Halldór Magnússon fæddist á Skólavörðustíg 28 í Reykjavík 19. desember 1922. Hann lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi 22. ágúst 2011.

Hann var sonur hjónanna Magnúsar Skaftfjeld Halldórssonar bifreiðastjóra- og bílainnflytjanda frá Kárastöðum í Þingvallasveit, f. 1893, d. 1976, og Steinunnar Kristjánsdóttur húsfreyju frá Flankastöðum í Garði, f. 1893, d. 1984.

Halldór ólst upp á Skólavörðustíg ásamt tveimur yngri systkinum sínum, Sigríði, f. 1924, fv. frönskukennara og Magnúsi, f. 1926, fv. prófessor. Hann gekk í Austurbæjarskóla og að honum loknum lauk Halldór prófi frá Verzlunarskóla Íslands 1942.

Halldór kvæntist Jóhönnu Guðmundsdóttur, nú fv. framhaldsskólakennara, f. 1926. Börn þeirra eru 1) Vilborg, leikkona og leiðsögumaður, f. 1957, maki Helgi Björnsson leikari og söngvari, f. 1958. Börn þeirra a) Orri framleiðandi, f. 1979, Björn Halldór nemi í LHÍ, f. 1984, og Hanna Alexandra nemi í MH, f. 1993. 2) Steinunn, stjórnmála- og stjórnsýslufræðingur, f. 1963. Barn hennar og Arnars Steinþórssonar, fv. sambýlismanns, er Sunna, f. 1984, klínískur rannsakandi. Fyrrverandi maki Steinunnar er Ólafur Sörli Kristmundsson, börn þeirra eru tvíburarnir Halldór Sörli og Júlía Sif, f. 1998. 3) Oddný, flugfreyja, f. 1967, fyrrverandi maki hennar er Jón Kristinn Snæhólm. Börn þeirra eru Þórunn Soffía Snæhólm, f. 1998 og Fannar Alexander Snæhólm, f. 1999.

Halldór réðst til h.f. Shell á Íslandi í febrúar 1943, sem varð síðan að Olíufélaginu Skeljungi. Hann veitti forstöðu framkvæmdadeild fyrirtækisins frá árinu 1957 og starfaði þar óslitið til ársins 1993 eða í fimmtíu ár. Halldór var heiðraður af EPACT, alþjóðlegri umhverfisverndarhreyfingu um olíumál. Frá bernsku hafði Halldór mikinn áhuga á flugi og tók einkaflugmannspróf 4. september 1946 og var hann með skírteini númer 38. Í félagi við bekkjarbróður sinn úr Verzlunarskóla Íslands, Jón N. Pálsson, síðar flugvirkja, keypti hann Piper Cub vélina TF KAK sem er elsta nýskráða einkaflugvél á Íslandi. Þessir ungu frumkvöðlar fluttu vélina inn nýja til landsins ásamt þeim Einari Pálssyni, Bjarna Jenssyni, Ragnari Kvaran, Óskari Guðmundssyni og Þorleifi Þorleifssyni í Amatör. Var vélin seinna notuð til kennslu hjá flugskólanum Þyti enda hefur fjöldi íslenskra atvinnuflugmanna hafið ferilinn á þeirri vél. Halldór var ásamt nokkrum félögum sínum gerður að heiðursfélaga í Vélflugfélagi Íslands og sæmdur silfurmerki alþjóðasamtaka einkaflugmanna AOPA árið 1989. TF KAK hefur nýlega verið endurbyggð og það gladdi Halldór mjög að sjá henni flogið á ný í desember síðastliðnum. Halldór var mikill fjölskyldumaður og dvaldi löngum stundum við sumarbústað sinn í Þingvallasveit sem hann og öll fjölskyldan hafði mikið yndi af. Hélt hann alla tíð góðum tengslum við sveitunga sína, því þar voru hans rætur.

Útför Halldórs fer fram frá Kópavogskirkju í dag, 30. ágúst 2011, og hefst athöfnin kl. 13.

Hann pabbi minn var einstakur. Hann var eiginlega aldurslaus. Þegar ég var í barnaskóla og vinkonur voru að hringja og spyrja eftir mér og hann svaraði í símann, spurðu þær alltaf hvort þetta hefði verið bróðir minn sem svaraði. Ekki aldeilis. Hann var þrjátíu og fimm ára þegar ég fæddist. Leikur og góðlátleg stríðni voru honum eðlislæg. Ég minnist stjörnubjarts eftirmiðdags í desember, pabbi að koma heim úr vinnunni og leikur sér með mér og vinkonu minni í snjókasti og að búa til snjókarla. Eða þegar hann var að stríða okkur í teygjutvisti og taka okkur á loft þegar ein var „komin upp í háls“.

Hann var alltaf svo mikill strákur í sér að börn löðuðust að honum. Og hann bar þau á höndum sér. Feitapabbi kallaði ein frænka mín þennan granna og kvika mann, en það var af því hún var smámælt og var að reyna að segja sveitapabbi, því mamma og pabbi buðu henni oft með okkur upp í summó í Þingvallasveit. Þar var nú paradísin hans pabba. Hann Reykvíkingurinn sem átti fjölda ættmenna á stórbýlinu Kárastöðum steinsnar frá borginni. Náttúrubarnið Halldór sem vissi ekkert eins dýrðlegt á júnínóttu og að vaka alla bjarta nóttina og verða vitni að því um lágnættið þegar allt hljóðnar eitt augnablik, fuglarnir sofa en bara smástund og svo fer allt á kreik. Hann kenndi dætrum sínum að meta slíka hluti. Svo hljóp hann um móana frekar en gekk, en það er nú í ættinni enda allir frekar grannvaxnir þeim megin. Eða þegar ég kotroskin var eitthvað að efast um tilvist jólasveinsins og hélt því fram að það væri hann sem setti í skóinn, þá sagði pabbi: Við skulum bara gá, ég set bússuna mína út í glugga og þú skóinn þinn, sjáum hvað jólasveinninn gerir. Og viti menn; næsta morgun var lítill stúlkuinniskór með einu rauðu epli en stórt pabbastígvél sem í þá daga voru kölluð bússur, það flæddu úr því rauðu jólaeplin. Mikið var pabbi hissa. Og lítil stúlka var sérdeilis agndofa og ég held barasta hún trúi enn á jólasveininn.

Þegar ég hugsa um þetta og skrifa sé ég hversu myndræn hugsun föður míns var. Ung kona og í baráttuhug að segja pabba framtíðardrauma sína og hann fer fram og kemur með hitamæli. Þá var mér ekki skemmt, ég var eiginlega dálítið sár, en þannig var pabbi. Hann á sinn hljóðláta kankvísa hátt leysti öll mál. Eiginlega skilur maður varla hvernig hægt er að lifa þegar hann er ekki, slík var gjöf hans til lífsins og barnanna sinna, því hann var af þeirri kynslóð sem fannst eðlilegt að hugsa fyrst um þarfir annarra og svo langsíðast um sig.

Elsku pabbi

svo langt í burtu

samt svo nálægur

svo lítill og veikburða

samt svo stór

svo umvefjandi, verndandi og elskandi

þín nærvera

verður alltaf nálæg

fíngerð afgerandi og ljós

aldrei krefjandi

samt svo mikið hér

aldrei plássfrek

samt fyllir hún

alla tilveruna

alla tæra sumarnóttina

í summó

(Vilborg Halldórsdóttir)

Þín dóttir,

Vilborg.

Mig langar að þakka þér samfylgdina, elsku pabbi minn. Þú varst ekki maður margra orða en áttir mikla elsku til handa þeim er næst þér stóðu. Svo ekki sé minnst á umhyggjuna sem var alltumlykjandi. Það var ekki fyrr en ein vinkona mín benti mér á það, unglingnum þáverandi að það væru ekki allir pabbar sem smyrðu nesti fyrir börnin sín fyrir skíðaferðir, keyrðu þau upp í Bláfjöll og biðu á meðan þau renndu sér í brekkunum; væru boðnir og búnir að keyra mann og sækja á allar samkomur hvenær sem er sólar-hringsins, væru hvetjandi og einhvern veginn alltaf til staðar, sem ég gerði mér grein fyrir því að pabbi minn væri einstakur. Þú varst umburðarlyndur og skemmtilegur, gerðir t.d. lúmskt grín að því þegar unglingurinn sem þóttist bara vera að fara að hitta vinkonu sína á laugardagskvöldi bað um pening, spurðir hvort hún rukkaði við innganginn um leið og þú réttir mér seðil.

Þegar við systur urðum fullorðnar tók við alls kyns skutl og aðstoð við barnabörnin sem nú fengu viðbótarskammt af elsku þinni.

Við systurnar fengum að læra margt af þér sem alla jafna bara strákar lærðu á þeim tíma, en engan strákinn eignuðust þið mamma. Ég lærði að hugsa um bíla, þvo og bóna þá, lærði handtökin við að mála og smíða en þú dáðist sjálfur alltaf að þeim sem voru laghentir. Við lærðum að vitja um netin á Þingvallavatni og á tímabili vissum við systur um staðsetningu allra olíutanka Skeljungs á landinu, því sumarfríin voru gjarnan nýtt í þau verkefni – svona meðfram.

Skeljungur var vinnustaður pabba alla tíð, en þar kynntust þau mamma, þegar félagið var með skrifstofur á Tryggvagötu. Fyrirtækið var því stór partur í okkar lífi.

Milli okkar pabba var einskonar fjarskynjunarsamband. Við fundum á okkur ef eitthvað var að hjá hinu og þegar ég hringdi í foreldra mína og hann svaraði var oftar en ekki viðkvæðið: „ég var að hugsa til þín fyrir nokkrum sekúndum og ætlaði að fara að hringja“. Við heyrðumst daglega og ég á eftir að sakna mikið símtalanna okkar.

Undanfarin misseri voru erfið fyrir pabba minn, sjúkdómurinn ágerðist og hann varð meira máttvana. Hann var svo lánsamur að geta dvalið á líknardeild Landspítalans í Kópavogi síðustu mánuðina, horft út á voginn okkar sem við systur nutum alla okkar bernsku á æskuheimilinu þar sem þau mamma bjuggu enn. Svo öfugsnúið sem það nú var, þá urðu veikindi pabba til að þjappa stórfjölskyldunni enn meira saman, við systur og barnabörn vorum daglegir gestir á líknó, eða Hótel Kópavogi eins og Oddný systir nefndi deildina. Hundurinn Kátur var með í för, og alltaf varð pabbi jafnglaður að sjá fólkið sitt. Mér er minnisstæð ein af síðustu setningunum sem hann sagði áður en hann dó, en þá sagði hann um afkomendur sína: „sjáðu hvað þetta er fallegur hópur“ við nöfnu mína, eina af englunum sem starfa á líknardeildinni.

Ég kveð þig pabbi Halldórsson og veit að þú ert núna áhyggjulaus hjá þeim feðgunum og spilar Fats Waller og hlærð við og við lofthlátrinum þínum.

Þín dóttir nr. 2,

Steinunn.

Elsku hjartans pabbi minn.

Nú ert þú horfinn inn í annan heim. Lagðir úr vör frá okkur systrum og mömmu og ert kominn til annars lands handan hafsins. Þetta er búið að vera langt ferli allt frá því þú greindist með meinið fyrir rúmu þremur og hálfu ári en samhliða kvíðanum höfum við nýtt tímann vel, samveran verið mikil og við safnað í banka minninganna. Ég er þér svo þakklát, svo stolt og montin af þér. Hlýr, umvefjandi, áhugasamur um mig og ætíð til staðar þegar á bjátaði. Kannski naut ég góðs af því að þegar ég fæðist varst þú 45 ára og reiðubúinn að eyða öllum tíma utan vinnu með mér; gat ég valsað inn á skrifstofuna þína hjá Shell en þar þekktu vinnufélagar þínir okkur allar. Hjá þeim fengum við viðurnefnin nr. 1, 2 og 3. Ég, sú yngsta, var þá að sjálfsögðu nr. 3. „Halldór, númer þrjú hringdi.“. Ég fékk líka oft að heyra að ég hefði átt að vera strákur. Þegar ég varð eldri naut ég handleiðslu þinnar í öllum verkum. Þú kenndir mér að mála og smíða, tengja vatnslagnir og rafmagnsvíra og þú varst svo verklega skipulagður. Aldrei anaðir þú útí neitt án þess að teikna það vandlega upp á rúðustrikað blað með blýanti. Þú gafst mér verkfæri og hafðir unun af að sjá hvað ég hafði gert og gat gert sjálf.

Flugáhugi þinn leyndi sér aldrei. Endalausir bíltúrar út á flugvöll að skoða flugvélar með okkur systrum var hluti af þér og ekki má gleyma flugbrautinni í summó. Hana bjóst þú til árið 1946, árið sem þú tókst einkaflugmannsprófið, og þreyttist aldrei á að segja frá því þegar Siggi flug sagði þegar hann hitti þig: „Kemur maðurinn sem á fyrstu skráðu einkaflugbraut á Íslandi.“ Þú hafðir unun af að skjótast upp á Tungubakka í Mosó og fylgjast með þegar hópur áhugamanna endurgerði TF-KAK og þáðir kaffibolla með strákunum yfir spjalli um sögu vélarinnar. Vélin flaug svo aftur í desember sl. en þá hafði sjúkdómurinn tekið frá þér mikinn kraft en uppí Mosó skyldirðu fara og sjá hana fara í loftið. Mikið varstu glaður.

Vinnan þín hjá Skeljungi var líka þitt áhugamál, því þú fléttaðir jafnvel sumarfríin okkar um landið saman við eftirlit og heimsóknir til ófárra umboðsmanna Skeljungs á landsbyggðinni. Þá fórum við með þér og fylgdumst með nýjum tönkum og bensínstöðvum rísa hér og þar. Þú virtir líka alla til jafns og þú fórst aldrei í manngreinarálit.

Fjölskyldu minni hefur þú verið betri en enginn. Vildir alltaf hjálpa, létta undir, leyfa börnunum að gista og sagðir alltaf að þú svæfir aldrei betur en „þegar lítið hjarta slær við hliðina á mér“.

Síðustu dagana áður en þú kvaddir höfum við setið við rúmið þitt, kysst þig og knúsað og látið heitan lófann þinn við vanga okkar. Þessi tími verður okkur fjölskyldunni sem fjársjóður og mun örugglega reynast okkur hjálplegur þegar söknuðurinn sverfur að. Það er tómlegt núna hjá elsku mömmu á Sunnubrautinni, í skógarrjóðrinu sem garðurinn ykkar er orðinn að. Þar naust þú þess að liggja úti á bekk á sumrin þegar þú varst orðinn þreyttur og hafðir ekki sömu krafta og áður. Vildir hvergi annars staðar vera.

Ég er þakklát fyrir að hafa átt þig að, stolt af þér sem pabba mínum, húmoristanum sem kallaði sig: „Faðir vor, þú sem ert á Sunnubraut.“

Takk fyrir alla hlýjuna sem þú gafst mér og fallegu orðin þegar á bjátaði.

Góður guð umvefji þig og vaki yfir þér, elsku pabbi.

Þín dóttir nr. 3,

Oddný.

Minningar eru fjársjóður hugans og ég er rík! Ekki á ég hina einustu slæma um afa – það segir allt um hann.

Ég þori að fullyrða að sjaldan hefur maður verið elskaður jafn mikið og heimsins besti afinn minn. Hann var einstakur maður sem átti og á sér engan líka. Hann var stórgáfaður húmoristi, sem var fyrst og fremst stórhjartaður máttarstólpi fjölskyldu sinnar og hlúði að dætrum sínum og barnabörnum af einskærri umhyggjusemi og natni. Allt vildi hann gera fyrir okkur fólkið sitt, hvort sem um var að ræða fjárstyrki, skutl (engu virtist skipta hvort klukkan væri fjögur eftir hádegi eða eftir miðnætti), lán á bílum eða að gauka að okkur eplasafa, vínberjum, eldhúsrúllum og öðrum nauðþurftum.

Sunnubrautin hefur alltaf verið minn griðarstaður og árið sem ég bjó hjá afa og ömmu er mér ómetanlegt! Þau báru litlu dótturdóttur sína á höndum sér og gerðu mig að mörgu leyti að þeirri manneskju sem ég er í dag. Ég á þeim svo margt að þakka.

Nú hefur afi kvatt okkur og verður hans sárt saknað af öllum sem hann snerti, sem eru svo margir. Ég kveð þó yndislega afann minn með brosi á vör. Það eru forréttindi að hafa fengið að þekkja og elska þennan háttprúða, hógværa höfðingja. Hafa fengið að njóta viskunnar, húmorsins, fallega handbragðsins, traustsins og trygglyndisins, vel völdu orðanna, þolinmæðinnar, lofthlátursins og umvefjandi elsku hans.

Ég átti einn afa, en hann kom í staðinn fyrir þá marga! Ég vona að ég muni í framtíðinni geta reynst mínum niðjum eins vel og hann reyndist okkur öllum.

Elsku fallegi besti afinn minn – mér þykir óendanlega vænt um þig. Nú er sá tími kominn sem ég kveið alltaf mest, en við pössum hvert annað. Takk fyrir allt og allt!

Þín afastelpa,

Sunna.

Elsku hjartans afi minn.

Ég man alltaf eftir þegar þú varst að passa mig og Fannar í Hrauntungunni og þegar við vorum að fara sofa þá sagðirðu alltaf „Látið mig vita þegar þið eruð sofnuð''.

Og ég man allar góðu stundirnar sem við áttum saman í Summó á Þingvöllum t.d. þegar við krakkarnir vorum út í laut og þú komst með hundakex og eplasafa í litlu bláu hjólbörunum.

Og ég man öll góðu gamlárskvöldin þegar öll fjölskyldan kom saman á Sunnubraut 36 og „fór hringinn“ við matarborðið og sagði frá því merkilegasta á árinu, þá sagðir þú „Ég er svo glaður að hafa ykkur öll hjá mér''.

Og ég man síðustu áramót þegar hávaðinn og lætin byrjuðu í rakettunum um ellefuleytið fórst þú og amma inn í svefnherbergi og hélduð utan um hvort annað – og Kát líka sem titraði af hræðslu.

Einn dag núna í ágúst þegar ég heimsótti þig á Líknardeildina og var að segja þér frá ferð minni upp í sveit að veiða en hafði ekkert veitt sagðir þú „Nú, hva, eru fiskarnir hræddir við þig?“ og það fannst mér voða fyndið.

Þú varst besti og skemmtilegasti afi í heimi, með húmorinn á hæsta stigi og góðhjartaður. Ég er fegin að þú ert frjáls og laus við sjúkdóminn en um leið sakna ég þín sárt.

Takk fyrir allt, elsku afi minn, og guð geymi þig.

Þín afastelpa,

Þórunn Soffía.

Elsku afi minn

Þegar ég var lítill vildi ég hvergi annars staðar vera en hjá afa og ömmu á Sunnubrautinni og hef því örugglega verið draumur allra ungra foreldra. Hjá okkur voru fastir liðir á föstudögum að horfa á Derrick og spila rommí.

Á laugardögum fórum við og versluðum og pössuðum að allar vörur voru gaumgæfilega og af mikilli nákvæmni strikaðar út af kassastrimlinum.

Á Þingvöllum eigum við margar góðar minningar, eins og þegar afi gaf mér litla trévörubílinn Dúa og við vorum saman í vegaframkvæmdum við veginn að bústaðnum. Á Þingvöllum kenndi afi mér jafnframt að veiða silung og við fórum í ótal bátsferðir á Þingvallavatni. Við lögðum netin og var öryggið ávallt í fyrirrúmi, því nákvæmari mann en Halldór Magnússon er ekki hægt að finna.

Þegar maður kom á Sunnubrautina voru fyrstu spurningarnar alltaf: Á hvaða bíl ertu? Er hann á góðum dekkjum? Er nóg bensín á honum? Áttu pening fyrir bensíni?

Síðan þegar búið var að ganga úr skugga um að maður kæmist örugglega á leiðarenda eftir að heimsókninni lauk, þá kom að næsta kafla sem var: Ertu búin að borða? Áttu mat? Áttu pening fyrir mat? Viltu ekki taka smá-eplasafa með þér heim?

Þú lifðir fyrir það að vita að fólkið þitt hefði það gott, vanhagaði ekki um neitt og væri í öruggum höndum. Þú vissir alltaf hvar allir voru og hvað allir voru að gera, hvar í heiminum sem fólkið var. Það var það sem lét þér líða vel.

Ég veit eiginlega ekki alveg hvernig ég á að fara að því að kveðja þig því þú hefur alltaf verið svo stór partur af lífi mínu og hefur kennt mér svo mikið. Kennt mér hvað það er að vera góð manneskja, um auðmýkt og umhyggju fyrir fjölskyldunni.

Ég tek mér þig til svo mikillar fyrirmyndar um það hvernig ég vil lifa mínu lífi, og ég veit það að það eru ekki allir jafn heppnir að eiga svona sterka og fallega fyrirmynd og þig. Ef ég get haft jafn mikil áhrif á fólk í kringum mig eins og þú hafðir á fólkið þitt, þá er það þér að þakka, elsku afi.

Þín minning mun lifa í hjörtum niðja þinna um ókomna tíð,

Heill þér Þingvallahöfðingi Halldór Magnússon.

Orri.

Elsku hjartans afi minn.

Ég man alltaf eftir þegar þú varst að passa mig og Fannar í Hrauntungunni og þegar við vorum að fara að sofa þá sagðirðu alltaf „Látið mig vita þegar þið eruð sofnuð“.

Og ég man allar góðu stundirnar sem við áttum saman Summó á Þingvöllum t.d. þegar við krakkarnir vorum útí laut og þú komst með hundakex og eplasafa í litlu bláu hjólbörunum.

Og ég man öll góðu gamlárskvöldin þegar öll fjölskyldan kom saman á Sunnubraut 36 og „fór hringinn“ við matarborðið og sagði frá því merkilegasta á árinu, þá sagðir þú „Ég er svo glaður að hafa ykkur öll hjá mér“.

Og ég man síðustu áramót þegar hávaðinn og lætin byrjuðu í rakettunum um ellefuleytið, þá fóruð þið amma inní svefnherbergi og hélduð utan um hvort annað – og Kát líka sem titraði af hræðslu.

Einn dag núna í ágúst þegar ég heimsótti þig á líknardeildina og var að segja þér frá ferð minni uppí sveit að veiða en hafði ekkert veitt sagðir þú „Nú, hva, eru fiskarnir hræddir við þig?“ og það fannst mér voða fyndið.

Þú varst besti og skemmtilegasti afi í heimi, með húmorinn á hæsta stigi og góðhjartaður. Ég er fegin að þú ert frjáls og laus við sjúkdóminn en um leið sakna ég þín sárt.

Takk fyrir allt, elsku afi minn, og guð geymi þig.

Þín afastelpa,

Þórunn Soffía.

Mig langar með þessum fátæklegu orðum að minnast kærs vinar og fyrrum tengdaföður míns, Halldórs Magnússonar. Allt frá því ég tók að venja komur mínar til þeirra heiðurshjóna, Halldórs og Jóhönnu Guðmundsdóttur, hef ég aldrei fundið fyrir neinu nema hlýju og væntumþykju. Það er óneitanlega stórt og mikið skref að hitta pabba kærustunnar, vera mældur út og þráspurður um ætterni, æsku og framtíðarplön. Ég var vel undirbúinn undir þessháttar spurningasyrpu er mér var fyrst boðið til kvöldverðar að Sunnubraut 36. Ekkert af þessu gerðist hinsvegar og snerist umræðan um flug. Mér var borgið enda kallinn jafnvel með meiri ólæknandi flugdellu en ég.

Halldór var einstakur maður. Aldrei af mínu löngu kynnum heyrði ég hann tala um sjálfan sig. Að því leytinu var hann dulur í lund. Hann vildi hins vegar allt fyrir alla gera, var spurull um líðan og hagi annarra og fórnfús fyrir annarra hönd. Dætur sínar þrjár bar hann á höndum sér þótt þolinmæði hefði oft þurft til verkans. Fyrrum kona mín, Oddný, kom kannski næst því að vera sonurinn í lífi hans enda kom það á daginn í hjónabandi okkar að það var ég sem vermdi þann sess sem oftast er ætlaður hinu „veikari kyni“.

Halldór var yndislegur afi og ólíkur flestum íslenskum karlmönnum þegar kom að börnum. Hann kunni að standa bleyjuvaktina, gefa þeim að borða og svæfa. Því fylgdi alltaf mikil öryggistilfinning að skilja þau Þórunni Soffíu og Fannar Alexander eftir í hans umsjá og vorum við Oddný mikið öfunduð í vinahópnum vegna ofurhæfni Halldórs í þessum efnum. Halldór Magnússon var fríður maður og bar aldur sinn með mikilli reisn og þokka. Hann var íhaldssamur og vildi hafa hlutina í réttu samhengi. Hann var rólyndismaður en þeir sem þekktu hann vel vissu að undir niðri bjó skap ef honum mislíkaði eitthvað. En fyrst og fremst var hann heiðursmaður þar sem orð og gjörningar voru gulls ígildi. Það stóð alltaf allt hvað hann varðaði. Halldór var einn af bestu sonum þessarar þjóðar, mótaður af þeirri lyndiseinkunn sem gerði þessa þjóð að því sem hún er, þ.e. dugmikla, framtakssama og eljusama þegar á móti blés. Halldór var sonur Þingvalla enda leið honum hvergi betur en í litla bústað fjölskyldunnar og í faðmi allrar fjölskyldunnar með vindpoka fyrsta einkalagða flugvallarins á Íslandi blaktandi.

Ég kveð þennan heiðursmann með söknuð í hjarta og þakka allt sem hann hefur gert fyrir mig og fjölskyldu mína. Það voru forréttindi að eiga hann að tengdaföður og vini. Kæri Halldór, nú hefur þú aftur öðlast vængi en mundu eins og okkur var kennt í fluginu: „Don't fly low and slow and never throthle back in turns“.

Þinn vinur,

Jón Kristinn Snæhólm.