Magnús Örn Ragnarsson fæddist í Reykjavík 21. janúar 1970. Hann lést í Odense, Danmörku, 2. desember 2010.

Foreldrar hans eru Ragnar Svafarsson, f. 7. febrúar 1947, og Stella Magnúsdóttir, f. 23. júní 1946. Magnús átti þrjá bræður: Svafar Ragnarsson, f. 23. maí 1967, í sambúð með Svövu Margréti Blöndal Ásgeirsdóttur, f. 27. janúar 1974, Gunnar Már Ragnarsson, f. 20. maí 1973, giftur Hrafnhildi H. K. Friðriksdóttur, f. 10. október 1967, og Stefán Ragnarsson, f. 8. júní 1977, í sambúð með Árnýju Láru Karvelsdóttur, f. 14. júní 1981.

Magnús sleit barnsskónum í neðra Breiðholti og sótti skyldunámið sitt í Breiðholtsskóla, þaðan fór hann í Fjölbraut í Breiðholti þaðan sem hann útskrifaðist sem stúdent árið 1990. Hóf hann þá nám í viðskiptafræði við Háskóla Íslands og útskrifaðist þaðan sem viðskiptafræðingur árið 1995. Flytur út til Danmerkur sumarið 1996 með unnustu sinni Piu Kousgaard og giftast þau þar í júlí 1999. Magnús og Pia flytja síðan til Íslands í ágúst 1999 og hefja búskap í Hafnafirði þar sem þau eignast börnin sín, Selmu Kousgaard Magnúsdóttur, f. 27. apríl 2001 og Alex Kousgaard Magnússon, f. 20. desember 2005. Foreldrar Piu eru Hans Erik Kousgaard, f. 12. mars 1948 og Magda Kousgaard, f. 24. júní 1953.

Magnús útskrifaðist sem löggiltur endurskoðandi árið 2002 og vann við fagið hérna heima þangað til fjölskyldan flutti aftur til Danmerkur árið 2007 og vann hann við endurskoðun og lærði til löggildingar í fagi sínu þar, þegar hann lést.

Magnús var jarðsunginn frá Fraugde kirke í Danmörku 11. desember 2010.

Kær vinur okkar Magnús Örn er látinn. Við íþróttaiðkun í hópi landa kom kallið. Ungur maður er skyndilega horfinn fjölskyldu og vinum. Ættingjar hans og vinir syrgja góðan dreng og skynja að lífið verður ekki samt aftur, einkum fyrir okkar elskulegu vinkonu Piu sem misst hefur yndislegan eiginmann og fyrir börn þeirra Selmu og Alex sem misst hafa góðan og ástríkan föður.

Leiðir okkar lágu saman fyrir tæpum þremur árum. Við vorum nýflutt til Danmerkur og sama var að segja um Magnús og fjölskyldu. Tilviljun leiddi okkur saman. Á góðviðrisdegi í mars fórum við með drengina okkar í göngutúr og fyrr en varði vorum við stödd á leikvelli nálægt heimili þeirra. Kom þar að ung kona með tvö börn sín og þegar hún heyrði á tal okkar sagði hún á góðri íslensku: Nú, Íslendingar hér. Eftir gott spjall bauð hún okkur í kaffi, stutt væri að fara og eiginmaður hennar væri Íslendingur og vildi gjarnan hitta samlanda sína. Við þáðum boðið og á móti okkur tók brosmildur maður sem bauð okkur hjartanlega velkomin. Frá fyrstu stundu leið okkur vel í návist Magnúsar. Hann var hlýr og opinn og skemmtilegur í viðræðu og ávallt stutt í gáskafullt brosið. Setið var lengi fram eftir degi og spjallað um lífið og tilveruna. Stoltur sýndi hann okkur húsið þeirra og stóran garðinn sem hann hafði tekið ástfóstri við. Benti hann hróðugur á eplatré sem hann var nýbúinn að gróðursetja. Á þessum fallega sólríka marsdegi þegar tekið var að vora í Danmörku tókst með fjölskyldum okkar góð vinátta. Alla tíð síðan hefur samgangur verið mikill og samheldni.

Magnús var einstakur vinur, góðgjarn og hjálpsamur. Hann var ræktarsamur við vini sína og oft hittumst við í matarboðum og gjarnan stóð hann við grillið og töfraði fram dýrindis máltíðir. Hann var góður gestgjafi og voru þau Pia afar samhent. Eftir góða máltíð brugðu börnin á leik en við foreldrarnir tókum í spil og hljóp þá stundum galsi í mannskapinn og var mikið hlegið. Magnús sýndi þeim verkefnum sem við hjónin unnum að mikinn áhuga og bauð fram aðstoð sína ef það mætti verða okkur að gagni, hvort heldur það tengdist námi mannsins míns eða minni starfsleit á nýjum slóðum.

Jólin síðustu eru okkur minnisstæð. Þá kyngdi niður snjó í Danmörku og við ókum með Magnús, Piu og börn þeirra á lestarstöðina. Ófærðin var mikil og tafir á flugi en þau létu það ekki á sig fá. Umfram allt var spenna og gleði í lofti. Þau voru á leið heim til Íslands í faðm fjölskyldu hans og vina. En nú réttu ári síðar og á skammri stundu breyttist gleði og eftirvænting vegna komu jólanna í sorg og söknuð. Fyrir örfáum dögum nutum við samvista við Magnús, mann í blóma lífsins, og svo á augabragði er hann dáinn, horfinn. Tregi og söknuður lita nú líf okkar en minningin um góðan dreng mun lifa og ylja okkur um hjartarætur. Hjálpsemi hans, góðvild og einlæg vinátta verður okkur ávallt ofarlega í huga.

Við sendum okkar elskulegu vinkonu Piu og börnum þeirra okkar innilegustu samúðarkveðjur, einnig foreldrum Magnúsar, bræðrum og öðrum ástvinum.

Helga Hafdís og

Styrmir Freyr.

Við vorum harmi slegin þegar við fengum símtal seint á fimmtudagskvöldi 2. desember um að Maggi hefði látist fyrr um kvöldið. Þetta var svo fjarstæðukennt að drengur á besta aldri væri numinn á brott svona skyndilega, ekki nema nokkrir mánuðir síðan við fögnuðum saman fertugsafmælinu hans. Ekki var mikið um svefn þessa nótt og rifjuðust upp góðar minningar sem okkur áskotnuðust með Magga, í bland við reiði og biturleika að hrifsa frá fjölskyldu og vinum ungan dreng í blóma lífsins. Okkar kynni hófust fyrir 10 árum. Við fluttumst öll á svipuðum tíma í lítið þríbýli í Hafnarfirði og myndaðist fljótt mikill vinskapur í húsinu, Jakó og Frissi á jarðhæðinni, Maggi og Pía á miðhæðinni og við í risíbúðinni. Mikið var um samverustundir, s.s. spilakvöld, matarboð, gönguferðir og var oftar en ekki kátt á hjalla, börnin á svipuðum aldri, við öll á svipuðum aldri og þótt við höfum búið þröngt þá bjuggum við alltaf í sátt og samlyndi og eigum við margar og góðar minningar þaðan. Það fjölgaði hratt í húsinu, því þurfti stærra húsnæði, við fórum öll hvert í sína áttina. En vinskapurinn hélst óbreyttur, þó svo að við hittumst ekki daglega þá voru alltaf regluleg samskipti.

Maggi og Pía tóku þá ákvörðun 2008 að flytja til Danmerkur. Þau fluttu þá um sumarið og Pía hóf nám þar og Maggi var ekki lengi að finna sér starf í sínum geira, var undir það síðasta að fá löggildingu í endurskoðun í Danmörku. Þau voru búin að koma sér vel fyrir í Óðinsvéum og undu sínum hag vel. En þá kemur þetta reiðarslag. En svona er lífið oft ósanngjarnt og hverfult. Maggi var öðlingsdrengur, vinur vina sinna og dugnaðarforkur, allt sem hann tók sér fyrir hendur var gert af kostgæfni og natni. Hann skilaði engum verkefnum frá sér nema hann væri sáttur við það. Hann var mikill fjölskyldumaður og ástkær eiginmaður, oftar en ekki var hann í leik með krökkunum sínum og alltaf að hlúa að.

Við erum þakklát fyrir samferðina, þær minningar sem við áttum saman og Maggi mun alltaf lifa í hjörtum okkar. Við viljum votta Píu, Selmu og Alex, fjölskyldu og öðrum aðstandendum Magga okkar dýpstu samúð og megi algóður Guð styrkja ykkur á þessari sorgarstundu.

Þínir vinir,

Hlynur Halldórsson

og Eva Harpa Loftsdóttir.

Kæri vinur.

Við kveðjum þig með miklum söknuði. Aldrei hefði okkur grunað að þú ættir eftir að verða tekinn svo snögglega frá okkur. Að fá þessar fréttir var gríðarlega mikið sjokk, það er eins og eitthvað hafi verið rifið úr sálinni okkar. Við urðum hissa ekki síst vegna þess að þú varst alltaf einna hraustastur af okkur félögunum og ekki gátum við ímyndað okkur að þú ættir eftir að fara svona. Það er erfitt að skilja af hverju svona góður drengur á besta aldri er tekinn úr þessum heimi.

Nokkrum dögum fyrir dánardaginn þinn sáum við á Facebook að þú hefðir verið á undirbúningsnámskeiði fyrir löggildinguna í Danmörku. Þú talaðir um að þú hefðir verið að taka prufupróf og hefðir rúllað því upp. Við vitum að þú hefðir rúllað þessu öllu upp, Maggi.

Þú varst alltaf hress og kátur og við munum ekki eftir því að þú hafir nokkurn tímann verið í vondu skapi. Jákvæðni var þér í blóð borin og ef maður var eitthvað að barma sér yfir hlutum sem skiptu ekki máli þá sagðir þú að maður ætti að hætta að kvarta því að maður hefði það svo gott. Þú varst mikill keppnismaður hvort sem það var tengt íþróttum eða vinnu og vildir ná langt í því sem þú tókst þér fyrir hendur.

Þegar þú hittir Piu sáum við að þú hafðir fundið þinn sanna lífsförunaut þar sem hamingjan skein úr augunum.

Fyrir nokkrum árum fórum við öll saman með börnin okkar í útilegu í Húsafell sem var eftirminnileg ferð. Veðrið lék við okkur og við fundum fallegan reit uppi í hlíð þar sem við skemmtum okkur alveg konunglega í gönguferðum og leikjum. Þú og Pia voruð með ykkar frábæra tjaldvagn sem við nutum öll góðs af um kvöldið við spil og sprell eins og var alltaf í kringum þig.

Þær voru margar góðar stundirnar sem við áttum með þér, og sú síðasta var rétt fyrir jólin í fyrra þegar þú, Pia og krakkarnir komuð til Íslands og hélduð upp á fertugsafmælið þitt í leiðinni. Þá hélstu partí fyrir alla vini þína heima hjá Eiríki vini okkar. Þar var spjallað, skálað og dansað fram á nótt eins og við gerðum oft í gamla daga. Það var gaman að geta glaðst með þér á þessum tímamótum og ekki grunaði okkur að þetta yrði með síðustu skiptunum sem við myndum hitta þig augliti til auglitis.

Faðmlög og bros var nokkuð sem þú varst óspar á enda fann maður að vinátta og innileiki þinn kom frá hjartanu. Þú varst góður vinur okkar vina þinna og einnig bræðra þinna sem þú varst mjög náinn. Fjölskylda þín öll var þér afar mikilvæg og var í fyrirrúmi þegar stórar ákvarðanir voru teknar.

Hugur okkar er hjá fjölskyldu þinni, Piu, Selmu og Alex á þessum erfiðu tímum.

Hvíl í friði, kæri vinur.

Þínir vinir,

Markús Þorkell Beinteinsson, Elsa Bára Traustadóttir,

Erlendur Sæmundsson

og Helga Magnúsdóttir.