Sigþór Bessi Bjarnason, fæddist í Reykjavík 9. september 1985. Hann lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi 6. júlí 2011.

Foreldrar hans eru Guðrún Erna Baldvinsdóttir læknir, f. 25. mars 1958 í Reykjavík, og Bjarni Bessason prófessor, f. 24. júlí 1957 í Hafnarfirði. Systkini hans eru Magnús Snorri, f. 29. júní 1990, og Sólveig, f. 8. maí 1995. Unnusta hans er Erna Jóna Guðmundsdóttir, f. 28. júlí 1990.

Bessi flutti til Noregs með fjölskyldu sinni þegar hann var tveggja ára gamall og bjó þar næstu árin. Árið 1995 þegar hann var tíu ára sneri fjölskyldan til baka til Íslands og settist að í Árbæjarhverfi. Hann lauk grunnskólaprófi frá Árbæjarskóla 2001, stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykjavík (MR) 2005 og BS-prófi í stærðfræði frá Háskóla Íslands 2008 með ágætiseinkunn. Bessi hafði frá fyrstu tíð mikinn áhuga á stærðfræði, forritun og tölvum og hlaut ýmsar viðurkenningar fyrir árangur á þessum sviðum. Hann var í þriggja manna liði MR sem vann forritunarkeppni framhaldsskólanna á efra stigi árið 2004. Hann tók einnig þátt í ólympíuleikunum í stærðfræði fyrir Íslands hönd í Aþenu árið 2004. Eftir stúdentspróf vann Bessi á sumrin við forritun hjá ýmsum fyrirtækjum. Fyrst hjá Öðru veldi og Midi.is (2005 og 2006), hjá Kaupþingi (2007) og hjá Íslenskri erfðagreiningu (2008). Árið 2008 hlaut Bessi styrk til þriggja ára frá Microsoft Research Europe til doktorsnáms í tölvunarfræði við Edinborgar háskóla. Hann flutti til Skotlands og hóf námið haustið 2008. Eftir ársdvöl úti varð hann að hætta því vegna veikinda en vann eftir það hjá hugbúnaðarfyrirtækinu Gogogic í Reykjavík eins og heilsa hans og þrek leyfði.

Útför Bessa verður gerð frá Langholtskirkju í dag, 15. júlí 2011, og hefst athöfnin klukkan 13. Jarðsett verður í Gufuneskirkjugarði.

Tárin streyma. Elsku Bessi minn er látinn eftir erfiða baráttu við illvígt krabbamein. Það er ótrúlegt hvað lífið er stundum óskiljanlegt. Ég spyr mig daglega: af hverju þú? en fæ engin svör, sumir sleppa bara ekki.

Það er sagt að þeir deyi ungir sem guðirnir elska og þar ert þú engin undantekning. Við vorum slegin yfir þeim fréttum sem bárust á sprengidag 2009 að þú værir veikur. Ég var viss um að þú myndir vinna þessa baráttu því þú varst sigurvegari í öllu sem þú tókst þér fyrir hendur. En þessi barátta var þér of erfið þótt þú hafir barist af fullum krafti fram á síðasta dag. Þú sem hataðir að tapa, en þú mátt eiga það að þú tókst tapinu með bros á vör.

Frá fyrsta aldursári mynduðust sérstök tengsl milli okkar og með okkur óx mikil vinátta. Við vorum ekki bara frændsystkin og jafnaldrar heldur svo miklir vinir. Við vorum þessi frændsystkin sem voru svo oft eins klædd. Við hlógum samt ekki mikið að því í seinni tíð. Á yngri árum vorum við mjög uppátækjasöm. Ég man fyrst eftir útvarpsþættinum okkar og kókómjólkurauglýsingunni sem við lásum inn á spólu. Við vorum mikið í því að búa til tívolí með tæknilegóinu og þú vildir hafa síðustu brekkuna í rússíbananum sem brattasta en ég var viss um að hún gæti eyðilagt lestina en þú hélst nú ekki. Þú varst búinn að segja mér að lestin myndi alveg þola þetta, sem hún gerði. Þú vissir alveg um hvað þú varst að tala og hef ég ekki þrætt við þig um tæknimál síðan. Þú varst tæknigúrú fjölskyldunnar. Hver á nú að nettengja okkur?

Þú varst hinn besti námsmaður. Einkunnirnar framúrskarandi og stærðfræðikunnáttan upp á tólf, sem var gott fyrir mig, þar sem ég var ekkert allt of góð í henni. Við þeyttumst saman í gegnum tíunda bekk, þú varst stundum pirraður á fáfræði minni í stærðfræðinni en þú lést það ekki á þig fá, alltaf varstu tilbúinn að hjálpa mér. Þegar þú varst kominn út til Edinborgar eftir að hafa öðlast BS-gráðuna þína og mig vantaði hjálp þá notuðum við msn og þú reiknaðir með mér gegnum tölvuna. Ég gat alltaf leitað til þín.

Þú varst þekktur fyrir að vilja hafa tölur í réttri talnaröð, símanúmerin þín voru þannig sem og fæðingardagur, það var því engin tilviljun að þú valdir þennan dag til að kveðja okkur.

Það er óbærilegt að hugsa til þess að ég sjái þig ekki aftur. Enginn Bessi til að hlæja og spila með, enginn Bessi til að njóta jólamatarins með. Enginn Bessi til að borða ís með, enginn Bessi með í Perluna. Enginn Bessi til að spjalla við á kvöldin. Við erum búin að fylgjast að alla ævi svo ég veit ekki hvað ég á að gera án þín. Mikið ofsalega sakna ég þín. En ég er svo heppin að eiga hafsjó af minningum.

Þú varst svo lánsamur að fá að kynnast ástinni. Þið Erna voruð sálufélagar og ást þín á henni hélt þér gangandi. Ég lofa að efna loforð mitt sem ég gaf þér. Það eru forréttindi að hafa verið frænka þín.

Elsku besti Bessi minn, núna ertu kominn á betri stað þar sem þú finnur ekki lengur til. Ég bið góðan Guð að geyma þig og kveð þig hér með drottningarvinkinu þínu góða.

Þín frænka

Ragnheiður.

Ég og Bessi ólumst upp saman, og þar sem mæður okkar eru systur var okkur nánast undantekningalaust troðið í sömu tómstundirnar. Við sungum til að mynda saman í kór í nokkur ár. Það gleymist seint þegar að við vorum staddir í ferðalagi í Kanada og fengum einn frídag frá stífum söngæfingum. Ég kom með þá lélegu hugmynd að kíkja á menningarsafn í Winnipeg. Safnferðin var enginn sigur en tók engu að síður allan daginn. Þegar fólk fór svo að tala um hvernig það hefði eytt frídeginum vorum við ekkert að auglýsa þessa frægðarför okkar sérstaklega. Það kom svo í ljós að sumir höfðu skellt sér í Tívolí. Við þessar fréttir sendi frændi minn mér baneitrað augnaráð, sem ég svaraði um hæl með skítaglotti, og svo sprungum við báðir úr hlátri.

Allt frá barnaskólaaldri stunduðum við Bessi hestamennsku saman. Störfin innan hesthússins voru margslungin og misspennandi. Þegar að við vorum komnir með nóg af því að moka hjólbörurnar fullar af skít áttum við það til að laumast út í gerði og fara í kapp á álrimlunum sem umluktu gerðið. Ég man sérstaklega vel eftir síðustu kappreiðunum. Bessi varð aðeins of æstur í hita leiksins, hrundi fram fyrir sig og braut plastfyllinguna í framtönninni á sér (þess má geta að hann var löngu búinn að brjóta á sér alvöru tönnina í hrífuleik). Þetta vakti ekki mikla lukku hjá eldri kynslóðinni, og var okkur hótað því að ekki yrði lagt af stað í reiðtúr fyrr en stykkið væri fundið. Þetta var náttúrlega eins og að leita að nál í heystakk en þrátt fyrir það fannst stykkið á endanum og við lögðum í hann.

Frændi minn var alltaf einstaklega kappsamur í öllu því sem hann tók sér fyrir hendur, og var árangurinn eftir því. Það sannaðist til að mynda þegar við vorum búnir að liggja yfir Need for Speed-tölvuleiknum í fjóra mánuði. Þegar við loksins kláruðum leikinn hefði jarðskjálftamælir sýnt 12 á Richter í Næfurásnum, svo mikil voru fagnaðarlætin.

Það er svo fátt sem toppar haustið 2006, en þá sat ég í mínum mestu makindum inn í stofu 102 í VR2 að búa mig undir dæmatíma í línulegri algebru. Labbar þá ekki Bessi frændi inn, býður góðan daginn og byrjar svo að krota upp sannanir á töfluna. Ég hef aldrei verið jafn kjaftstopp á ævinni.

Þú varst afburðagreindur, og kom það því fáum á óvart þegar þú fékkst skólastyrk til að stunda doktorsnám í tölvunarfræði við Háskólann í Edinborg. Þrátt fyrir að þú hafir flutt út héldum við alltaf góðu sambandi. Skype-samtalið okkar rétt eftir að þú varðst veikur er mér ofarlega í huga, en við vorum báðir sammála um að þetta yrði barátta sem þú myndir að sjálfsögðu sigrast á, alltaf bjartsýnir sama hvað. Ég er ennþá að bíða eftir því að einhver klípi mig og veki mig af slæmum draumi. Það að þú sért farinn er fjarstæðukennt og á ekki við nein rök að styðjast. Barátta þín er og verður mér alltaf hvatning í öllu því sem ég mun taka mér fyrir hendur í komandi framtíð. Þú ert hetja, elsku frændi minn, og ég mun ávallt minnast þín sem slíkrar.

Bjarni Helgason.

Það er undarleg tilfinning að setjast niður og skrifa til þín hina hinstu kveðju. Þegar við söfnuðumst saman í Næfurásnum fyrir tveimur og hálfu ári til að óska þér góðrar ferðar og velfarnaðar á nýjum slóðum í Skotlandi blasti lífið og gæfan við þér. Grunaði engan þá að handan við hornið biði þín jafn stórt og krefjandi verkefni og raun bar vitni. Strax frá upphafi var ljóst að þú ætlaðir að klára þetta verkefni líkt og hvert annað með áræðni, ákveðni og æðruleysi. Og var það okkar einlæga trú að þessir eiginleikar þínir ásamt ómetanlegum stuðningi og styrk Ernu og fjölskyldu þinnar myndu koma þér í gegnum þessa raun. En því miður fyrir okkur sem eftir sitjum var þér ætlað annað og stærra verkefni annars staðar. Minningarnar verða þó ekki teknar frá okkur og í þær leitum við núna í sorginni.

Missir okkar allra er mikill og munum við gera okkar besta til að hlúa að þínum nánustu á þessum erfiðu tímum. Minning þín mun lifa með okkur um ókomna tíð. Sjáumst síðar, elsku frændi.

Erla Andrea og Elísabet.

Það er með miklum trega sem við ritum þessi orð og kveðjum fallinn félaga, Sigþór Bessa. Við urðum þeirrar gæfu aðnjótandi að kynnast Bessa á námsárunum í Menntaskólanum í Reykjavík. Fljótt kom í ljós að þar var ekki einungis á ferð frábær námsmaður, heldur einnig drengur góður og traustur vinur. Hann bjó yfir góðum húmor og áreiðanlegri maður er vandfundinn. Meðal afreka Bessa í MR má nefna þátttöku í Ólympíuleikunum í stærðfræði og sigur í forritunarkeppni framhaldsskólanna. Hann átti einnig heiðurinn að því að koma drjúgum hluta bekkjarfélaga sinna í gegnum námsefnið í tölvunarfræði með aukatímum og annarri aðstoð af stakri fórnfýsi.

Veistu ef þú vin átt,

þann er þú vel trúir,

og vilt þú af honum gott geta,

geði skaltu við þann blanda

og gjöfum skipta,

fara að finna oft.

(Úr Hávamálum.)

Á háskólaárunum héldu vináttuböndin milli okkar og Bessa áfram að styrkjast. Vinahópurinn úr MR skipulagði vikulegan fótbolta í íþróttahúsi Háskólans. Bessi ólst ekki upp við boltaíþróttir en þrátt fyrir það var hann einn samviskusamasti iðkandinn og missti varla úr tíma. Ef við hefðum gefið verðlaun fyrir mestu framfarir hefði hann einokað þann titil ár eftir ár. Það var mikill missir að klettinum í vörninni þegar hann fór að skorta þrek vegna veikinda.

Upp úr fótboltanum spratt fljótt Fótbolta- og fjárfestingarfélagið Söllenbergers, þar var Bessi að sjálfsögðu einn stofnmeðlima og ómissandi hlekkur í starfseminni. Við erum heppnir að eiga margar góðar minningar um Bessa frá viðburðum sem við Söllarnir (eins og við fórum að kalla okkur) stóðum fyrir; má þar nefna þegar hann hjólaði hálfa leið til Borgarness til að komast í útilegu félagsins og óteljandi ferðir á Kjúklingastaðinn Suðurveri sem Bessi hafði dálæti á. Okkur er í fersku minni hinn einstaki siður Bessa að borða borgarann fyrst og þamba kókið svo. Síðast en ekki síst átti Bessi stóran þátt í því að skipuleggja jólaboð félagsins, sem fyrir marga okkar er orðinn einn af hápunktum ársins.

Það var mikið áfall fyrir okkur alla þegar Bessi tilkynnti okkur að hann hefði greinst með illkynja æxli snemma á árinu 2009. Framtíðin virtist brosa við honum, hann hafði nýhafið doktorsnám í Edinborg og nýverið stofnað til sambands við Ernu Jónu. Það var óraunverulegt að lífið legði slíkar byrðar á ungan mann sem átti ekkert nema gott eitt skilið, en við vonuðum allir, og trúðum ekki öðru en, að hann mundi sigrast á meininu. Því miður fór ekki svo, og með miklum söknuði sendum við Bessa þessa hinstu kveðju.

Deyr fé,

deyja frændur,

deyr sjálfur ið sama.

En orðstír

deyr aldregi

hveim er sér góðan getur.

(Úr Hávamálum)

Kæru Erna, Bjarni, Guðrún, Magnús Snorri og Sólveig. Við sendum ykkur okkar innilegustu samúðarkveðjur. Bessa verður sárt saknað af okkur öllum. Minningin um góðan dreng mun lifa með okkur.

F.h. Söllanna,

Ásgeir Birkisson,

Höskuldur Pétur

Halldórsson,

Jón Emil Guðmundsson,

Kári Sigurðsson,

Rósant Ísak Rósantsson,

Sveinn Friðrik Gunnlaugsson,

Vilhjálmur Steingrímsson.

Hugur minn er þungur við fréttir af andláti kærs vinar. Ég er enn að reyna að meðtaka það að hann sé farinn frá okkur.

Mér finnst eins og það hafi verið í gær sem við kynntumst. Margs er að minnast og svo mikið sem mig langar að segja frá. Ég var svo heppinn að kynnast Bessa í 4-M í Menntaskólanum í Reykjavík. Þessi bekkur var samtíningur af H- og J-bekknum og kom ég úr H en Bessi kom úr J. Ég, Arnar og Rafn sátum í röðinni bakvið hann. Fljótlega tókst mikil vinátta milli okkar og ófá skiptin fóru í að taka upp spilastokinn og spila kana á milli stunda. Námslega skildu leiðir að en vináttan varð enn sterkari. Bessi var minn helsti trúnaðarvinur og skoðanabróðir. Þegar ég lít til baka þá vorum við oftar ósammála en sammála! Ég vil meina að hann gerði í því að vera á móti einungis til að hrekkja mann. Það gerði hlutina skemmtilegri fyrir vikið.

Bessi var mikill áhrifavaldur í mínu lífi og skoraði á mig að setja markið hærra. Þetta er lífssýn sem ég tileinka mér. Í dag væri ég ekki þar sem ég er ef ekki væri fyrir hann. Hann hvatti mig á vit ævintýranna í Bandaríkjunum og fór sjálfur og leitaði þeirra í Bretlandi. Bessi var mér alltaf til staðar ef eitthvað amaði að. Ég brosi alltaf þegar ég hugsa til þess þegar ég hringdi til hans eitt sumarkvöldið. Ég var fastur og í klemmu út á landi, aðstæðurnar voru á þann hátt að mér fannst ég þurfa koma mér í burtu. Hann hló í símann þegar ég sagði honum um hvað væri um að ræða. Það var eins og honum var lagið, alltaf tilbúinn að hálpa. Hann spurði hvort hann ætti ekki að aðstoða mig. Hann gæti nefnilega fengið „grænu Toyotuna í verkið!“

Í ársbyrjun 2009 greindist hann með þennan illvíga sjúkdóm. Ég man vel samtalið sem við áttum áður en greining kom fram. Við ræddum um að ef grunurinn reyndist réttur væri það einungis hliðarspor í átt að lífsins tækifærum. Þetta viðhorf lýsti Bessa vel, alltaf staðráðinn í að takast á við hlutina og horfa til framtíðar. Þegar á leið háði Bessi harða og hatramma baráttu við þennan sjúkdóm. Hann var ekki einn því honum við hlið var unnusta hans, fjölskyldur þeirra beggja og góðir vinir.

Mikið er ég þakklátur fyrir þann tíma sem við áttum saman. Það voru forréttindi að fá að þekkja Bessa og fá að vera partur af hans lífi, ég sakna hans sárt.

Kæru Erna Jóna, Bjarni, Gudrún, Magnús Snorri og Sólveig ég votta ykkur alla mína samúð.

Ykkar vinur,

Ólafur Sveinn Haraldsson.

Fyrir ári síðan eignuðumst við nýjan starfsfélaga. Hann átti í höggi við erfiðan sjúkdóm sem hafði af honum ýmis tækifæri og kallaði á miklar fórnir. Þrátt fyrir það var aldrei hægt að merkja að þessi mikla barátta hefði dældað manninn Sigþór Bessa Bjarnason. Það er sérstök tilfinning að hitta fyrir 22 ára dreng sem hefur slíka nærveru.

Bessi kenndi okkur ótrúlega margt. Hann var til að mynda alltaf jákvæður, drífandi og auðfús til allra verka. Hann stóð flestum framar í getu og þekkingu og fór einstaklega vel með það. Bessi eignaðist strax virðingu okkar allra, enda fannst honum ekkert sjálfsagðara en að miðla, kenna og aðstoða, af þolinmæði og alúð.

Þannig var Bessi, þrátt fyrir að það hafi alltaf legið fyrir, á meðan hann var með okkur, í hvað stefndi. Allir vissu af því. En vegna þess hvernig Bessi vann og hvernig hann var þá skipti það engu máli. Hann var sannarlega einn af þeim sem voru í uppáhaldi flestra og hann setti öðrum fordæmi varðandi iðjusemi og framkomu.

Nú er þessi góði drengur fallinn frá. Þrátt fyrir stutt kynni tókst honum samt að snerta okkur öll og skilja eftir samstarfsfólk sem allt eru betri manneskjur fyrir vikið. Slíkur var máttur þessa unga drengs sem hafði að geyma einhvern stærsta mann sem við höfum kynnst. Hans verður sárt saknað en við kveðjum með þakklæti fyrir tímann sem við fengum með honum.

Við sendum fjölskyldunni allri okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Fyrir hönd starfsmanna tölvuleikjafyrirtækisins Gogogic,

Magnús Ragnarsson og

Jónas Björgvin Antonsson.

Vorið 2005 útskrifuðumst við bekkjarsystkinin frá MR. Eftir fjögurra ára erfiði uppskárum við launin. Með sól í sinni og sól í hjarta héldum við út í lífið. Það var svo margt fram undan, margt sem við áttum eftir að upplifa. Ekki grunaði okkur að sex árum seinna yrðum við að kveðja einn okkar hinstu kveðju. Við sem eftir sitjum erum harmi slegin. Bessi var eldklár strákur. Hann útskrifaðist með ágætiseinkunn úr MR, var í ólympíuliðinu í stærðfræði og mikill forritari. Hann útskrifaðist frá HÍ með stærðfræðigráðu upp á vasann og var kominn út í doktorsnám þegar hann veiktist. Bessi var líka mikill íþróttagarpur. Hann var liðtækur í fótboltanum og hjólaði alltaf í háskólann úr Árbænum. Eitt sinn fórum við í útilegu innst í Hvalfirðinum og Bessi ákvað að hjóla. Við keyrðum fram úr honum á leiðinni þegar hann var að puða upp snarbratta brekku. Við dáðumst að honum fyrir dugnaðinn. Bessi var hvers manns hugljúfi. Hann var yndislegur strákur, ljúfur og góður. Alltaf hress og kátur. Hann var alltaf til í að aðstoða samstúdenta sína, hvort sem var við að leysa níðþung heimadæmin eða aðstoða við eðlisfræðitilraunir. Það var ekki annað hægt en að þykja vænt um hann.

Við sendum fjölskyldu hans okkar innilegustu samúðarkveðjur. Minning Bessa mun lifa með okkur um ókomna tíð.

Fyrir hönd bekkjarsystkina úr MR,

Salvör Egilsdóttir.

Elsku gamli vinur okkar, Sigþór Bessi.

Hvernig getur það verið að þú sért farinn frá okkur, löngu áður en það var tímabært? Það er alltof óraunverulegt að setjast niður og skrifa minningarorð um þig fyrir hönd bekkjarins.

Við höfum flest þekkt þig lengi en leiðir okkar lágu saman þegar þú komst í bekkinn okkar í Selásskóla. Þar var umsjónarkennarinn okkar Benney Ólafsdóttir og vorum við því B.Ó. bekkurinn. Jafnvel á þeim tíma varstu skipulagður, námfús og staðfastur í að ná árangri. Það var eitt sem við vorum öll viss um; það yrði eitthvað mikið úr þér í framtíðinni. Þegar litið er til baka rifjast upp margar góðar minningar um þig, Bessi. Það sem mér dettur persónulega fyrst í hug er hvað þú varst góður í píp-testi. Þú notaðist við sérstaka aðferð í hlaupaprófinu. Í stað þess að hlaupa fram og til baka eins og við hin og taka þér pásur á milli ferða, þá hljópstu allan tímann í hringi í leikfimisalnum. Í minningunni fékkstu toppeinkunn í þessu prófi eins og öðrum. Margir muna eftir því hvað þú varst einbeittur í skólanum og þá sérstaklega í prófum. Þá krosslagðir þú alltaf fæturna og hreyfðir þá á sérstakan hátt allan próftímann. Við bekkurinn brölluðum ýmislegt saman en kannski stendur helst upp úr bekkjarferðin okkar í Skálholt sem okkur fannst öllum einstaklega skemmtileg. Þrátt fyrir feimni hafðir þú góðan húmor.

Þegar við héldum út í lífið skildi leiðir flestra okkar en eftir því sem árin liðu heyrðum við alltaf af þér stöku sinnum og fylgdumst með því hvernig þú vannst ótrauður að því að ná markmiðum þínum, ekki síst á sviði menntunar. Það virðist vera svo stutt frá því að við hittumst öll bekkjarsystkinin og fögnuðum 10 ára útskriftarafmæli úr Selásskóla en þó eru komin tæp tvö ár síðan. Þangað komst þú, Bessi, og útskýrðir fyrir okkur að þú ættir við veikindi að stríða en á þeim tíma varstu vongóður um að sigrast á þeim.

Það er virkilega óréttlátt að hugsa til þess að jafn heilsteyptur ungur maður og þú hafi þurft frá að hverfa í blóma lífsins. Um ókomin ár munum við minnast þín, Bessi, fyrir glaðværð þína, brosmildi og hvað þú varst fáránlega góður í stærðfræði. Svo varstu náttúrlega hinn ljúfasti drengur.

Hugur okkar allra liggur hjá aðstandendum þínum og við vottum þeim okkar dýpstu samúð á þessum erfiðu tímum.

Fyrir hönd B.Ó. bekkjarins,

Jóna Svandís Þorvaldsdóttir.

Það er alltaf sérlega sárt þegar ungt og efnilegt fólk kveður svo langt um aldur fram. Þannig er það með Bessa, sem var skilgreining á efnilegum ungum manni. Honum gekk vel í hreinlega öllu sem hann tók sér fyrir hendur. Þannig var metnaður hans og færni í námi öllum ljós þegar ég kynntist honum í 5. bekk grunnskóla og náði þessi glæsilegi námsferill hápunkti sínum þegar Bessi hlaut námsstyrk til að stunda doktorsnám í Skotlandi strax eftir að hafa lokið BS-námi við HÍ. Á félagslega sviðinu var hann einnig sterkur fyrir. Að ógleymdri unnustunni, Ernu, átti hann fjölda góðra vina og félaga, enda þótti hann sjálfur afar góður vinur og félagi.

Þótt ég eigi margar góðar minningar um Bessa á ég þó mest eftir að sakna þeirra ótal samtala um daginn og veginn sem ég hef átt við hann í gegnum tíðina. Hvort heldur sem þau áttu sér stað þegar við vorum krakkar í Seláshverfi, skólafélagar í MR eða spjallfélagar á msn, alltaf var Bessi alveg einstaklega góður viðmælandi. Það var einatt stutt í brosið, hann tók sjálfan sig hæfilega alvarlega og hafði þann hæfileika að geta haldið uppi samræðum um nánast allt mannlegt.

Á þessari erfiðu stundu votta ég fjölskyldu, unnustu og vinum Bessa mína dýpstu samúð. Er hugur minn hjá þeim.

Andrés Þorleifsson.

Nú kveðjum við vin okkar, eitthvað sem okkur óraði ekki fyrir sumarið 2008 þegar við sátum yfir varðeldi og grilluðum sykurpúða við Arnarstapa.

Margar góðar minningar sitja eftir sem við munum passa vel upp á. Við viljum kveðja þig, kæri vinur, með þessu ljóði:

En meðan árin þreyta hjörtu hinna,

sem horfðu eftir þér í sárum trega,

þá blómgast enn, og blómgast

ævinlega,

þitt bjarta vor í hugum vina þinna.

Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfir,

sem ung á morgni lífsins staðar

nemur,

og eilíflega, óháð því, sem kemur,

í æsku sinnar tignu fegurð lifir?

Sem sjálfur Drottinn mildum lófum lyki

um lífsins perlu í gullnu augnabliki –

(Tómas Guðmundsson.)

Við sendum Ernu Jónu, Guðrúnu, Bjarna, Magnúsi og Sólveigu okkar dýpstu samúðarkveðju.

Þínir vinir,

Rafn Vídalín og Sóley Ösp.