Helgi Geirmundsson fæddist í Aðalvík á Hornströndum 17. nóvember 1934. Hann andaðist á Fjórðungssjúkrahúsinu á Ísafirði 14. júní síðastliðinn. Helgi var sonur hjónanna Geirmundar Júlíussonar, f. 4. mars 1908, d. 17. október 1996, og Guðmundu Regínu Sigurðardóttur, f. 5. maí 1904, d. 23. júní 1994. Systkini Helga eru Halldór, f. 29. janúar 1930, Gunnar, f. 15. apríl 1931, Sigurlíni, f. 25. maí 1932, Ásthildur, f. 19. júní 1936, Baldur, f. 15. október 1937, og Karl, f. 13. mars 1939.

Árið 1959 kvæntist Helgi Ernu Magnúsdóttur ættaðri frá Ísafirði og varð þeim sex barna auðið. Börn þeirra eru: 1) Magnús Geir, f. 16. mars 1958, kvæntur Dagnýju Einarsdóttur og eiga þau þrjú börn. 2) Grétar, f. 5. október 1959, kvæntur Eddu Bangon og eiga þau tvö börn. 3) Helgi, f. 22. febrúar 1963, hann á þrjú börn. 4) Brynja, f. 6. mars 1965, gift Viðari Erni Sveinbjörnssyni og eiga þau eitt barn, fyrir átti Brynja eina dóttur. 5) Ómar, f. 1. nóvember 1969, kvæntur Karen Óladóttur og eiga þau þjú börn. 6) Jóhann Birkir, f. 16. júní 1971, kvæntur Gabríelu Aðalbjörnsdóttur og eiga þau þrjú börn.

Helgi ólst upp í Aðalvík og Fljótavík á Hornströndum til 12 ára aldurs og fluttist þaðan til Hnífsdals. Fyrstu ár þeirra hjóna voru í Hnífsdal og fluttu síðan til Ísafjarðar og hafa búið þar síðan. Helgi vann ýmis störf þar til hann hóf útgerð. Síðastliðin ár starfaði hann hjá Trésmiðjunni í Hnífsdal.

Útför Helga verður gerð frá Ísafjarðarkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Elsku pabbi, það var erfitt að kveðja þig 14. júní sl. og það er ennþá erfitt, þar sem við trúum því varla enn að þú sért farinn. Þú varst og ert svo stór hluti af okkur, það er svo mikið tómarúm hjá okkur öllum. En þegar við settumst niður til að skrifa þessa minningargrein komu upp allar þær góðu minningar sem við áttum um þig. Við munum ekki eingöngu minnast þín sem pabba okkar heldur líka sem besta vinar okkar. Þú varst okkur alltaf til halds og trausts. Kenndir okkur á skíði, fyrstu sundtökin og sýndir okkur jafnvel hvernig átti að skauta. Það er svo gaman að hugsa til þess þegar við bræður vorum á skautum í Miðtúninu og þurftum að nota skíðastafi til að komast áfram, þá datt okkur í hug hvað það væri gaman að sjá þig detta á skautum og viti menn, þú skautaðir fram og aftur eftir Miðtúninu eins og ekkert væri og kallaðir á okkur hvort við ætluðum ekki að halda áfram. Þú varst líka svo veikur fyrir öllum nýjungum, t.d. sjónvarpi, vídeó og þráðlausum síma svo eitthvað sé nefnt, þú varst alltaf á meðal þeirra fyrstu að kaupa. Þú lærðir aldrei á tölvu en á byggingarsýningu í Þýskalandi sl. vetur þá skoðaðir þú bara nýjustu og flottustu tölvustýrðu tækin og vildir kaupa þau. Síðasta tækið sem þú keyptir var risasjónvarp rétt fyrir jólin.

Við munum aldrei gleyma því þegar þú skaust ísbjörninn í Fljótavík, þessa sögu höfum við sagt okkar börnum og munum segja hana barnabörnum okkar.

Gamlárskvöld í Miðtúninu eru líka ógleymanleg þar sem þú lékst alltaf á als oddi og sást til þess að allir skemmtu sér vel. Svo ekki sé minnst á alla flugeldana.

Þú hafðir líka svo gaman af því að ferðast og skoða heiminn. Þó að tungumálakunnátta þín væri ekki þín besta hlið áttir þú sjaldan í erfiðleikum vegna þess.

Já, pabbi, í huga okkar ertu sá albesti pabbi sem nokkur gæti hugsað sér og ert okkur fyrirmynd í einu og öllu.

Þín elskandi

börn.

Tengdafaðir minn Helgi Geirmundsson lést 14 júní sl. á Sjúkrahúsinu á Ísafirði eftir erfiða baráttu við sjúkdóm. Ég get varla með orðum lýst hvað hans Helga verður sárt saknað, hann gaf mikið af sér. Það var alveg sama hvað það var, það var alltaf hægt að leita til hans um aðstoð. Það eru ófá smíðahandtökin sem Helgi er búinn að taka fyrir börnin sín. Þegar ég kom fyrst inn í fjölskylduna þá tók Helgi mér opnum örmum, mér var strax tekið mjög vel og ég tala ekki um þegar hann komst að því að afi hans og langafi minn voru bræður. Ég var eini tengdasonur hans og kom hann alltaf fram við mig eins og einn af sínum sonum. Það eru margar minningar sem ég á um hann Helga minn. Þau eru ófá ferðalögin sem við hjónin erum búin að fara með tengdaforeldrunum. Það sem mér er minnisstæðast er ferðalagið sem við nefndum "langaferðalagið", þegar við keyrðum um Evrópu og allar pælingarnar okkar á landakortinu. Ferðirnar hefðu aldrei verið svona margar erlendis ef Helgi hefði ekki alltaf komið til okkar með bæklinga til að æsa okkur upp í einhverja ferð og alltaf vorum við til í það að fara því að það var virkilega gaman að ferðast með þeim.

Þegar ég byrjaði að smíða minn sumarbústað í Aðalvík þá var Helgi strax tilbúinn til að hjálpa, hann hvatti mig áfram og ef honum fannst verkið ganga full seint þá tók hann upp hamarinn og hætti ekki fyrr er verkið var búið, hangs var ekki til í hans orðaforða.

Þar er Helga rétt lýst þegar hann sagði við mig eitt sinn: "Viðar, þú snertir ekki hamarinn fyrr en ég kem aftur." Hann vildi fá að klára sjálfur það sem hann var byrjaður á.

Þær eru margar minningar sem við eigum saman úr Aðalvíkinni. Ein mín besta stund með honum tengdaföður mínum í Aðalvíkinni var þegar við tveir sátum saman um miðnætti í fjörunni, aleinir í víkinni. Kyrrðin var dásamleg og við horfðum á miðnætursólina setjast og ég man á þeirri stund hvað mér fannst gott að hafa hann við hlið mér og hvað mér þótti vænt um hann.

Ég kveð þig nú, elsku Helgi minn, með söknuði.

Viðar Örn Sveinbjörnsson.

Mig langar til að minnast tengdaföður míns í fáum orðum.

Það var erfitt að þurfa að kveðja þig, elsku Helgi minn. Eftir er stórt skarð í fjölskyldunni sem verður aldrei fyllt. Það voru forréttindi sem ég verð ævinlega þakklát fyrir að fá að eiga eins dásamlegan tengdaföður eins og þú varst mér. Svo hlýr, traustur og alltaf stutt í húmorinn. Þú varst mikill afi. Gafst þér alltaf tíma til að ræða við börnin og samgleðjast þeim. Fyrir þér var aldur afstæður. Þú áttir marga vini og það sem mér fannst einkenna þig var að þú varst ekki bara faðir barnanna þinna, heldur líka besti vinur þeirra. Því er söknuður þeirra og Ernu mikill. Þú tókst mikinn þátt í daglegu lífi þeirra og fylgdist vel með okkur öllum. T.d. máttir þú aldrei vita af börnunum þínum vera að framkvæma eitthvað, þá varst þú mættur fyrstur á svæðið með hamarinn og tommustokkinn. Hún er ómetanleg öll sú hjálp sem þú veittir okkur Jóhanni þegar við vorum að laga til í húsinu okkar. En þú vast dugnaðarforkur og hafðir alltaf eitthvað fyrir stafni. Það var þér erfitt að greinast með illvígan sjúkdóm. Þú hafðir alltaf verið svo hraustur og líkamlega vel á þig kominn. Því var þetta mikið áfall fyrir þig og okkur. En dvöl þinni hér á jarðríki er lokið. Ég trúi því að það sé mikil þörf fyrir góða smiði í himnaríki þar sem aðrir fái að njóta krafta þinna og dugnaðar. Eftir eigum við minningu um yndislegan mann sem mun lifa í hjörtum okkar um ókomna tíð.

Elsku Helgi minn, ég vil þakka þér allar þær yndislegu stundir sem ég átti með þér. Þín verður sárt saknað.

Þín tengdadóttir

Gabríela Aðalbjörnsdóttir.

Elsku afi minn.

Kallið er komið,

komin er nú stundin,

vinaskilnaðar viðkvæm stund.

Vinir kveðja

vininn sinn látna

er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,

margt er hér að þakka.

Guði sé lof fyrir liðna tíð.

Margs er að minnast,

margs er að sakna.

Guð þerri tregatárin stríð.

(V. Briem.)

Þú ert afi minn, vinur og hefur verið mér sem "pabbi". Heimilið þitt og ömmu er mér sem mitt annað heimili. Fyrstu ár ævi minnar bjuggum við mamma hjá þér og ömmu. Eftir að við fluttum var nú líka stutt fyrir mig að koma til ykkar. Þú sagðir líka oft: "Ég man þegar þú komst hlaupandi, kinnarnar hristust og með tárin í augunum; þá þóttumst við amma þín alveg vita að þið mæðgur hefðuð orðið eitthvað ósammála." Þetta breyttist aldrei, þú vissir alltaf hvernig mér leið.

Ég á svo ótal margar dýrmætar minningar um okkur saman. Fljótavíkurferðirnar, þar sem þú sagðir mér sögur þaðan. Ferðalögin mín með ykkur ömmu um landið og einnig erlendis. Allar stundirnar sem ég átti heima hjá ykkur og var þá ósjaldan setið um helgar til 3-4 á nóttunni og spjallað saman, ég, amma og þú.

Þú hefur alltaf sýnt mér svo mikinn áhuga og fylgst vel með mér hvar sem ég var. Þú hefur átt svo mikinn þátt í að móta mig sem þá manneskju sem ég er í dag. Minn draumur er að finna mér mann sem ég veit að þú yrðir sáttur við og ekki myndi það skemma fyrir að hann líktist þér; lífsánægjuna og alla gleðina, danshæfileikana, ákveðnina, hlýjuna og drifkraftinn og traustið.

Síðustu ár hef ég verið búsett erlendis, en alltaf er ég kom að utan, fannst mér ég ekki komin heim fyrr en ég steig inn fyrir þröskuldinn í Miðtúni 21.

Elsku afi, ég veit að það er erfitt að fara frá okkur en ég mun gera mitt besta til að hjálpa ömmu í gegnum sorgina.

Þú munt lifa áfram meðal okkar.

Ég elska þig af öllu mínu hjarta. Þín "Drottning",

Helga Sigríður.

Helgi Geirmundsson, svili minn og mikill vinur er allur.

Kynni okkar Helga, sem hófust fyrir 40 árum, þróuðust upp í trausta vináttu.

Stundum verður vinátta manna svo sterk að hún virðist órjúfanleg hvað sem á dynur. Þannig var okkar vinátta. Þegar ég lít til baka minnist ég margra skemmtilegra stunda er við áttum saman. Þú varst mikill gleðigjafi í öllum okkar samskiptum. Við ræddum málin oft á léttu nótunum og fékk þá flest að flakka er kom upp í hugann. Í þjóðmálunum vorum við stundum ósammála og urðu þá umræðurnar á stundum kappsamar og háværar svo að nærstöddum þótti nóg um. Traust, heiðarleiki og gleði voru meðal þinna vörumerkja. Og hvort sem það var nú á Flórida, Barbados, Spáni, í Þýskalandi eða í Miðtúninu á Ísafirði, þá varst þú hrókur alls fagnaðar. Stundum fór eitthvað úrskeiðis í því sem við brölluðum saman eins og gengur, en þegar frá leið urðu slíkir atburðir hið mesta skemmtiefni, sem við hlógum að, er við rifjuðum þá upp.

Ég hverf nokkur ár aftur í tímann, þegar þú tókst að þér að byggja sólskála við húsið mitt í Stykkishólmi. Ég, eigandinn og verkkaupandinn, var að sjálfsögðu í hlutverki handlangarans. Og þótt ég hefði varla sagað í sundur spýtu og kynni að sjálfsögðu ekki neitt til slíkra verka, var ég ákveðinn í því að standa mig vel í þessu hlutverki. Ég get vel hugsað mér að þú hafir stundum brosað í laumi, er þú varðst vitni að því hvernig aumur blýantsnagarinn bar sig að við verkin. Sú var venja í samskiptum okkar Helga, að við hældum hvor öðrum aldrei. Þvert á móti létum við óspart í ljós gallana sem við þóttumst sjá í fari hins. Þannig var þessu einnig háttað við smíðarnar í Hólminum. Smiðurinn Helgi skammaði handlangarann Þórð óspart, sem á móti lét smiðinn hafa það óþvegið, þótt innistæðan fyrir slíku hjá mér væri harla lítil. Svo var það kvöld eitt þar sem ég lá uppi í rúmi, allur af manni genginn eftir mjög erfiðan dag, en ég hafði verið að grafa fyrir staurum í harðbala allan daginn, að ég heyrði á tal Helga við Lilju frammi í stofu. Þar fór Helgi einkar fögrum orðum um mína frammistöðu og sagði mig vera furðu seigan verkmann. Auðvitað var hann viss um að ég væri sofnaður enda algjört stílbrot að hann hefði um mig slíkt lof svo ég heyrði.

Ég kleip mig í handlegginn til að vita hvort ég væri vakandi, sem svo reyndist vera.

Já, þannig voru okkar samskipti og þannig vona ég að þau verði framvegis, Helgi. Nú gæti ég skrifað um þig langa lofræðu, en það ætla ég ekki að gera, því ég veit að slíkt er þér ekki að skapi. Auk heldur mundir þú ætla, að nú hefði ég endanlega tapað glórunni.

Ég þakka þér, Helgi minn, fyrir allar skemmtilegu samverustundirnar fram til þessa og ég hlakka til að taka upp þráðinn næst þegar við hittumst.

Ernu, börnum, barnabörnum og öðrum ættingjum sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Þórður Sveinbjörnsson.

Nú er góður maður fallinn frá í blóma lífsins. Hljómar kannski undarlega að segja slíkt um mann sem náði sjötugsaldri. En Helgi var bara alltaf eins og unglingur, segjandi brandara eða jafnvel dansandi með bros á vör. Orkan var þvílík að þeir sem umgengust hann, máttu hafa sig alla við til að fylgja honum, hvort sem var við vinnu eða leik.

Á heimili Helga og Ernu var oft mannmargt og okkur bræðrum ávallt vel tekið. Þar var sjaldan dregið úr uppátækjasemi okkar og sona þeirra, hvort sem verið var að smíða fleka, risavaxna flugdreka, píluboga eða hvað sem okkur datt í hug. Eina sem skorti var meiri tími til að framkvæma allt sem okkur datt í hug. Það gat verið gaman að vera viðstaddur þegar Helgi kom heim úr sínum fjölmörgu ferðum til Spánar ásamt fjölskyldu sinni. Hann var svo nýjungagjarn að alltaf komu ný tæki á heimilið sem gaman var að leika sér að. Hann eignaðist fyrsta myndbandstækið í hverfinu, þráðlausan síma sem var uppspretta margra prakkarastrika og að ógleymdum skemmtara sem enginn kunni að spila á. Hann leit bara svo vel út í stofunni.

Helgi var gleðimaður og leiddist ekki í góðra vina hópi á góðum degi. Einn slíkur eftirminnilegur dagur var nú í nóvember síðastliðnum þegar kempan hélt upp á sjötugsafmæli sitt. Þar lá nú aldeilis vel á kalli. Ótrúlegt að nú nokkrum mánuðum síðar er Helgi allur og aðeins minningarnar eftir.

Í orðabók Helga voru ekki til orð eins og verkkvíði, leti og þreyta. Það virtist einna helst eins og hann þekkti merkingu þeirra aðeins af afspurn. Engum verkum mátti ljúka á morgun ef hægt var að framkvæma í dag. Ekki laust við að örlaði á óþolinmæði þegar kom að gangi verklegra framkvæmda. Það er ljóst í okkar huga að tími endurbóta og framkvæmda er runninn upp hinum megin.

Við sendum Ernu, strákunum og Brynju samúðarkveðjur og biðjum Guð að geyma hann Helga, okkar kæra vin og frænda.

Hjalti, Rúnar Óli og

Smári Karlssynir.

Hinn 14. júní síðastliðinn fékk ég hringingu frá Ísafirði um það að frændi minn Helgi Geirmundsson væri látinn. Hann hafði verið veikur um hríð af krabbameini. Ég heimsótti hann á Landspítalann fyrir rúmum mánuði. Þá sá ég hvað honum leið illa en bar sig vel. Hann lét okkur Lína smakka matinn og spurði hvort maturinn sem ég framleiddi væri svona vondur. Ég sagði nei og að ég skyldi senda honum smakk vestur á Ísafjörð sem ég og gerði og fékk miklar þakkir fyrir.

Við Helgi vorum miklir frændur, ólumst upp á sömu torfunni í Hnífsdal. Hann frá 11 ára aldri og ég frá eins árs aldri. Mamma mín og pabbi hans voru systkini og mamma hans og pabbi minn voru bræðrabörn. Mamma mín og pabbi hans voru alin upp á Atlastöðum í Fljótavík. Þar lágu leiðir okkar saman í mörg ár. Helgi vann þar mikið verk við bústaðinn sem við eigum þar. Við fórum nokkrum sinnum saman til Fljótavíkur og fórum við alltaf fram í Rauðá. Alltaf var jafn gaman að vera með Helga og Ernu í Fljótavík. Við hjónin minnumst þess þegar við vorum að koma vestur með börnin okkar fjögur. Þá vorum við alltaf boðin í Miðtúnið til ykkar Ernu. Margar minningar koma upp í hugann á þessum erfiða tíma, eins þegar þú varst að hengja mig upp á axlaböndunum svo að ég myndi stækka. Einnig þegar ég kom á Strandgötuna á matmálstímum, þá ver ég látinn borða þótt ég væri búinn að borða heima. Allt var þetta gert svo ég myndi stækka meira.

Ég minnist þess einnig þegar ég var að alast upp í Hnífsdal, þá burstaði ég skóna þína fyrir tvær krónur.

Já, meira gæti ég sagt því við brölluðum margt saman þegar þú og Kalli áttuð Efnalaugina. Ég man líka þegar við lentum á árekstri í Reykjavík og það var stolið úr bílnum á meðan við fórum upp á Slysó. Það þótti okkur verst. Allt í lagi þótt bíllin væri ónýtur.

Ég veit að þú varst hrifinn þegar ég stofnaði Atlastaðafisk því þú sagðir: "Þetta á eftir að ganga vel hjá þér því peningarnir koma þangað sem þeir eru fyrir." Það má líka segja að þú hafir verið hrókur alls fagnaðar í stórveislum, samanber stórafmælin hjá foreldrum þínum og stórafmæli mín. Í síðasta afmælinu mínu hélstu ræðu kvöldsins ásamt bræðrum þínum og þetta stóð upp úr: Þegar þú málaðir frænda þinn og fórst með hann á rúntinn á Ísafirði. Þetta var árið sem ég náði í konuna mína á Grautó og þú varst mikið hrifinn að ég skyldi ná mér í konu því þú hélst að ég myndi pipra, elsku frændi.

Já, Helgi minn, þín verður lengi minnst sem góðs drengs og erfitt verður að fylla það skarð sem eftir stendur þegar þú er farinn. Ég hef alltaf verið stoltur af því að eiga þig fyrir frænda.

Elsku Erna, Brynja, strákarnir og fjölskyldur. Fjölskylda mín vottar ykkur innilega samúð. Megi Guð vera með ykkur á erfiðum stundum.

Júlíus Högnason.

Mig langar til að minnast vinar míns Helga Geirmundssonar með örfáum orðum.

Helgi var tengdapabbi bróður míns en fyrst og fremst pabbi bestu vinkonu minnar og var ég því svo lánsöm að fá að kynnast honum og hans fólki og mér hefur fundist ég vera ein af þeim. Þegar ég hugsa um hann þá finn ég hvað hann gaf mér mikið bara með návist sinni. Alltaf þegar ég hitti þau hjónin Helga og Ernu fann ég fyrir svo mikilli kátínu í hjarta mínu og á þetta við um börnin þeirra líka. Alltaf var slegið á létta strengi hvort sem við rétt gátum kastað kveðju hvort á annað eða sest niður með góðan kaffibolla. Það var svo aðdáunarvert hvað hann gat gefið öllum tíma og sýnt fólki áhuga, aldurinn skipti engu máli, enginn var fyrir honum. Ég á sex ára dóttur sem er töluverð fyrirferð á og er ég stundum dálítið stressuð yfir að hún sé að angra fólk með öllum spurningum sínum og ljónslátum en ég þurfti aldrei að hugsa um það þegar Helgi var annars vegar, því ég fann hvað honum fannst bara gaman að henni og gaf henni tíma og ljónaðist bara í henni líka. Mér fannst hann vera svona maður sem gat allt, því hann setti ekkert fyrir sig, hann réðst í hlutina strax og helst í gær. Hann hjálpaði okkur mikið við smíðar á bústaðnum í Aðalvíkinni og vil ég þakka honum mikið fyrir það. Við áttum öll alveg yndislegar stundir þar og eftir góðan vinnudag stóð hann um kvöldið sæll og glaður við grillið.

Nú er ég stödd á Ísafirði hjá dóttur hans og býst alltaf við honum á hverri stundu og segja: "Halló," hátt og skýrt, "er einhver heima?"

Hans verður sárt saknað af okkur öllum sem þótti svo vænt um hann og erum við ófá, því hann gaf svo mikið frá sér.

Helgi var "stór" maður. Ég kveð hann með miklum söknuði og votta henni Ernu minni og börnum og afkomendum þeirra mína dýpstu samúð.

Fríða Sveinbjörnsdóttir.