Sigrid Agnes Kristinsson, fædd Münch, fæddist í Hamborg 1. nóvember 1927. Hún lést á Landsspítalanum 16. júlí síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Helga Einarsdóttir, f. 1897, húsmóðir, d. 1968, og Alfred Ferdinandsson Münch, f. 1899, matreiðslumaður, d. 1973. Systkini Sigrid eru Inga María Hannesson, f. 1923, tækniteiknari; Viktor Einar Alfredsson, f. 1929, tæknifræðingur og Ferdinand Alfredsson, f. 1937, arkitekt.

Sigrid Agnes giftist 3. apríl 1948 Guðmundi Kr. Kristinssyni, f. 5. júlí 1925, arkitekt. Börn þeirra: 1) Einar Otti, f. 1949, dýralæknir, kvæntur Sigríði Rósu Magnúsdóttur, f. 1950. Þeirra börn eru: a) Magnús, f. 1973, í sambúð með Jóhönnu Jakobsdóttur, f. 1978, b) Guðmundur Otti, f. 1977, í sambúð með Völu Dögg Marínósdóttur, f. 1975 og eiga þau eina dóttur, f. 2000, c) Guðbjörg, f. 1981, d) Kristinn Loftur, f. 1986 og e) Einar Bjarni, f. 1992. 2) Helga, f. 1950, arkitekt, gift Ingólfi Gísla Ingólfssyni, f. 1941, d. 1996. Börn þeirra eru: a) Guðmundur Gísli, f. 1976, í sambúð með Maríu Kristínu Jónsdóttur, f. 1977, b) Helgi Ingólfur, f. 1979, c) Gunnar Örn, f. 1982 og d) Fanney Sigrid, f. 1986. 3) Kristinn, f. 1952, líffræðingur, kvæntur Kristínu Norðdahl, f. 1956. Börn þeirra eru: a) Snorri Helgason, f. 1974, í sambúð með Armi Lindén, f. 1977, þeirra dóttir er Anja Kristín, f. 2000, b) Anna Rúna, f. 1983, c) Grímur, f. 1991 og d) Birkir, f. 1994. 4) Guðrún Anna, f. 1954, d. 1974. 5) Guðmundur Alfred, f. 1961, líffræðingur, kvæntur Sólveigu Grétarsdóttur, f. 1959. Þeirra börn eru: a) Grétar Örn, f. 1985 og b) Jóhanna Fríða f. 1985.

Sigrid Agnes ólst upp í Hamborg en flutti ásamt fjölskyldu sinni til Reykjavíkur 1945. Hún starfaði fram að giftingu sem teiknari hjá Rafmagnsveitu Reykjavíkur. Hún var húsmóðir, lengst af í Vesturbæ á Álftanesi, uns hún lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum við Hamrahlíð 1976 og snéri sér að háskólanámi í bókasafnsfræðum og þýsku. Frá útskrift 1979 til 1992 starfaði hún sem bókasafnsfræðingur við bókasafn Bessastaðahrepps og bókasafn Garðabæjar.

Útför Sigrid Agnesar fer fram frá Bessastaðakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 13.30.

Elsku amma Sísí.

Ég vil kveðja þig með nokkrum orðum á blaði en á bara svo erfitt með að finna þau réttu. Kvöldið sem við fengum að vita að amma okkar ætti aðeins stutt eftir las ég góða sögu, Bróður minn Ljónshjarta, fyrir bræður mína. Í sögunni fer fólk til Nangilima þegar það deyr, lands ævintýranna, langt frá jörðinni. En hvað sem það heitir og hvar sem það er þá veit ég að þú hefur farið á góðan stað. Og þú munt ávallt lifa í hjarta mínu og hjá okkur sem minnumst þín. Ég þakka fyrir allt sem við fengum að lifa með þér, minningarnar eru margar og góðar.

Þín ömmustelpa,

Anna Rúna.

Í minningu ömmu minnar.

Hvert hefurðu farið elsku amma er þú mjúklega lagðir lífið.

Í sárustu þyrnunum sínum þótt saklaus og góð þú værir. Ég mun kannski aldrei vita hvert leiðir þínar fara og þetta er hugsanlega löng og erfið ferð, en ég veit að þú ferð hana alla, syngjandi og glöð. Ef það er eitthvað himnaríki þá trúi ég að þú sért þar og seinna munum við koma til þín og syngja saman eitthvert lag.

En eitt máttu vita elsku amma mín, að ástin er öflug og lifir þótt augun í dauðann bresti.

Fanney Sigrid, (Sísí).

Við Sigrid hittumst fyrst í tímum í bókasafnsfræðum við Háskóla Íslands. Það var að haustlagi og sólin skein inn um gluggann og ég virti fyrir mér stillta og glæsilega konu sem sat við gluggann. Það fyrsta sem ég tók eftir í fari hennar var bjarta, fallega brosið hennar, hreinskilið og hlýtt. Báðar vorum við seint á ferðinni í náminu. Við höfðum látið heimili og barnauppeldi ganga fyrir frekara námi eins og eðlilegt þótti á þeim tíma en strax og börnin fóru að verða sjálfbjarga og ýmsir námsmöguleikar opnuðust drifum við okkur í nám og völdum báðar bókasafnsfræðina og sáum aldrei eftir því.

Það var oft erfitt að láta sólarhringinn endast þar sem heimilin voru stór og skila þurfti ritgerðum og taka próf á sama tíma og undirbúa þurfti ef til vill fermingarveislur, afmæli eða annað sem til féll á stórum heimilum. Sigrid fór ekki varhluta af því en með dugnaði, þrautseigju og samviskusemi ásamt góðum gáfum tókst henni námið með prýði.

Þegar ég fór þess á leit við hana að hún kæmi til starfa að Bókasafni Garðabæjar var það auðsótt mál og eftir að hún hóf störf þar komu kostir hennar enn betur í ljós. Það var mikið lán fyrir mig og bóksafnið að fá hana til starfa.

Þau fjórtán ár sem hún starfaði við bókasafnið var það staðsett í Garðaskóla, svonefnt samsteypusafn, það er skóla- og almenningssafn og tengdist því starfsemi þess mjög Garðaskóla og Fjölbrautaskólanum. Nemendur og kennarar notuðu bókasafnið mikið og reyndi því mjög á okkur starfsmenn safnsins við að leiðbeina og aðstoða við heimildaritgerðir og kjörbókaritgerðir nemenda. Þar naut Sigrid sín afar vel. Hún var hjálpsöm og þolinmóð en föst fyrir og tókst með reisn og hlýju að vekja virðingu nemendanna. Hún var víðlesin og ötul við að finna heimildir um hin margvíslegu efni.

Með afar góðri samvinnu við kennara skólanna tókst okkur að sinna heimildavinnunni nokkuð vel þó að oft væri þröngt á þingi þegar heilu bekkjardeildirnar biðu óþolinmóðar eftir aðstoð. Með tímanum komum við okkur upp nokkuð góðum heimildabanka sem reyndist okkur ómissandi hjálpartæki.

Lykillinn að hverju bókasafni er spjaldskráin. Það var sérfag hennar. Með nákvæmni, eljusemi og dugnaði skildi hún eftir sig einhverja þá fullkomnustu spjaldskrá sem eitt bókasafn hefur eignast. Hún hafði afar næmt auga fyrir réttritun og íslensku máli og að hafa umsjón með og vélrita spjöld fyrir rúmlega tuttugu þúsund bækur þar sem minnst þrjú til fimm spjöld þurfti fyrir hverja bók er ekki heiglum hent.

Þegar svo tölvuvæðingin ruddi gömlu bókaskránni úr vegi tókst hún á við tölvuna og byrjaði að tölvuvæða safnið og var talsvert komin áleiðis þegar hún þurfti að hætta störfum vegna veikinda, langt um aldur fram.

Fljótlega eftir að hún fór að vinna við bókasafnið fór hún að hafa orð á því að sig langaði til að koma upp bókasafni í Bessastaðahreppi, hennar heimabyggð. Þegar svo skólahúsnæði grunnskólans þar var stækkað opnaði hún lítið bókasafn í skólanum.

Fyrstu árin fékk hún smávegis peningaupphæðir á ári til að kaupa bækur fyrir en að öðru leyti vann hún við safnið í sjálfboðavinnu. Hún fékk mikið af bókum lánað úr Bókasafni Garðabæjar til að lána fólkinu á Álftanesinu. Með dugnaði og þrautseigju tókst henni að kom upp litlu en vönduðu bókasafni sem hún var afar stolt af.

Þegar ég svo aðstoðaði hana í veikindum hennar við Bókasafn Bessastaðahrepps sá ég hve vel hún hafði vandað til bókavalsins. Þar sem hún var víðlesin og hafði vandaðan bókasmekk undraðist ég ekki hve fjölbreytt úrval var þar af góðum bókum. Á þeim fjórtán árum sem Sigrid starfaði við Bókasafn Garðabæjar ávann hún sér vináttu og virðingu okkar allra sem við fáum seint þakkað.

Eiginmanni hennar, börnum, tengdabörnum og barnabörnum votta ég mína dýpstu samúð. Blessuð sé minning hennar.

Erla Jónsdóttir.

Anna Rúna.