Anna Björg Sigurðardóttir fæddist á Vaði í Skriðdal 11. nóvember 1920. Hún lést aðfaranótt 13. febrúar sl. á sjúkrahúsinu á Egilsstöðum. Foreldrar hennar voru Magnea Herborg Jónsdóttir, f. 1892, d. 1967 og Sigurður Björnsson, f. 1886, d. 1939, sem lengst af bjuggu í Sauðhaga á Völlum. Systkini Önnu eru: Ingibjörg Sigríður á Hallormsstað, f. 1924, Páll Hermann í Sauðhaga, f. 1926, Björn í Sauðhaga II, f. 1927, Magnús á Úlfsstöðum, f. 1928 og Jón Benedikt í Lundi, f. 1931.

Eiginmaður Önnu var Karl Nikulásson, f. 1908 frá Gunnlaugsstöðum á Völlum. Þau hófu búskap í Vallanesi en fluttu í Gunnlaugsstaði 1945 og bjuggu þar síðan. Karl lést 16. október 1982. Þau áttu sex börn: 1) Guðrún Magnea, starfsmaður á Droplaugarstöðum í Reykjavík, f. 1944, gift Trausta Gunnarssyni frá Bergsskála í Skagafirði. Þau eiga tvö börn: a) Gunnar, f. 1965, maki Hélené Fouquet, og b) Önnu Herborgu, f. 1967, maki Ófeigur Ingi Gylfason og eiga þau soninn Gunnar Inga. 2) Pálína Ingibjörg, verslunarmaður í Reykjavík, f. 1945, gift Jóni Gunnlaugssyni frá Seyðisfirði. Þeirra börn eru fjögur: a) Anna Björg, f. 1965, sambýlismaður Erik Olufsson. Börn hennar eru Ásta Björg Hlynsdóttir, Daníel Hlynsson og Guðjón Jóhannesson, b) Gunnlaugur, f. 1967, maki Ingibjörg Gyða Guðrúnardóttir og eiga þau dæturnar Ylfu og Emblu, c) Vilhelmína, f. 1979, d) Margrét, f. 1981, sambýlismaður Oddbergur Sveinsson. 3) Sigurður, starfsmaður Austur-Héraðs á Egilsstöðum, f. 1947, kvæntur Maríu Pétursdóttur frá Bessastaðagerði í Fljótsdal. Þau eiga tvo syni: a) Þröst Pétur, f. 1971, maki Sylvía Daníelsdóttir og eiga þau dæturnar Maríönnu og Katrínu Rós., b) Aðalbjörn, f. 1972, sambýliskona Jóna Björt Friðriksdóttir. 4) Valgerður Margrét, bankamaður í Reykjavík, f. 1949, gift Einari Jónssyni úr Reykjavík. Börn þeirra eru tvö: a) Karl, f. 1975, maki Anna María Bjarnadóttir, barn þeirra Einar Valur, b) Jónína, f. 1980. 5) Gunnlaugur, f. 1955, d. 17. júlí 1976. 6) Finnur Nikulás, f. 1956, framhaldsskólakennari á Egilsstöðum, kvæntur Rannveigu Árnadóttur úr Kópavogi. Þau eiga tvær dætur: a) Gunnhildi, f. 1977, maki Miroslaw Luczynski, b) Önnu Berglind, f. 1985. Anna Björg bjó á Gunnlaugsstöðum til haustsins 2001 að hún flutti í hús aldraðra við Miðvang á Egilsstöðum.

Útför Önnu Bjargar verður gerð frá Egilsstaðakirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14. Jarðsett verður í Vallanesi.

Ein fyrsta minning Önnu tengdamóður minnar var, er hún ásamt foreldrum sínum þeim Sigurði og Magneu er að flytja búferlum frá Tunghaga að Sauðhaga á Völlum. Anna, lítil dökkhærð brúneygð telpa um það bil þriggja ára, undrast þegar kýrnar eru reknar yfir ána. Það er ekki löng leið milli bæjanna en Grímsáin óbrúuð og Sauðhagi ekki ennþá kominn í vegasamband. Enn er hesturinn þarfasti þjónninn til flutninga og ferða.

Í Sauðhaga búnast þeim Magneu og Sigurði vel. Börnin fæðast hvert af öðru næstu árin og heimilið er rómað fyrir myndarskap og dugnað þeirra hjóna. Og þarna elst Anna upp í stórum systkinahópi við leik og störf.

Sannarlega var nóg að starfa og mörg verk að vinna úti og inni, þegar heimilin voru að mestu sjálfbær um flesta hluti eins og verið hafði í sveitum frá ómuna tíð. Þar lærðu börnin allt sem þurfti til í veröld þar sem markmiðið var fyrst og fremst að komast af og hafa í sig og á hvernig sem vindar blésu. Hver og einn varð sem mest að reiða sig á eigin dugnað og atgervi.

Þarna mótaðist afstaðan til lífsins; umhyggja, heiðarleiki, ráðdeild, dugnaður og ábyrgð en einnig sókn eftir menntun, menningu og fróðleik og að geta gert sér glaðan dag og notið tilbreytingar þegar færi gafst. Óefað var það einkum móðirin sem mótaði þessi viðhorf enda hafði hún ung að árum brotist í að mennta sig í Kvennaskólanum í Reykjavík sem hlýtur að hafa verið mikið átak fyrir fátæka sveitastúlku á Austurlandi í þá daga.

Leið Önnu liggur síðan í Húsmæðraskólann á Hallormsstað þótt Anna hefði hug á Bændaskólanum á Hvanneyri, en þá var langt í land að stúlkur settust þar á skólabekk. En Húsmæðraskólinn á Hallormsstað var ekki venjulegur skóli í nútímamerkingu heldur frekar mennta- og menningarsetur undir stjórn Sigrúnar Blöndal þar sem jöfnum höndum var lögð rækt við verklegar og bóklegar menntir í anda lýðskólanna. Þar dvelur Anna við nám í tvo vetur. Hún vann fyrir skólakostnaði á sumrin sem kaupakona, m.a. var hún eitt sumar kaupakona á Skriðuklaustri hjá Gunnari Gunnarssyni skáldi og minntist oft þess tíma með ánægju og einnig dvalarinnar á Hallormsstað þar sem mörg vináttubönd voru hnýtt sem entust ævilangt. Á þessum tíma deyr faðir hennar rúmlega fimmtugur. Nærri má geta um áhrif þess en með þrautseigju og einurð heldur móðir hennar, ásamt börnunum, áfram búskap og Anna námi sínu á Hallormsstað.

Um þetta leyti fara þau Anna frá Sauðhaga og Karl Nikulásson frá Gunnlausgsstöðum að draga sig saman eins og sagt var í þá daga og það hefur maður sagt mér, sem vel þekkti til, að þau hafi verið óvenju fallegt par. Frumbýlingsárin taka við þar sem bæði tvö unnu baki brotnu við að skapa sér viðunandi lífsviðurværi, fyrst í Vallanesi sem ráðsmenn prestsins en fljótlega á Gunnlaugsstöðum á Völlum, föðurleifð Karls. Á Gunnlaugsstöðum, bænum þar sem kjarrivaxnir ásarnir mæta löndum Sauðhaga, á Anna eftir að búa í 56 ár. Eflaust voru frumbýlingsárin á þeim tíma mjög erfið þar sem vélamenningin var ekki ennþá gengin í garð og nánast útilokað að halda vinnufólk. En smám saman er landið brotið undir ræktun og vélvæðingin heldur innreið sína. Börnin sex koma í heiminn eitt af öðru. Um miðjan 6. áratuginn fer að bera á heilsubresti hjá Karli og æ síðan hvílir búreksturinn langtímum saman að mestu á herðum Önnu og börnin hjálpa til eftir getu. Upp úr 1960 kemur fyrsti bíllinn á heimilið og Anna á Gunnlaugsstöðum er ein af fyrstu konum sveitarinnar til að taka bílpróf sem hún taldi mikla gæfu því eftir það gat hún farið allra sinna ferða og svo var allt þar til fyrir tæpum tveimur árum að heilsan fór að bila. Þegar ég kem inn í fjölskylduna búa þau hjónin félagsbúi á jörðinni með syninum Sigurði og Maríu eiginkonu hans.

Það er með sanni sagt að mesta ógæfa foreldra sé að jarða börnin sín. Rétt rúmlega tvítugur að aldri deyr sonurinn Gunnlaugur úr krabbameini. En lífið heldur áfram og þrátt fyrir heilsuleysi Karls og ægilegt áfall við fráfall sonarins heldur Anna ótrauð áfram búskapnum. Sigurður og María hætta búskap og flytja í Egilsstaði og eftir það eru þau Anna og Karl ein á Gunnlaugsstöðum. Anna var virk í félagsmálum sveitar sinnar og elskuð og virt af öllum sveitungum sínum og þeim sem þekktu til hennar. Enn sem fyrr er lundin létt, myndarbragur á heimilinu, húsfreyjan gengur til flestra verka en gefur sér alltaf tíma til að taka frábærlega vel á móti gestum og gangandi. Öllum líður vel í návist hennar. Frændgarðurinn er stór og hún nýtur þess að systir hennar og allir bræðurnir búa í grenndinni en alla tíð var mikill samgangur milli heimilanna og einstök vinátta við allar mágkonurnar fjórar. En þau Anna og Karl áttu einnig góða granna og fjölmennan vinahóp. Karl lést fyrir rúmum 20 árum. Seinustu árin bar hann merki langvarandi heilsuleysis en hann var ákaflega greindur og fróður maður. Ungur að árum stundaði hann nám við Menntaskólann á Akureyri og vann ýmsa verkamannavinnu til sjós og lands en Karl þótti mjög góður verkmaður. Þau Anna og Karl áttu óvenju fjölbreytt og mikið bókasafn sem bar vott um fjölþættan áhuga þeirra.

Í mörg sumur vann Anna utan heimilis hjá bróður sínum og mágkonu á Úlfsstöðum sem þar hafa rekið ferðaþjónustu um árabil. Þegar Karl lést var Anna komin yfir sextugt og smám saman minnkaði hún við sig búreksturinn og honum var sjálfkrafa hætt þegar riða greindist í fjárstofninum. Þá tók skógræktin við en Anna hafði alla tíð mikinn áhuga á skógrækt. Og nú má sjá á Gunnlaugsstöðum stóra skógarfláka til vitnis um það. Þegar aldurinn færðist yfir og um hægðist hafði Anna meiri tíma til að sinna hugðarefnum sínum. Hún las mikið, hafði gaman af hannyrðum, einkum vefnaði, og óf mikið á gamla vefstólinn sinn á Gunnlaugsstöðum. Framanaf var heilsan góð og Anna létt á fæti. Hún hafði ávallt gaman af að ferðast og naut þess að horfa á leiksýningar og þar var Ibsen í miklu uppáhaldi.

Hún tengdamamma var falleg kona með dökkt "suðrænt" yfirbragð og ávallt stutt í heillandi brosið. Hún var ekki stór kona en hún var stór manneskja vegna þess að hún hafði til að bera þann fágæta eiginleika að vekja ást og virðingu með hógværð og hjartahlýju.

Árum saman fórum við fjölskyldan á hverju sumri austur í Gunnlaugsstaði. Það var alltaf tilhlökkunarefni að hitta Önnu, spjalla við hana og bregða sér með henni í ferðir um næsta nágrenni. Hallormsstaðaskógur, með óþrjótandi göngustígum og skógarleiðum, er í örskotsfjarlægð og bærinn mjög miðsvæðis á Héraði, þar sem leiðir liggja til allra átta.

Oft var reikað um jörðina, gengið upp á ásinn, eða niður að fljótinu eða út á klettaranann þar sem útsýni er sérlega vítt og fagurt. Þá duldist engum að Anna unni landinu þar sem hún hafði lifað og stritað svo lengi en jafnframt átt sínar góðu og glöðu stundir. Ég vissi þá að skáldið hafði rangt fyrir sér þegar það sagði að brauðstrit bóndans kæmi í veg fyrir að hann nyti fegurðar náttúrunnar og himinsins.

Og ég veit núna að þótt ég einhvern tíma seinna fari um Gunnlaugsstaðalandið og tylli mér niður "úti á klettum" á heitum sumardegi, sem hvergi eru betri en á Héraði, og horfði yfir landið og fljótið niðurundan spegilslétt, þá er fegurðin þar ekki sú sama og áður var.

Hún á sér ekki framar endurvarp í göfugri sál tengdamömmu minnar, hennar Önnu á Gunnlaugsstöðum.

Einar Jónsson.

Nú er skarð fyrir skildi. Tengdamóðir mín, frú Anna Björg Sigurðardóttir húsfreyja á Gunnlaugsstöðum, er látin. Hún var mikil sómakona og skörungur í sinni sveit, ættarhöfðingi sem ljúft er að minnast.

Það var að haustlagi árið 1963 að ég kom fyrst á Gunnlaugsstaði og fundum okkar Önnu bar saman. Hún tók vel á móti þessum unga manni, en þá vorum við Pálína að byrja saman og giftum við okkur nokkru síðar. Anna var alúðleg og góð kona, bjartsýn og létt í lund og bjó yfir miklum hæfileikum til að umgangast fólk. Gestrisni Gunnlaugsstaðaheimilisins var við brugðið og oft mikill gestagangur. Að ala önn fyrir stóru sveitaheimili og taka þátt í öllum störfum á búinu útheimti mikla vinnu og dugnað. Það var eins og þetta léki allt í höndum hennar enda hamhleypa til allra verka. Hún vann öll verk fyrirhafnarlaust að því er virtist.

Fyrir utan bústörfin vann Anna mikið að félagsmálum. Hún starfaði í kvenfélaginu og var formaður þess um árabil. Einnig var hún í sóknarnefnd, skólanefnd, kirkjukór og tók virkan þátt í menningarstarfsemi af öllu tagi. Í gegnum allt þetta starf eignaðist hún marga vini sem héldu tryggð við hana.

Anna fæddist á Vaði í Skriðdal og ólst upp í stórum systkinahópi í Sauðhaga. Sauðhagafólkið er allt harðduglegt ágætisfólk og vandað í alla staði. Samheldni Sauðhagasystkinanna er annáluð og mikill samgangur milli þeirra. Því öðlast sá sem kemur inn á eitt þessara heimila sjálfkrafa sess hjá hinum, a.m.k var það tilfellið með mig.

Óvíða er fallegra en á Gunnlaugsstöðum. Frá bænum er mikið útsýni til allra átta. Snæfellið sést vel og fljótið með öllum sínum blæbrigðum fyrir neðan bæinn streymir út í víðáttuna í norðri. Í austri blasir Sandfellið við, sem einnig sést vel frá Sauðhaga. Gönguleið er á milli Gunnlaugsstaða og Sauðhaga. Þetta allt var Önnu svo hjartfólgið og þökkum við fyrir að hafa fengið að njóta þess með henni.

Önnu verður minnst um langa framtíð fyrir myndarskap, dugnað, hjartahlýju og höfðingskap.

Sendi börnum Önnu, barnabörnum og öllum aðstandendum mínar innilegustu samúðarkveðjur. Megi góður guð vera með ykkur.

Jón Gunnlaugsson.

Það var alltaf mesta tilhlökkunarefni sumarsins hjá okkur systrum að komast í sveitina til ömmu. Sumrin á Héraði eru engu lík. Fljótið og skógurinn umlykja Gunnlaugsstaði og öll sveitin er einstök. Amma var líka einstök. Allt sumarið 2001 dvaldist ég hjá ömmu. Það var yndislegur tími og urðum við miklar vinkonur. Hún var dugleg við að segja mér frá gamla tímanum enda ég ólöt við að spyrja. Amma var með eindæmum félagslynd kona. Stöðugur gestagangur var á Gunnlaugsstöðum, enda amma vinsæl. Hún var bóndi af guðs náð og unni sveitinni mikið, sveitinni sem hún fæddist í og ól alla sína önn í, þar til hún lést. Ég minnist ömmu minnar sem skemmtilegrar og umfram allt einstaklega duglegrar konu. Hennar dugnað mun ég reyna að hafa að leiðarljósi í framtíðinni. Hún var góð vinkona sem ég mun sakna. Ég kveð ömmu með vísu sem hún kenndi mér sumarið góða, og var ort um hana sem unga stúlku.

Anna litla mund' þú mig

margt þótt líði árið.

Gakktu lífsins gæfuveg,

góða ég á hárið.

Lífsins veg þér gangið greitt

gæfunnar að feta.

Lofi góður Guð þér eitt,

göfugt takmark setja.

Þegar jarðnesk bresta bönd

og bylgjur heimsins stranda.

Son Guðs leiði þig sér við hönd

til sælu- og dýrðarlanda.

(Leifur Björnsson frá Mýnesi.)

Vilhelmína Jónsdóttir.

Nokkur minningarbrot um elskulega ömmu mína.

Það er sumar og við fjölskyldan erum komin í sveitina, alla leið austur á land. Amma stendur á tröppunum og tekur á móti okkur. Innandyra er allt með svipuðum hætti og árið áður, amma er tilbúin með kvöldkaffið. Ævintýrin eru allt um kring í sveitinni og amma fer með okkur í ferðir vítt og breitt, allsstaðar eru vinir og ættingjar sem taka vel á móti okkur. Við systkinin leikum okkur í hlöðunni sem er full af böggum, amma er ekki hrifin. Baggarnir eru horfnir og nú spilum við badminton. Amma útbýr nesti, í þetta sinn förum við ekki langt, við ætlum niður að fljóti og kveikja varðeld, fjölskyldan kemur saman og skemmtir sér. Ég finn flatan stein og fleyti kerlingar.

Amma sýnir okkur kartöfluuppskeruna.

Amma gengur með okkur upp á Ás og jafnvel alla leið inn í Sauðhaga. Við stöldrum við á miðri leið og horfum til baka, sólin er að setjast og fljótið er spegilslétt.

Ég laumast inn í skáp og fæ mér kleinu. Ég hleyp um hlaðið með flugdreka eða sparka í bolta. Það er alltaf sól í sveitinni. Við förum í berjamó eða tínum jafnvel sveppi, ég finn stærsta sveppinn.

Amma hefur eignast hest, við förum á bak.

Ég læri að keyra á hlaðinu hjá ömmu, amma lánar mér púða til að sitja á svo ég sjái betur út um gluggann.

Það er komið haust og amma kemur í bæinn, hún á afmæli og fjölskyldan kemur saman. Mamma er í fríi í vinnunni og við förum í bæinn með ömmu.

Það er komið vor og amma kemur í bæinn, við förum í leikhús.

Amma er orðin lasin, nú kemur hún til að leita sér lækninga. Amma ber sig vel.

Amma heklar.

Amma heldur á Einari Val í stofunni hjá okkur Önnu og brosir.

Það er vetur og amma er farin til nýrra heimkynna.

Þannig man ég hana og er þakklátur fyrir allar góðu stundirnar með henni. Dýrmætu minningarnar lifa í hjarta mínu.

Karl Einarsson.

Aldrei framar munum við amma sproka saman, aldrei framar skemmta okkur í spilum, aldrei framar ganga saman, aldrei framar vaka saman á dýrlegum sumarkvöldum í sveitinni.

Aldrei í þessu samhengi er eitthvað svo endanlegt og eitthvað sem ég vil ekki en er samt óumflýjanlegt. Því alveg eins og nóttin fylgir óhjákvæmilega fögrum degi er það líkn þegar þreyttir sofna.

En hún amma mín gaf mér dýrgrip sem ég mun alltaf varðveita. Þennan grip get ég engum sýnt eða handleikið því hann er fögur minning mín um einstaka konu sem var svo ótrúlega þrautseig og dugleg en í senn blíð og kærleiksrík.

Jónína R. Einarsdóttir.

Anna frænka mín var einstök og góður vinur. Henni var ætíð mikið umhugað um mig og allt sem mér tilheyrir og sýndi það óspart í öllum okkar samskiptum. Hún lagði mikla áherslu á það að ég væri meðvitaður um það hversu mikið hún ætti í mér og mér er það fyllilega ljóst að það eru mikil forréttindi og ríkidæmi að hafa átt hana að.

Bernsku- og unglingsárin rifjast upp, þegar ég oft á tíðum dvaldi til lengri eða skemmri tíma við leik og störf á heimili hennar og Kalla á Gunnlaugsstöðum.

Árið 1976 dró skugga fyrir sólu í lífi Önnu þegar Gunnlaugur sonur hennar, jafnaldri minn og góður vinur, lést 21 árs. Þessi missir hafði einnig mikil áhrif á mig og var það ómetanlegur styrkur í allri þeirri úrvinnslu hversu mikið við gátum rætt saman, enda varð mér ljóst að það leiddi til þess að vináttubönd okkar urðu enn sterkari.

Anna frænka var mjög listræn og hafði mikið næmi fyrir allri fegurð í umhverfinu. Hún var listelsk og naut þess til dæmis að að lesa góðar bækur og sækja leikhús. Á síðustu árum nýtti hún tómstundir sínar í vefnað og naut hún þess að hanna og skapa fallega hluti sem hafa vakið mikla athygli. Það sem hún hefur gefið mér og fjölskyldu minni af handverki sínu eru dýrgripir í mínum huga.

Anna hafði einstaklega góða nærveru og minnist ég margra góðra samverustunda þar sem hún upplýsti mig um fyrri tíma og einnig hvernig hún sjálf tókst á við hin ýmsu viðfangsefni sem blöstu við henni í lífinu. Yfirvegun, víðsýni á lífið og tilveruna, lifandi áhugi fyrir málefnum, frásagnarhæfileiki, kímnigáfa, virk hlustun og einstaklega hlýlegt viðmót voru sérstakir eiginleikar hennar.

Á þessari kveðjustund tileinka ég Önnu frænku mínar hlýjustu hugsanir og kveð hana með þökk og virðingu.

Ég og fjölskylda mín sendum frændsystkinum mínum frá Gunnlaugsstöðum og fjölskyldum þeirra okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Magnús Ólafsson.

Þegar ég frétti lát Önnu Bjargar hvarf hugurinn til þeirra kvennanna í Sauðhaga sem mótuðu, hver á sinn hátt, líf mitt sem barn og unglingur. Magnea, móðir Önnu Bjargar, sem sjálf kallaði sig "elstu konu", smávaxin, fríð, undur fínleg en sterk sem stál, sjálfstæð og kjarkmikil. Ingibjörg dóttir hennar, sú eina sem lifir enn, sístarfandi fyrir fjölskylduna, Ragnhildur sporlétt, kát og kærleiksrík og Ásbjörg systir mín og fóstra, víkingur til allra verka úti jafnt sem inni. Þessar úrvalskonur settu upp sérstakan sparisvip þegar einhver kom auga á Önnu Björgu koma gangandi norðan göturnar frá Gunnlaugsstöðum. Móðir horfi á gestinn með stolti, systirin og mágkonurnar með virðingu og bræðurnir með aðdáun. Anna Björg var ekki hávaxin eða hávær, en það sópaði að henni á einhvern óskýranlegan hæglátan hátt. Sem barn dáðist ég að Magneu og setti mynd hennar á drottningar og álfkonur ævintýranna, en Anna Björg varð fyrirmynd þeirrar sjálfstæðu, en jafnframt fallegu konu sem mig dreymdi um að yrði bóndi framtíðarinnar. Hún Anna Björg tók bílpróf komin á fimmtugsaldur, en á þeim tíma voru konur taldar vera óhæfar til náms. Anna Björg keyrði síðan sinn eigin bíl og gaf það henni frelsi og sjálfstæði fram yfir margar jafnöldrur. Anna Björg var kletturinn í lífi margra. Eiginmaður, börn, systkini og hennar nánustu vissu alltaf að til hennar mátti sækja hjálp, stuðning, styrk, hvað sem á bjátaði. Lífið var henni ekki alltaf auðvelt, en hún stóð af sér stormana og hélt glæsileika sínum allt til enda.

Anna Björg og konurnar í Sauðhaga kenndu mér frakkri borgarstelpu að vinna innanbæjar og útistörf í sveit með stolti góðs verkmanns. Halda heimili með rausn og ganga glöð en þreytt til hvílu þó verkalaunin innheimtist ekki fyrr en í minningargreinum.

Afkomendum Önnu Bjargar sendi ég samúðarkveðjur, systkinunum frá Sauðhaga og öllum vinum mínum í Vallahrepp.

Það er gott að kveðja þegar minningarnar eru góðar.

Ágústa á Refsstað.

Mig langar að kveðja kæra vinkonu og frænku, Önnu Sigurðardóttur frá Gunnlaugsstöðum með örfáum orðum. Mér verður ætíð minnisstætt þegar ég hitti þau hjón Önnu og Kalla í fyrsta sinn. Ég var ung og nýgift þegar þau heimsóttu okkur hjónin og kveið ég því einhver ósköp enda mundi bóndakonan og myndarlega húsmóðurin strax sjá hve fákunnandi ég væri. Ég sá hana fyrir mér stóra og þrekna í peysufötum. En annað kom á daginn. Það birtast þessi fallegu hjón, hún dökk á brún og brá, nett og falleg í glæsilegum fötum sem hún saumaði sjálf. Með okkur tókust strax við fyrstu kynni vinátta sem hélst alla tíð síðan og bar aldrei skugga á. Kristinn sonur minn var í sveit hjá þeim hjónum tvö sumur. Anna og Kalli voru honum góð og gáfu honum veganesti sem ég kann þeim miklar þakkir fyrir. Ég heimsótti þau hjón fyrir mörgum árum í nokkra daga og þarf ekki að orðlengja um móttökurnar og þær góðu minningar sem eftir sitja. Ég hef alla tíð dáðst að þessari konu og öllum hennar góðu kostum. Hún var umburðarlynd, átti gott með að umgangast fólk og bjó yfir ótrúlegum dugnaði. Anna var vinur vina sinna og hafði einurð til að takast á við erfiðleika og sorgir. Hún var alltaf blíð og gefandi. Ég hugleiddi oft þegar ég horfði á þessa lágvöxnu, nettu og fallegu konu, hvernig hún fengi áorkað þeirri miklu vinnu sem mörgum stæðilegum karlmanni hefði þótt sér sóma. En í smáu jafnt sem stóru birtust hæfileikar hennar svo sem saumaskap og vefnaði.

Gengin er góður vinur og þakka ég samveruna. Ég og fjölskylda mín senda börnum hennar og öðrum aðstandendum okkar innilegustu samúðarkveðjur.

Sigríður Einarsdóttir.

Að morgni 13. þ.m. var mér sagt að hún Anna á Gunnlaugsstöðum væri dáin, hefði dáið þá um nóttina. Það snertir óneitanlega ákveðna strengi í manni þegar samferðafólkið kveður. Fyrir fáum dögum kom ég til hennar á sjúkrahúsið á Egilsstöðum, mér duldist ekki að nú var mikið af henni dregið. En þar sem hún lá með súrefnið gat hún gert að gamni sínu því hún sagðist nú vera orðin skelfilegur ræfill og kæmist sennilega ekki á þorrablótið og brosti sínu hlýlega brosi.

Ég kynntist Önnu fyrst fyrir hartnær hálfri öld en við vorum báðar félagar í Kvenfélagi Vallahrepps, en þar var hún virkur félagi fram á síðustu ár. Hún starfaði fyrir þann félagsskap af mikilli óeigingirni og lagði mörgum málum gott lið. Það var gaman að vinna með henni, hún var alltaf létt í lund en ákveðin og hafði gott auga fyrir því sem betur gat farið. Eiginlega fannst mér hún alltaf vera á undan sinni samtíð í hugsun.

Anna var félagsvera, hafði sanna gleði af því að blanda geði við annað fólk og var mjög dugleg við það sem annað, en hún bjó líka yfir þeim þroska að kunna að vera ein með sjálfri sér.

Á Gunnlaugsstöðum bjó hún lengstan hluta ævinnar og þar var hennar starfsvettvangur meðal fjölskyldunnar. En árin liðu og það fækkaði í heimilinu og umsvifin urðu minni og hún bjó ein allmörg ár á Gunnlaugsstöðum. Þá gafst tóm til að sinna ýmsum hugðarefnum. Anna var mikil handavinnukona og gerði margt fallegra muna sem prýddu heimili hennar en við vefstólinn sinn hygg ég hún hafi unað sér hvað best og óf hún mörg falleg og vel gerð stykki.

Anna var dugleg kona í þess orðs fyllstu merkingu, hún gekk heilshugar og af mikill jákvæðni að hverju sem hún tók sér fyrir hendur, það var ákveðin reisn yfir henni og heimili hennar og ég tel að sveitin okkar hefði verið fátækari án hennar starfskrafta. Hún bjó yfir ótrúlegu sálarþreki þó stundum blési á móti.

Anna var ein af þessum sannkölluðu hetjum hversdagslífsins.

Nú þegar leiðir skilur um sinn vil ég þakka fyrir góð kynni á liðnum árum, frá þér fór maður alltaf andlega auðugri.

Börnum þínum, fjölskyldum þeirra og systkinahópnum frá Sauðhaga sendum við hjónin innilegar samúðarkveðjur.

Minningin lifir.

Elsa G. Þorsteinsdóttir, Ketilsstöðum.