Þorgeir Jónsson læknir fæddist á Húsavík 24. mars 1916. Hann lést á Landspítalanum í Fossvogi 16. mars síðastliðinn og var útför hans gerð frá Kópavogskirkju 24. mars.

Ég vil í nokkrum orðum minnast vinar míns afa Þorgeirs.

Við mæðgin geymum ótal minningar um vikulegar heimsóknir hans síðustu 10 árin.

Oftast á föstudögum birtist Þorgeir afi og nafni hans réð sér ekki fyrir gleði yfir þessum heimsóknum enda ekki von. Því það var ekkert lítið á seyði. Lagt var upp í marga langferðina og m.a. siglt til Afríku. Sófaborðið breyttist á augabragði í eintrjáning, með því að þeir nafnar settust klofvega á það og kústurinn varð að ómissandi vopni í baráttu við tígrísdýr, krókódíla og grimmar górillur sem Þorgeir afi lék af svo mikilli snilld að taka varð smá hlé á Nílarsiglingunni til að hlæja.

Þeir nafnar börðust líka við að landa löxum úr straumhörðum íslenskum ám.

Íklæddir vaðstígvélum, sá yngri í sínum og afinn í mínum, breyttist stofuteppið í ólgandi á, herðatré urðu að veiðistöngum og bangsar að löxum sem þeim tókst að lokum að landa.

Þorgeir afi naut þess að fara á listviðburði og fórum við mæðginin á ófáar leiksýningarnar og tónleika með honum, af öllu mögulegu tagi eins og Latabæ í Loftkastalanum, og Flamencó söng og dans, ofl..

Spænskan var sameiginlegt áhugamál mitt og Þorgeirs. Hann sagði mér frá því þegar áhugi hans á rómönskum málum kviknaði fyrst, en þá var hann strákur á Húsavík og kallaður Geiri. Á heimilinu var viðtæki og þeir bræður reyndu að ná erlendum stöðvum. Eitt skiptið, er þeir voru að leita, heyrðist sagt ómþýðri og hljómfagurrri kvenmannsröddu: Radio Roma Radio Roma. Þar með var búið að vekja áhuga Þorgeirs á rómönskum málum.

Þorgeir yngri gerði sér vonir um að afi hans gæti séð hann stíga sín fyrstu skref á leiksviðinu og feta með því í fótspor hans, en Þorgeir eldri átti einmitt 65 ára leikafmæli á þessu ári.

Við Þorgeir yngri minnumst Þorgeirs afa með hlýju, söknuði og þakklæti fyrir allar samverustundirnar, fyrir ómetanlegan áhuga hans og stuðning við velferð nafna síns og afastráks, Þorgeirs Jónssonar.

Elsa Arnardóttir.

Deyr fé, deyja frændur,

deyr sjálfur ið sama,

en orðstír deyr aldregi,

hveim sér góðan getr.

Þessi orð úr Hávamálum komu fyrst upp í hugann þegar ég heyrði að minn góði vinur Þorgeir Jónsson læknir hefði kvatt þessa jarðvist og væri nú kominn á æðra svið og efalaust fljótlega farinn að sinna líknarstörfum sem honum voru svo hugleikin meðan hann dvaldi hér meðal okkar og voru svo sannarlega þau að veita öðrum hjálp og líkn á erfiðum stundum.

Ég kynntist Þorgeiri fyrir rúmri hálfri öld, en þá var hann héraðslæknir á Þingeyri við Dýrafjörð, en ég og mín kona í kaupavinnu á Laugabóli í Arnarfirði. Þannig var að ég fékk slæma ígerð og varð því að leita læknis og lá því beinast við að fara til Þingeyrar til Þorgeirs og biðja hann ásjár. Þarna dvaldi ég í eina viku og þar með hófust kynni sem aldrei hafa rofnað síðan. Svo skildi leiðir, ég fór til míns heima, en hann varð áfram á Þingeyri, ekki er mér kunnugt hve lengi hann starfaði þar, en árið 1967 fluttist ég í Kópavog og vildi þá svo til að hann bjó þar á Sunnubraut 29, en hann rak sína læknastofu í Domus Medica, þar til hann lét af störfum fyrir aldurssakir, nú fyrir nokkrum árum.

Þegar hér var komið sögu tókum við upp fyrri kynni og áttum margar ánægjustundir saman. Þorgeir var afar þægilegur í umgengni, skemmtilegur og fróður um marga hluti, hann var gamansamur, léttur í lund og hvers manns hugljúfi. Hann var mikil driffjöður í öllu félagsstarfi í Félagi eldri borgara og hélt þar uppi mjög fjölbreyttum og skemmtilegum uppákomum, svo sem fjöldasöng, ljóðaupplestri að ógleymdri þátttöku sinni í félagsskapnum "Hana nú" þar sem hann lék á als oddi í mörgu sem sá óformlegi félagsskapur tók sér fyrir hendur, svo sem leiklist, lestri á eigin ljóðum, því hann var skáldmæltur vel. Hann lék þónokkuð á sviði og þá undir stjórn Ásdísar Skúladóttur og einnig Þóris Steingrímssonar, svo og lék hann í kvikmyndum og þónokkuð í sjónvarpsauglýsingum. Hann var þetta sem kallað er náttúrutalent, ólærður, en lék af hjartans lyst. Honum var margt til lista lagt, hann var mikill unnandi sígildrar tónlistar og var fastagestur á flestum ef ekki öllum tónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands meðan heilsan leyfði. Já, Þorgeiri var margt til lista lagt og var hann óspar á að miðla öðrum af þekkingu sinni og fróðleik. Ég set hér nokkrar ljóðlínur sem kveðju til hans og þakklætisvott fyrir órofa vináttu og tryggð frá fyrstu kynnum:

Ég kveð nú minn kæra vin

klökkur, í hinsta sinn.

Íslenskan eðalhlyn.

Aftur við sjáumst, ég finn,

vinsæli vinur minn.

Ég sendi börnum hans og Margréti mína dýpstu samúð, megi góður Guð létta ykkur söknuðinn vegna fráfalls hans sem var ykkur allt í öllu.

Valdimar Lárusson.

Hinn 24. mars síðastliðinn fylgdum við gömlum félaga, vini og starfsbróður nokkur spor, þegar hann var að leggja upp í sína hinstu för. Þorgeir Jónsson læknir var kvaddur af vinum og vandamönnum við hátíðlega athöfn í Kópavogskirkju. Við vorum þrír félagarnir vestur á fjörðum, sinn við hvern fjörðinn, að passa upp á heilsu og heilbrigði fólksins þar. Við höfðum með okkur nokkra samvinnu og leystum hver annan af í sumarfríum. Við hittumst iðulega, einnig á vetrum þótt fjallvegir og úfinn sær torvelduðu tíðum samfundi. Um þessa tíma eigum við ánægjulegar endurminningar. Þorgeir var eldri í hettunni en við, var búinn að þjóna í Þingeyrarhéraði í mörg ár þegar við komum vestur. Til Þorgeirs var því gott að leita góðra ráða fyrir unga og óreynda héraðslækna. Hans hérað var stærst og fjölmennast og útvörðurinn í vestri. Þorgeir var lífið og sálin í öllu félagslífi í sínu héraði. Leiklist og hvers kyns tónlist voru eftirlætis viðfangsefni hans og áhugamál. Það hefur verið einhvern tíma seint á sjöunda tug aldarinnar síðustu, sem við hættum störfum þar vestra og fluttum suður í þéttbýlið. Þorgeir settist að í Kópavogi, vann bæði sjálfstætt sem heilsugæslulæknir en einnig á geðdeild Borgarspítalans. Hann aflaði sér mikillar menntunar í geðsjúkdómafræðum. Á síðari árum lagði hann einnig stund á málanám við Háskóla Íslands, einkum ítölsku og spænsku. Þorgeir tók mikinn þátt í félagslífi í Kópavogi, einkum eftir að hann hætti læknisstörfum vegna aldurs. Þá var hann um langt skeið lífið og sálin í félagsstarfi aldraðra.

Því miður er stundum eins og samfundir verði ekki eins tíðir hér í þéttbýlinu eins og úti í dreifbýlinu, þar sem samgöngur eru þó erfiðari. Þess vegna voru fundir okkar gömlu félaganna ekki eins margir á síðari árum. Nú er við kveðjumst minnumst við daganna og samfundanna vestur á fjörðum með söknuði og hlýju. Það verður ávallt bjart yfir þeim minningum. Við sem eftir lifum söknum góðs vinar.

Björn Önundarson,

Guðsteinn Þengilsson.