sem að mínu mati var glæsilegasti hesturinn hans afa, stór, viljugur og reistur og gjóaði ég oft á hann löngunaraugum og langaði að prófa en þorði aldrei að spyrja. Mikið var ég glöð þegar afi einn daginn bauð mér að taka hann en sjálfur sat hann á Kóngi. Ég var svo stolt og viss um að allir í hesthúsahverfinu væru að horfa á. Sannaðist þá orðatiltækið „Knapi á hestbaki er kóngur um stund“.

Ég á eftir að sakna þín, afi minn, og reiðtúranna okkar saman.

Hlín Pálsdóttir.

Kynni okkar Reynis hófst árið 1991 þegar ég byrjaði í hestamennskunni með hestana í Faxabóli, í sama húsi og Reynir hélt sína hesta. Það myndaðist strax vinskapur með okkur sem leiddi til þess að tveimur árum síðar festum við saman kaup á nýju hesthúsi í Glaðheimum. Handlaginn eins og hann var smíðaði Reynir allar timburinnréttingar á meðan ég sá um málningu í húsinu. Hann gerði miklar kröfur til verksins og að lokum lét einn okkar gesta þau orð falla að sjálf Bretadrottning hefði örugglega ekki betri aðstöðu fyrir sína hesta. Okkur leið vel öll árin á þessum stað en það var ekki síst að þakka vinalegu andrúmslofti sem Reynir átti stóran þátt í að halda uppi. Óteljandi stundum eyddum við í kaffistofu með útsýni yfir Kópavogsdal. Þar ræddum við um allt milli himins og jarðar. Varð honum þá tíðrætt um fjölskyldu sína sem skipti hann öllu máli.

En framtíð okkar í Glaðheimum varð að engu þegar svæðisskipulaginu var breytt. Til þess að við lentum ekki á götunni með hesta og reiðtygi fann Reynir eldra húsnæði fyrir okkur í Víðidal. Við byrjuðum strax að gera það upp og kom fagkunnátta Reynis einu sinni enn í góðar þarfir. En andlát hans kom í veg fyrir að hann gæti notið þessarar aðstöðu svo nálægt heimili sínu.

Ég harma andlát hans og mun sakna hans. Hann var góður félagi og vinur á löngu skeiði ævi minnar og mun ég halda minningu hans í heiðri. Valborgu og fjölskyldu færi ég innilegustu samúðarkveðjur mínar.

Peter Ellenberger.