Kári Margeir Þorsteinsson fæddist á Vatni á Höfðaströnd 15. október 1929. Hann lést á dvalarheimili aldraðra á Sauðárkróki 1. maí 2016.

Hann var næstyngstur af átta börnum foreldra sinna, þeirra Þorsteins Helgasonar og Ingibjargar Jónsdóttur. Systkini hans voru Sigurbjörg, Guðrún, Jón, Ólafur, Fjóla og Axel, sem öll eru látin, og Sigurður sem lifir systkini sín. Kári giftist eftirlifandi eiginkonu sinni Sólborgu Björnsdóttur þann 1. janúar 1956. Þau eignuðust þrjú börn: 1) Þorsteinn Kárason, f. 11. september 1955, hann er kvæntur Hrefnu Þórarinsdóttur, f. 7. janúar 1957. Þeirra börn eru: a) Kári Björn Þorsteinsson, f. 14. nóvember 1974, hann er kvæntur Sigríði Ellen Arnardóttur, f. 9. janúar 1979. Þeirra börn eru Guðni Freyr, f. 7. mars 2005, Þorsteinn Ingi, f. 18. júlí 2007, og Fannar Örn, f. 16. október 2010. b) Grétar Þór Þorsteinsson, f. 30. maí 1983, hans sambýliskona er Ása Björg Ingimarsdóttir, f. 2. febrúar 1984, þeirra börn eru Árelía Margrét, f. 4. ágúst 2011, og Ingimar Hrafn, f. 3. mars 2014. c) Sunna Dögg Þorsteinsdóttir, f. 18. maí 1985. 2) Ingibjörg Káradóttir, f. 23. nóvember 1956, d. 29. júlí 2007. Hennar sambýlismaður var Kent Eriksson, f. 15. september 1950, þeirra sonur er Óskar Vigert Eriksson, f. 28. maí 1992. 3) Sigurður Björn Kárason, f. 17. október 1961, hann er kvæntur Kristínu Jónsdóttur, f. 11. apríl 1964, þeirra börn eru: a) Andri Már Sigurðsson, f. 14. febrúar 1984. b) Sólborg Ýr Sigurðardóttir, f. 27. mars 1987, hennar sambýlismaður er Sæmundur Arnór Sigurðsson, f. 24. janúar 1984. Barn þeirra er Íris Björk, f. 7. janúar 2012.

Kári ólst upp á Vatni en fór ungur að heiman til vinnu, m.a. í síld á Siglufirði og á vertíðar til Vestmannaeyja. Kári stundaði nám við smíðadeildina á Laugarvatni veturinn 1949-50 og vann síðan við smíðar í Keflavík í nokkur ár. Þar kynntist hann konunni sinni árið 1953 og þar hófu þau sinn búskap.

Þaðan fluttust þau í Reykjahlíð í Varmahlíð og síðan til Sauðárkróks árið 1957 og hafa búið þar síðan. Kári vann fyrstu árin á Sauðárkróki við smíðar og byrjaði fljótlega í smíðanámi hjá Jósep Stefánssyni og stundaði samhliða bóklegt nám í Iðnskólanum á Sauðárkróki. Hann lauk sveinsprófi árið 1961 og meistararéttindum stuttu síðar. Kári stofnaði smíðafyrirtæki með Sverri Björnssyni mági sínum og unnu þeir við það í nokkur ár en hættu starfseminni þegar heilsa Kára fór að gefa sig. Hann gerðist húsvörður við Gagnfræðaskóla Sauðárkróks árin 1968-78, vann þá hjá Vegagerðinni í nokkur ár og lauk starfsævinni hjá Trésmíðafyrirtækinu Borg á Sauðárkróki.

Útför Kára fer fram frá Sauðárkrókskirkju í dag, 14. maí 2016, klukkan 11.

Góður engill Guðs oss leiðir

gegnum jarðneskt böl og stríð,

léttir byrðar, angist eyðir,

engill sá er vonin blíð.

Mitt á hryggðar dimmum degi

dýrlegt oss hún kveikir ljós,

mitt í neyð á vorum vegi

vaxa lætur gleðirós.

Þó að lokist aumum aftur

allar dyr á jörðu þrátt,

helgrar vonar himinkraftur

hjálparlausum eykur mátt.

Þá er hjartabenjar blæða,

bregst hver jarðnesk stoð og hlíf,

megnar sollin sár að græða

signuð von um eilíft líf.

Þá er jarðnesk bresta böndin,

blítt við hjörtu sorgum þjáð

vonin segir: Heilög höndin

hnýtir aftur slitinn þráð.

Blessuð von, í brjósti mínu

bú þú meðan hér ég dvel,

lát mig sjá í ljósi þínu

ljómann dýrðar bak við hel.

(Helgi Hálfdánarson)

Blessuð sé minning þín.

Þín eiginkona,

Sólborg.

Í dag kveðjum við góðan föður og tengdaföður, Kára Þorsteinsson. Hann var ávallt boðinn og búinn að rétta fram hjálparhönd við það sem við vorum að gera hverju sinni. Hans verður sárt saknað.

Gráttu ekki

yfir góðum

liðnum tíma.

Njóttu þess heldur

að ylja þér við minningarnar,

gleðjast yfir þeim

og þakka fyrir þær

með tár í augum,

en hlýju í hjarta

og brosi á vör.

Því brosið

færir birtu bjarta,

og minningarnar

geyma fegurð og yl

þakklætis í hjarta.

(Sigurbjörn Þorkelsson)

Blessuð sé minning þín, hvíldu í friði.

Sigurður og Kristín.

Elsku pabbi, afi og langafi.

Ég sendi þér kæra kveðju,

nú komin er lífsins nótt,

þig umvefji blessun og bænir,

ég bið að þú sofir rótt.

Þó svíði sorg mitt hjarta

þá sælt er að vita af því,

þú laus ert úr veikinda viðjum,

þín veröld er björt á ný.

Ég þakka þau ár sem ég átti

þá auðnu að hafa þig hér,

og það er svo margs að minnast,

svo margt sem um hug minn fer,

þó þú sért horfinn úr heimi,

ég hitti þig ekki um hríð,

þín minning er ljós sem lifir

og lýsir um ókomna tíð..

(Þórunn Sigurðardóttir)

Við kveðjum þig með söknuði.

Takk fyrir alla hjálpsemina. Góðu stundanna munum við minnast með gleði í hjarta og með miklu þakklæti fyrir þann tíma sem við áttum saman.

Minningin lifir í hjörtum okkar.

Þorsteinn og Hrefna,

Kári Björn, Sigríður Ellen,

Guðni Freyr, Þorsteinn Ingi og Fannar Örn,

Grétar Þór, Ása Björg,

Árelía Margrét og Ingimar Hrafn, Sunna Dögg.

Okkar fyrsta minning um afa er um hann í skúrnum í Birkihlíðinni að smíða, þar eyddi hann mestu af sínum frítíma. Þar smíðaði hann meðal annars líkkistur fyrir gæludýr afabarna sinna, sem málaðar voru hvítar með gylltum krossi, og annað tilfallandi sem beðið var um.

Allt sem hann gerði lagði hann mikinn metnað í og fóru honum öll verk mjög vel úr hendi. Aldrei sást afi án þess að vera með vasahníf og er okkur minnisstætt þegar fjölskyldan fór til Svíþjóðar og afi setti vasahnífinn í bakka við öryggishliðið, eins og hvern annan hlut, og varð svo mjög hissa þegar hann mátti ekki fara með hnífinn í flugið.

Við nutum þeirra forréttinda að fá að ferðast mikið með afa og ömmu þar sem við lærðum margt gagnlegt eins og nöfn á fuglum, kennileitum og almennt um náttúru Íslands. Þær voru ófáar ferðirnar á hina ýmsu staði og munu þessar góðu minningar lifa með okkur út lífið.

Takk fyrir allt, elsku afi, og sjáumst hinum megin við móðuna miklu eða hvar sem við endum.

Þín afabörn,

Andri og Sólborg.

Góður vinur okkar er fallinn frá, Kári Þorsteinsson. Kári var spilafélagi okkar í bridgeklúbbi sem kom fyrst saman árið 1974.

Alveg fram til þessa hefur klúbburinn komið saman og spilað á hverju fimmtudagskvöldi. Kári var traustur félagi okkar og það heyrði til undantekninga ef hann mætti ekki í spil. Hann hélt áfram að spila eins lengi og heilsan leyfði og var alltaf bjartsýnn og jákvæður.

Margar góðar minningar streyma upp í huga okkar á stundu sem þessari, allar góðu stundirnar sem við höfum setið saman yfir spilum og oftast glatt á hjalla. Kári hafði mjög gaman af kveðskap og kunni mikið af stökum og vísum. Ef einhver í klúbbnum nefndi eða fór með stöku þá þekkti Kári iðulega til. Kári gat og gerði vísur ef á reyndi.

Er einn af klúbbfélögum bauð til fagnaðar í tilefni af stórafmæli sínu þá setti Kári saman þessa vísu:

Daprast sýn og förlast flest

farin að ruglast sortin,

því er okkur þörfin mest,

það er að stækka kortin.

Kári var líka með húmorinn í lagi og með vísunni afhenti hann afmælisbarninu risastór spil. En Kári flíkaði ekki kveðskap sínum, hógværð hans kom í veg fyrir það.

Þau hjónin voru höfðingjar heim að sækja og því nutum við spilafélagarnir alltaf góðs af, upp dekkað borð og miklar kræsingar hjá Sólborgu. Nú þegar Kári hefur kvatt viljum við þakka fyrir margar góðar minningar frá samverustundum okkar á liðnum árum.

Kári var einstakt prúðmenni, hann var lítillátur og hafði góða nærveru. Minningin um hugljúfan mann og traustan er okkur efst í huga þegar við kveðjum spilafélaga okkar.

Elsku Sólborg og fjölskylda, við sendum ykkur okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Fyrir hönd spilafélaganna,

Reynir Barðdal.