Garðar Steinþórsson fæddist í Reykjavík 24. október 1942. Hann lést á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja 23. maí síðastliðinn og fór útför hans fram frá Keflavíkurkirkju 3. júní.

Þökk sé þessu lífi

hve það var mér örlátt

af því hlaut ég augun

opna ég þau bæði

sé og sundurgreini

svart frá hinu hvíta

og efst í hæðum sé ég himin þakinn stjörnum

í mannhafinu manninn sem ég elska.

Þökk sé þessu lífi

hve það var mér örlátt

heyrnina af því hlaut ég

heyri daga og nætur

engisprettur óma

eða fugla syngja

dyn í vélum, hundgá, hamarshögg og regnið

og mjúka róminn mannsins sem ég elska.

Þökk sé þessu lífi

hve það var mér örlátt

af því hlaut ég hljóðin

hlaut ég einnig stafróf

eignaðist ég orðin

um allt það sem ég hugsa

móðir, vinur, bróðir, eru ljós sem lýsir

þá grýttu braut er gengur sál þín eftir.

(Violeta da Parra, þýð. Þór. Eldjárn)

Þessar ljóðlínur eiga vel við Garðar og Helgu mágkonu mína sem nú situr eftir með sorg sína, en þó ekki ein því ættbogi þeirra hjóna er stór, breiður og fallegur, eins og regnboginn í allri sinni fegurstu mynd, og þar finnur hún huggun í sorginni.

Ljóðlínur Violetu da Parra, söngkonunnar frábæru frá Chile, koma mér alltaf í hug þegar ég fer í hugleiðslufasa um lífið og tilveruna. Þökk sé þessu lífi hve það var mér örlátt, þökk sé þessu lífi fyrir að fæðast inn í þær aðstæður sem hafa gefið mér þá fyllingu að eiga þá tengingu við ástvini mína sem hefur hjálpað mér að þroskast til að verða betri manneskja.

Garðar bróðir minn, sem var elstur okkar systkina, er þriðji í röð bræðra okkar sem kveður þessa jarðvist langt um aldur fram. Á undan eru gengnir Ingvar, 1965, þá tæplega átján ára gamall, og Guðmundur Þór, tæplega fimmtugur, árið 2003.

Fjölskylda okkar Garðars flutti úr Vesturbænum í Bústaðahverfið og þar kviknaði ævintýri sem varð bróður mínum mikið gæfuspor. Þar fann Garðar æskuástina sína og framtíðarmaka, hana Ólafíu Helgu Stígsdóttur, glaðværa og káta stelpu sem var síhlæjandi og yndi var að hlusta á.

Öll hennar fjölskylda, bræður og systur eru glaðvært fólk. Stígur og Ingibjörg, foreldrar Helgu, voru yfir sig ánægð með þennan unga svein sem nú hafði stigið inn í stórfjölskylduna sem bjó á Hólmgarði 11.

Helga og Garðar undu lífi sínu vel og varð fjölgun hjá þeim ör og hvert barnið á fætur öðru kom í heiminn. Er mér minnisstætt er móðir mín hrópaði upp yfir sig: „Hún Helga er ófrísk eina ferðina enn!“ Þetta voru auðvitað gleðióp móður í eftirvæntingunni yfir því að verða amma eina ferðina enn. Börnin urðu á endanum sjö, falleg og mannvænleg börn þá og eru enn þann dag í dag. Og barnabörnin eru samtals sextán.

Í veikindum sínum tók Garðar örlögunum með reisn, það fann ég á spjalli okkar er hann dvaldi á Landspítalanum sársjúkur af þeim veikindum er síðar urðu honum að aldurtila. Ég er ákaflega stoltur af því æðruleysi sem bróðir minn sýndi. Dauðinn er ekki endirinn, hann er upphafið, hann er sameining alls þess sem mannlegt er.

Helgu, börnum og afkomendum öllum vottum við Guðrún samúð okkar á þessum erfiðu stundum.

Minningin lifir í afkomendunum og endurskapa hið gamla. Minningin um góðan dreng, eiginmann, bróður, mág, frænda, föður, afa og langafa lifir.

Gunnar.

Hvernig getur maður kvatt jafngóðan vin og Garðar var mér og mínum? Minningarnar um hann eru svo sannarlega perlur sem ég hef í hjarta mínu, þær eru yndislegar og mun ég geyma þær um ómunatíð.

Garðar var yndislegur maður, alveg frá því ég kynntist honum fyrst fyrir tæpum 30 árum. Hann var mikið prúðmenni og einstaklega hjartahlýr, alltaf til í að rétta hjálparhönd ef þess var þurfi. Hann hafði þann einstaka eiginleika að gefa sér tíma fyrir fólkið sitt og vini, og tók vel á móti öllum þeim er leituðu til hans. Og ekki má gleyma Helgu konu hans hvað þetta varðar, svo samtaka voru þau hjónin; tóku ávallt á móti vinum og vandamönnum með mikilli hlýju og voru sannir vinir vina sinna. Þau eru yndisleg, eins og börnin mín sögðu alltaf: „Það er svo gaman þegar Garðar og Helga koma, þau eru svo góð við okkur.“ Við fjölskyldan vorum svo sannarlega lánsöm að fá að ganga lífsins veg með þessum einstaka manni, sem var ekki bara ríkur af kærleika og góðmennsku, heldur einnig af stórri fjölskyldu sem samanstendur af sjö börnum, þeirra mökum og börnum. Einstakar perlur eru þau öllsömul.

Takk kærlega Garðar minn fyrir samfylgdina í öll þessi ár, og vittu til að við hittumst aftur síðar á góðum stað. En þangað til mun ég geyma minninguna um þig í hjarta mér, líkt og einstakar perlur sem aldrei gleymast.

Þín mágkona,

Ragnheiður Erlendsdóttir.

Elsku frændi minn Garðar Steinþórsson er horfinn af sjónarsviðinu. Við kveðjustund er margs að minnast. Við Garðar vorum systrabörn og jafngömul, nánast upp á dag. Frændgarðurinn var stór, og í þá daga, þegar við vorum að alast upp, voru mæðurnar heimavinnandi og dagarnir vel skipulagðir hjá þeim. Það voru bökunar- og þvottadagar, – og þá voru nú ekki sjálfvirku þvottavélarnar til að létta störfin. Vöruúrval í búðum var ekki mikið og efnahagur fólks almennt annar en nú er. Lítið var til af vaðmáli, og það þurfti að venda eldri flíkum og sauma nýjar handa yngri börnunum. Allt var notað og nýtt til hins ýtrasta. Það er ljúft að minnast æskudaganna. Mikill samgangur var milli frændfólks, – ég tala nú ekki um öll afmælin, enda fjölskyldurnar stórar. Leiksvæði okkar barnanna var stórt og spennandi, svo sem Slippurinn, Örfirisey, sem þá var talsvert öðruvísi en nú (og á þessa staði fór maður án þess að spyrja um leyfi), Skólavörðu- og Grímsstaðaholtið, sem nú heitir Skerjafjörður. Og svo var það allt skrýtna og skemmtilega fólkið, sem við ýmist hræddumst eða hlógum að. Síðast en ekki síst er Nýlendugatan minnisstæð, með herskara af börnum í leik. Það var á þessum æskuárum sem við Garðar bundumst þeim vináttuböndum sem héldust alla tíð þótt samgangur milli okkar fjölskyldna hafi minnkað. Þarna ófst sá þráður kærleika sem mér er svo mikils virði. Garðar var lánsmaður í lífinu. Hitti Helgu sína þegar þau voru ung að árum og eignuðust þau sjö heilbrigð og góð börn. Barnabörnin eru orðin fjórtán og barnabarnabörnin eru þrjú. Með samheldni, trausti og umhyggju hefur þeim farnast vel og uppskera virðingu og ást afkomenda sinna. Getum við ekki fallist á að tilgangur lífsins sé að lifa lífinu lifandi og taka þátt í undrinu sem á sér stað? Bergja á dýpstu uppsprettu lífsins, þar sem er kærleikur og ást. Þetta á við um sambúð þeirra Helgu og Garðars. Ævi okkar er svo stutt, – eins og dagurinn í gær þegar hann er liðinn. Já rétt eins og næturvaka. Allt hefur sinn tíma, – og tíminn er naumt skammtaður. Við þurfum að hafa það hugfast alla daga.

Það sem einkenndi Garðar, frænda minn, var umfram allt hlýja, umhyggja og virðing fyrir fólki. Hann var sannarlega vinur vina sinna. Það er gott að minnast míns góða frænda, sem var mér svo ljúfur og kær. Sorgin er sár en minningin gleður.

Garðar greindist með illvígasta sjúkdóm samtímans í byrjun þessa árs. Sú glíma var ekki til að sigrast á. Megi heilagur friður og kærleikur Guðs umvefja þig, kæri frændi, og alla þá sem elska þig. Elsku Helga, ég bið algóðan Guð að gefa þér og öllum ástvinum ykkar styrk í sorginni, og við Ólafur vottum ykkur dýpstu samúð.

Margrét Þ. Thorlacius.

Elsku Helga, börn og aðrir aðstandendur. Það var mér sönn ánægja að fá að kynnast Garðari, hann var alltaf svo hress og glaður og fannst mér alltaf svo gott að koma í heimsókn því móttakan var alltaf svo kær að mér fannst ég vera komin heim. Heimsóknirnar voru ekki eins margar og ég hefði viljað en hugurinn var oftar þar og það vissi Garðar.

Því miður tókst mér ekki að kveðja hann og þykir mér það mjög sárt, en ég ætla að láta þetta ljóð vera kveðju frá mér til hans.

Hvíldu í friði kæri vinur og Guð geymi þig.

Sár er kveðjustundin

samt hef ég þá trú

að við hittumst aftur

þá endar lífsins brú.

Ég vil gefa þér allt það aftur

sem áður gafstu mér

kærleikann, traustið og trúna

og tryggðina í hjarta þér.

Það skal fylgja þér ferðina löngu

uns finnumst við á ný

á sólbjörtum sumarlöndum

þar sjást ekki haust eða ský.

(Ragna Steinunn Eyjólfsdóttir)

Ég votta ykkur og ástvinum hans öllum innilega samúð og bið Guð að styrkja ykkur í þessari miklu sorg.

Kolbrún Diego og fjölsk.

Kær vinur og félagi er fallinn frá.

Ég kynntist Garðari í kringum 1988 þegar ég gekk í Kiwanisklúbbinn Hof í Garði, og höfum við verið miklir vinir og félagar síðan. Garðar var mikill og góður kiwanisfélagi og hefur Kiwanishreyfingin misst góðan og tryggan félaga. Garðar var forseti klúbbsins tvisvar sinnum, 1987-1988 og 1999-2000, einnig var hann svæðisstjóri Ægissvæðis 1990-1991.

Í okkar klúbbi hefur Garðar gegnt öllum helstu embættum og viljum við þakka honum fyrir vel unnin störf.

Ekki óraði mig fyrir þessu í desember sl., þegar Garðar lá veikur heima og komst ekki til að ná í flugeldana fyrir okkur og í söluna þetta árið. Vegna veikindanna komst hann ekki á fundi frá áramótum. Í janúar lenti hann á sjúkrahúsi í fyrsta sinn. Garðar greindist með krabbamein sem var ólæknandi og lést hann 23. maí á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja.

Við sendum innilegar samúðarkveðjur til Helgu, barna, tengdabarna og annarra ástvina. Við söknum góðs vinar og félaga.

Fyrir hönd Kiwanisfélaga í Hofi,

Magnús Eyjólfsson.