Klara Klængsdóttir fæddist í Reykjavík 24. ágúst 1920. Hún lést að Hlaðhömrum 30. nóvember 2011.

Klara var dóttir hjónanna Rannveigar Eggertsdóttur, frá Stapa í Tálknafirði, sem lést 1981 og Klængs Jónssonar, frá Árbæ í Ölfusi, sem lést 1920. Bróðir Klöru var Gunnar Klængsson, fæddur 29. október 1914, látinn 28. júní 1986.

Klara fluttist að Álafossi með móður sinni eftir andlát föður en bróðir hennar fór í fóstur. Klara ólst upp hjá móður sinni og var á yngri árum mikil sundkona, setti ýmis Íslandsmet og kenndi meðal annars sund fimmtán ára gömul við gömlu sundlaugina á Álafossi. Klara útskrifaðist frá Kennaraskóla Íslands árið 1939 og hóf það haust kennslu við Brúarlandsskóla. Klara starfaði síðan við barnakennslu og sundkennslu við Brúarlandsskóla og síðar Varmárskóla allan sinn starfsaldur. Ætla má að Klara hafi kennt fleiri Mosfellingum að lesa en nokkur annar kennari. Klara bjó að Brúarlandi allan sinn starfstíma sem kennari og tók virkan þátt í lífi sveitunga sinna. Henni var falið að synda vígslusund Varmárlaugar 17. júní 1964 og var heiðursgestur við vígslu nýrrar sundlaugar Mosfellsbæjar, Lágafellslaug, 43 árum síðar, eða árið 2007. Nokkru eftir að Klara lauk starfsferli sínum við Varmárskóla flutti hún í íbúðir aldraðra að Hlaðhömrum og naut þar einstakrar umhyggju og umönnunar starfsmanna og undi hag sínum vel. Klara Klængsdóttir var ógift og barnlaus.

Útför Klöru Klængsdóttur verður gerð frá Lágafellskirkju í dag þriðjudaginn 13. desember 2011, og hefst athöfnin klukkan 14.

Elsku Klara.

Fá hef ég skrifað þér bréfin árin sem við höfum þekkst, en þau má mæla þannig að nú er ég jafngömul og þú varst þegar ég sá þig fyrst 1983. Árin eru líka nokkurn veginn jafn mörg og ég átti með mömmu minni. Þú varst þá dekkri á hár, grönn og nokkuð stórskorin í andliti og augun horfðu rannsakandi á þessa barnsmóður Gunnars frænda þíns. Gunnar var þér kær sonur bróður þíns og hafði margoft dvalið á Brúarlandi í Klörusveit sem barn. Þið náðuð svo vel saman í þurrum húmornum, þú kunnir líka þá list að vera ekki að gera veður út af engu og sjá það skondna í tilverunni. Runólfi mínum 4 ára tókstu strax af alkunnri ljúfmennsku þinni, Kötlu litlu og síðar Klængi á sama hægláta en ákveðna hátt. Þau brostu og elskuðu þig á móti. Ég á mynd í huga mér þar sem þú situr við tjaldborð fyrir kirkjudyrum Landakotskirkju og skálar við okkur í kampavíni, raketturnar fljúga um og kirkjuklukkurnar hringja inn nýja öld. Sömuleiðis í samkvæmisleik, einnig á gamlárskvöld, þá áttirðu að geta hver þú varst. Það tókst í fyrstu atrennu: er ég kona, núlifandi, þekkt af mörgum? Svarið lá strax á vörum þínum: er ég Elísabet Englandsdrottning?

Drottning varstu. Í kennslustofunni þar sem þú kenndir fjölmörgum á löngum kennaraferli að lesa, skrifa og reikna. Í sundlauginni þar sem þú gerðir Mosfellinga synda. Þú ríktir í lokin ein á Brúarlandi, á erfiðu tímabili í lífi þínu, en varðst síðan miðpunktur við borðið á Hlaðhömrum. Hlaðhamrar voru þitt athvarf í ellinni, allir boðnir og búnir að aðstoða þig. Margréti verður seint þakkað sem skyldi og frú Valgerður, eins og þú kallaðir forstöðukonuna vakti yfir öllu. Betra dvalarheimili finnst ekki, þar leið þér vel og allt gert fyrir þið nema eitt, eins og þú orðaðir það sjálf „að gifta þig“.

Klara, þú ert órjúfanlegur þáttur af okkar lífi og okkur efst í huga, gæska þín, góðvild, skemmtilegheit, jákvæðni og artarsemi.

Þú fórst með reisn, við söknum þín.

Vertu ævinlega blessuð og sæl.

Þín,

Móeiður Gunnlaugsdóttir (Móa.)

Elsku Klara okkar, Klara frænka.

Hversu margar góðar minningar eigum við ekki um dvölina hjá þér í uppvextinum, bæði á Laugaveginum og á Brúarlandi. Þú varst drottning í eðli þínu og svo varstu náttúrulega sunddrottning í orðsins fyllstu merkingu. Allt sem þú áttir var eðal, pelsarnir í fatskápnum, allar silkislæðurnar vandlega brotnar saman í röðum. Þú kenndir okkur endalausar gátur, 10 toga fjóra.. kenndir okkur að prjóna, sast með okkur við að teikna. Dagarnir voru langir og hægir, hraði dagsins í dag náði þér aldrei, á veggnum gekk klukkan sín hægu skref, eilífð, eilífð... Við lögðum okkur um eftirmiðdaginn, það var notalegt og verndandi að kúra í skjóli þínu en maður mátti alls ekki hreyfa sig, varð að liggja alveg kyrr og hlusta á andardráttinn og þögnina.

Að skoða í búrið þitt var leyndardómur sem enn er ljóslifandi í minningunni og fylgir okkur alla tíð. Allir litlu heillandi og barnslegu hlutirnir sem þú safnaðir að þér, kúluspilið sem klingdi á baðherbergishurðinni, hefðardaman með hvolpana sína, bangsarnir og brúðurnar, allt var þetta svolítið eins og af öðrum heimi, eins og þú.

Þú varst landsfræg fyrir Klörusokkana þína og við systurnar vorum öfundaðar af þeim, þessum fallegu, litríku, útprjónuðu sokkum sem við höfðum endalausan aðgang að. Öll börnin í fjölskyldunni nutu þess að læra eitthvað af þér enda varstu barnakennari allt þitt líf. Síðast var það Kría litla sem skynjaði glæsileika þinn og reisn. Hún vildi líkjast þér, hún dáðist að bleikrósóttu kjólunum þínum. Hún var kvefuð í vor og mamma setti slæðu um hálsinn, þá sagði Kría „Þá verð ég svona fín eins og Klara“.

Elsku Klara, við kveðjum þig með þökkum fyrir þá góðu reynslu og minningar sem þú gafst okkur, sem við berum áfram með okkur. Við kveðjum liðna tíð með söknuði, því nú er ákveðnum kafla lokið.

Rannveig og Margrét.

Allt frá því að ég man eftir mér hefur komið yfir mig sérstakur ljómi þegar nafn Klöru Klængsdóttur hefur verið nefnt og ég held að ég sé ekki einn um það. Klara hóf kennslustörf í Brúarlandi hjá afa mínum, Lárusi Halldórssyni, veturinn 1939-40, þá aðeins 19 ára gömul, áður hafði hún verið þar nemandi. Hún kenndi móður minni að lesa og kenndi með föður mínum, bæði í Brúarlandi og Varmárskóla.

Góð vinátta ríkti alla tíð á milli Klöru og fjölskyldu minnar og naut hún mikillar og verðskuldaðrar virðingar. Klara var engum lík og einstakur kennari. Án vafa er hún mjög minnisstæð öllum þeim sem nutu hennar leiðsagnar. Þrír ættliðir lærðu að lesa hjá Klöru hér í bæjarfélaginu og einnig var hún um tíma sundkennari, lærði móðir mín m.a. að synda hjá henni í gömlu Álafosslauginni hér á árum áður.

Nú styttist í jólin og langar mig hér að nefna eina af mörgum eftirminnilegum jólagjöfum frá Klöru. Meðal þessara fallegu gjafa hennar voru jólasveinar, skornir út í pappa, og eru þeir okkur systkinunum ávallt minnisstæðir og í miklu uppáhaldi. Jólasveinarnir gömlu og fallegu minna okkur alltaf á Klöru og munu gera um ókomna tíð. Fallegar gjafir gleðja en upp úr standa alltaf góð kynni af einstakri manneskju sem lét veraldleg gæði aldrei hafa áhrif á sitt líf. Hlýja brosinu og fallega hjartalaginu gleyma engir sem kynntust Klöru.

Blessuð sé minning Klöru Klængsdóttur.

Karl Tómasson.

Ég held að það hafi verið um haustið árið 1942 sem fundum okkar Klöru bar fyrst saman, er ég feimið einbirni frá Leirvogstungu var að fara í skóla í fyrsta sinn.

Þetta skólaár vorum við nemendur hennar 15 talsins, þetta voru krakkar víðs vegar að úr sveitinni, af bæjum í Mosfellsdal, Reykjahverfi og Suðursveit og víðar. Þá var Mosfellshreppur víðfeðmari en í seinni tíð, hann náði niður að Elliðaám fyrir 88 árum síðan og oddvitinn bjó í Grafarholti til ársins 1946. Um þetta leyti og í mörg ár eftir þessi fyrstu voru ekki sérstakir skólabílar til að koma börnum að og frá skóla.

Um þetta leyti var Brúarlandsskólinn og umhverfi hans hersetið, eins og víðar í Mosfellshreppi um þessar mundir, en það hafði ekki teljandi áhrif á skólahaldið.

Það er skemmst frá því að segja að frá fyrstu tíð urðum við Klara góðir vinir sem varði þar til yfir lauk. Þessu var haldið við með árlegum jólakveðjum, það var unun að lesa kortin frá henni, þar var einatt eitthvað sérstakt, hún var listaskrifari.

Hún var mjög góður kennari og kenndi krökkunum strax hvernig átti að halda á blýanti og penna við skriftir, vísifingurinn átti að vera beinn.

Það var ekki hennar stíll að nemendur hefðu vísifingurinn krepptan inn í lófann eins og algengt er að sjá nú til dags. Við hefðum ekki komist upp með það hjá henni.

Hún kenndi einnig sund í Álafosslauginni og svo þegar árin liðu kenndi hún við unglingaskólann sem ég fór í eftir barnaskólann ásamt nokkrum mér eldri nemendum sem notfærðu sér þessa nýbreytni. Sund lærði ég ekki að ráði hjá Klöru, nema nokkrum sinnum í rólunni sem hún hafði á okkur fyrst í stað meðan sundtökunum var náð.

Ég greindist með snert af berklum og var bannað að fara í sund og skóla í hálft annað ár. Á þessu erfiða tímabili heima komu krakkarnir úr bekknum hennar Klöru með bókina um Bláskjá eftir Franz Hoffmann til að stytta mér stundir, fagurlega áritaða af henni „Frá yngri deildinni í Brúarlandsskóla“. Þetta var Klara Klængsdóttir

Mér er alltaf minnisstætt þegar jólatrésskemmtanirnar voru haldnar í salnum í Brúarlandskjallaranum við hliðina á kennslustofu Klöru, þá voru yfirhafnir okkar og foreldra geymdar á efri hæðinni, í kennslustofunni hans Lárusar, þar gat að líta hillu á austurveggnum hvar var röð af uppstoppuðum fuglum, þvílík dýrð.

Í þessari kennslustofu, hjá fuglunum, nam ég seinna eftir dvölina hjá Klöru.

Ég nefndi í upphafi að ég hefði verið feiminn, dæmi um það er að ég sat á kexkassa frá Frón bak við hurðina í eldhúsinu í Brúarlandskjallaranum, en mamma var þar ásamt fleiri kvenfélagskonum sem sáu um jólatrésskemmtunina. Það fór af þegar Klara sótti mig og gekk með mér kringum jólatréð inn í sal. Þetta var Klara Klængsdóttir.

Að lokum tek ég mér það bessaleyfi að mæla fyrir hönd nemenda hennar á þessum árum.

Við erum öll bættari eftir árin með þér.

Haf þú kæra þökk, far þú í friði,

Guðmundur Magnússon.

Kveðja frá Vorboðum

Við komum hér glaðir á góðvinafund,

til gamans við gleði og söng

og huga við lyftum á hverfandi stund

frá hversdagsins ys og þröng.

En stundin er liðin, hún leið svo hratt

við ljóðhreim og strengja slátt,

Því kveðjumst við öll meðan allt er glatt,

og aftur við hittumst brátt.

(Freysteinn Gunnarsson.)

Kór eldri borgara í Mosfellsbæ hefur nú starfað í rúm 20 ár og félögum fækkar sem komu þar fyrst að málum. Klara Klængsdóttir var ein af þeim sem tóku þátt í því góða starfi og hefur fylgt kórnum eftir og hvatt kórfélaga til dáða, samt stóð hún aldrei á palli með kórnum en fylgdi honum eftir nánast hvert sem hann fór og á æfingum sat hún fyrir aftan kórinn og söng með og kórfélagar nutu hennar góðu nærveru.

Klara Klængsdóttir hafði svo sannarlega góða nærveru, alltaf jákvæð og glöð og svo var hún kennarinn sem hafði kennt þremur og jafnvel fjórum ættliðum hér í Mosfellsbæ og þeir eru fáir sem ekki þekktu Klöru.

Nú er Klara okkar farin til Sumarlandsins og örugglega búin að finna kór til að styðja við bakið á en við Vorboðar munum sakna hennar og geyma minningu um sérstaka konu í hjörtum okkar, ættingum og vinum sendum við innilegar samúðarkveðjur.

F.h. Vorboða,

Úlfhildur Geirsdóttir

formaður.