Paula Andrea Jónsdóttir fæddist í Álasundi, Noregi 13. janúar 1920. Hún lést á Landspítalanum við Hringbraut 2. nóvember 2013.

Foreldrar hennar voru hjónin Jón Bergþór Jónsson leikfangasmiður og sjómaður, f. á Melum, Kjalarneshreppi, Kjós., 23.2. 1889, d. 22.8. 1981, og Elise Sivrine Eriksen Jónsson húsmóðir, f. í Álasundi 12.7. 1884, d. 20.5. 1969.

Systkini Paulu voru Sigurður Jón Jónsson klæðskeri, f. 1916, d. 2009. Kristbjörg Margott Jónsdóttir húsmóðir, f. 1918. Elise Kristine Jónsdóttir húsmóðir, f. 1922, d. 2011. Jón Jónsson ökukennari og vagnstjóri, f. 1924. Sammæðra Laurence Jóhanna Helgason húsmóðir, f. 1908, d. 1993.

Eiginmaður Paulu var Páll Guðnason bankafulltrúi, f. 22. 6. 1920, d. 20.2. 2000. Þau giftust 28.3. 1945. Foreldrar Páls voru Guðni Pálsson skipstjóri, f. í Götu í Selvogi 29.4. 1891, d. 9.6. 1967, og Jórunn Þórey Magnúsdóttir húsmóðir, f. í Reykjavík 16.7. 1897, d. 23.3. 1981.

Börn Paulu og Páls: Guðni Bergþór Pálsson arkitekt, f. 29.12. 1946, eiginkona Guðríður Tómasdóttir skrifstofumaður, f. 1950. Fósturbarn: Dagur Tómas Jónsson, f. 1978. Börn: Ragnheiður Andrea Guðnadóttir, f. 1995, d. 1995. Andrea Guðrún Guðnadóttir, f. 1996, Ragnheiður Elísa Guðnadóttir, f. 1996. Hilmar Pálsson, f. 1949, d. 1949. Páll Hilmar Pálsson, f. 1950, d. 1951. Þór Elís Pálsson, f. 23.9. 1952, kvikmyndagerðarmaður og kennari, eiginkona Jóhanna Bernharðsdóttir hjúkrunarfræðingur og lektor við HÍ, f. 1954. Börn: Harpa Elísa Þórsdóttir, f. 1978, Tómas Þórsson, f. 1986. Bernharð Þórsson, f. 1990. Lísa Pálsdóttir, f. 13.12. 1953, dagskrárgerðarmaður, eiginmaður Björgúlfur Egilsson tónlistarmaður og málari, f. 1957. Börn: Páll Úlfar Júlíusson, f. 1973, Helga Dís Björgúlfsdóttir, f. 1983. Egill Björgúlfsson, f. 1990. Rannveig Pálsdóttir textílkennari og hönnuður, f. 18.12. 1958, eiginmaður Juan Carlos Pardo félagsliði og stuðningsfulltrúi, f. 1957. Börn: Stefán Úlfur Brynjólfsson, f. 1979, Valdimar Kristján Pardo, f. 1990, Roberto Andrés Pardo, f. 1992.

Paula fæddist í Noregi 1920 og fluttist til Íslands 1929 með fjölskyldu sinni. Þegar til Íslands kom byggði faðir hennar lítið hús vestur í Skjólum í Reykjavík þar sem fjölskyldan settist að. Paula stundaði nám við Hússtjórnarskóla Íslands og nokkru síðar nam hún kjólasaum. Paula kynntist Páli Guðnasyni 19 ára gömul og gengu þau í hjónaband sex árum síðar. Á tímabili rak Paula litla saumastofu þar sem hún saumaði kjóla. Páll og Paula byggðu sína fyrstu íbúð á Bústaðavegi 55 og síðan að Hagamel 35 með þremur samstarfsfélögum Páls í Útvegsbankanum, þar sem hann starfaði lengst af. Þegar börnin flugu úr hreiðrinu starfaði Paula í mötuneyti Menntaskólans við Hamrahlíð og síðar um tíma við þrif hjá Flugfélaginu SAS á Íslandi. Paula var félagi í Kvenfélagi Hringsins um 40 ára skeið.

Paula verður jarðsungin frá Dómkirkjunni í Reykjavík í dag, 11. október 2013, og hefst athöfnin kl. 15.

Nú þegar móðir mín er látin í hárri elli þá koma upp margar minningar um báða foreldra mína.

Ég er þakklát fyrir að hafa haft móður mína svona lengi í mínu lífi, hún var alltaf til staðar fyrir okkur systkinin, tilbúin með aðstoð ef með þurfti, alveg fram í það síðasta.

Þau voru bæði yndislegar manneskjur, rausnarleg og gjafmild á vináttu og umhyggju fyrir okkur systkinunum, vinum sínum og vandamönnum. Við ferðuðumst mikið saman bæði innanlands og erlendis. Fórum á skíði á sunnudagsmorgnum, mamma smurði nestið og allir af stað. Á sumrin var farið í tjaldferðalög oft margar fjölskyldur saman og ekki ósjaldan var Elín Bjarnadóttir æskuvinkona með.

Alltaf voru vinir okkar systkinanna velkomnir inn á heimilið og oft glatt á hjalla. Faðir minn Páll Guðnason féll frá í febrúar árið 2000, þá 80 ára. Mamma var mjög dugleg að halda áfram með sitt líf eftir að pabbi féll frá. Hún fór í ferðalög með Hringskonum bauð heim vinkonum, fór í veislur, stundaði saumaklúbbinn sem var virkur í 70 ár, alltaf glæsilega til fara.

Mamma var heimavinnandi húsmóðir þar til ég var 16 ára. Ég man þegar kunningjakona hringdi í hana og spurði hvort hún þekkti einhverja konu sem gæti unnið hálfan daginn og smurt samlokur. Nei, en þú, mamma, sagði ég. Mamma vann í nemendaeldhúsi MH fram að sjötugu, eignaðist þar góðar vinkonur og hafði gaman af að umgangast unga fólkið.

Mamma var í Kvenfélagi Hringsins í 40 ár. Ransý, besta vinkona mömmu, var formaður Hringsins og vildi endilega hafa hana með. Mamma saumaði jólaskraut allan ársins hring fyrir jólabasar Hringsins. Gaf hún börnum og barnabörnum handunnið jólaskraut á hverjum jólum. Við systkinin getum skreytt jólatrén okkar eingöngu með hennar handverki. Móðir mín var mikil hannyrða- og saumakona, það hafði hún frá móður sinni Elísu.

Við mamma áttum margar samverstundir, ræddum um hannyrðir, fórum á kaffihús og tilheyrandi.

Mamma var listakokkur, naut þess að bjóða heim og elda dýrindis rétti.

Ég veit að bæði börn og barnabörn höfum öll fengið matarást á mömmu. Þegar ég elda eitthvað af hennar góðu uppskriftum segja börnin mín þetta er næstum eins gott og hjá ömmu Paulu.

Juan Carlos, ég og strákarnir fluttum heim frá Svíþjóð 1993. Þá myndaðist ótrúlega gott samband milli foreldra minna og Juans. Það varð strax mikil og gagnkvæm væntumþykja. Það hjálpaði eiginmanni mínum þar sem foreldrar hans voru jú hinum megin á hnettinum, í Chile. Því miður gat hann ekki komið og kvatt mömmu en segir að hann sendi henni góðar hugsanir.

Ég skipti um trú fyrir 13 árum og varð SGI búddisti. Mamma studdi mig í minni iðkun og í fyrra kenndi ég mömmu að kyrja Nam-mjóhó-renge-kjó. Hún sagði mér að hún kyrjaði á hverjum degi og fannst henni líða vel af því. Við fjölskyldan fluttum aftur til Stokkhólms í Svíþjóð fyrir 2 árum. Ég er þakklát elskulegri móður minni fyrir öll árin sem við nutum saman, alla umhyggjusemina sem hún sýndi mér, börnum mínum og maka. Hún var sú sem við söknuðum mest á Íslandi. Kveð þig með söknuði, elsku mamma. Þín dóttir,

Rannveig Pálsdóttir.

Paula Andrea Jónsdóttir fæddist í Álasundi í Noregi, átti norska móður og íslenskan föður. Þar bjó fjölskyldan þar til Paula var 9 ára er þau fluttu til Íslands. Paula hafði alla tíð góð tengsl við móðurland sitt og átti þar ættingja og vini sem hún átti ávallt gott samband við. Hún hélt einnig ýmsum siðum og venjum í heimilishaldi sínu sem rekja má til hins norska uppruna hennar og fjölskyldan fékk að njóta, ekki síst um hátíðir. Þeirra stunda með Paulu er nú saknað. Hún bjó sér og fjölskyldu sinni fallegt heimili, var frábær kokkur og naut þess að elda bæði hollan og góðan mat, allt til hins síðasta. Eins og gefur að skilja breyttist líf Paulu umtalsvert við fráfall Páls eiginmanns hennar en hún hélt áfram sínu reglusama lífi, hugsaði vel um heilsuna og ræktaði fjölskyldu og vini.

Paula var flink í höndum svo af bar, smekkvís og hafði gott fegurðarskyn. Þessir hæfileikar nýttust vel í áratuga starfi hennar fyrir Kvenfélagið Hringinn þar sem hún saumaði og heklaði fallega hluti sem síðan fóru til fjáröflunar. Hún hafði mikinn metnað fyrir starfi Hringsins og starfaði þar af lífi og sál. Þar átti hún góðar vinkonur og naut samvista og samvinnu við þær um langt árabil. Í starfi sínu með Hringskonum átti Paula innihaldsríkar stundir sem færðu henni bæði gleði og stolt enda hafa Hringskonur veitt málefnum veikra barna og Barnaspítala Hringsins ómetanlegan stuðning í gegnum árin. Það drjúga dagsverk, hennar og þeirra, ber svo sannarlega að þakka.

Paula var einstaklega félagslynd kona og naut sín vel í hópi fólks, jafnt ungra sem aldinna. Hún átti ekki í neinum vandræðum með að spjalla við barnabörnin um daginn og veginn. Hún var frjálsleg í fasi og þau höfðu gaman af hve nýjungagjörn amma gat verið þrátt fyrir háan aldur. Hún var ung í anda, minnug og fylgdist vel með öllum afkomendum sínum. Í vor og sumar tók hún þátt í útskriftum ungmenna í fjölskyldunni þar sem hún naut sín vel og samgladdist unga fólkinu. Þær stundir eru nú sérstaklega varðveittar ásamt öðrum góðum minningum með þeim hjónum Paulu og Páli. Við Paula áttum alla tíð góða vináttu, hún sýndi mér ávallt hlýju og fylgdist vel með því sem ég fékkst við í mínu daglega lífi. Hún tók mér fallega sem tengdadóttur og hún kvaddi mig líka fallega þegar hún vissi hvert stefndi. Fyrir þá góðu kveðju er ég þakklát eins og fyrir allar stundirnar sem við áttum saman.

Blessuð sé minning sómakonunnar Paulu Andreu Jónsdóttur.

Jóhanna.

Paulu kynntist ég fyrst í sextugsafmæli tengdaföður míns, Páls Guðnasonar heitins, úti í Kaupmannahöfn. Ekki veit ég hvernig henni leist á slánann síðhærða, en eitt er víst, að fordómalaus var hún ávallt og dæmdi ekki fólk eftir lífsstíl eða útliti. Hún var þessi klettur sem sameinaði fjölskylduna, hélt jólaboð fram á tíræðisaldur og elskaði „fest“. Í 40 ár starfaði hún með Kvenfélaginu Hringnum og mætti þar til starfa nánast allt fram í andlátið. Paula sá alfarið um sig sjálfa og bjó á eigin heimili allt sitt líf. Eldaði pínulítil lambalæri með bernaise sósu, og stundum var einn lítill Vermouth eftir matinn. Hún var einn allra besti kokkur sem ég hef kynnst, blómkálssúpan dásamleg og gerði fiskibollur sem enginn leikur eftir. Ég kveð þig með virðingu og þakklæti.

Undir klettunum í Álasundi

hún Paula oft sér undi

og seinna, seinna í fögrum lundi

hún Palla fann á ástarfundi.

(Björgúlfur Egilsson)

Þinn tengdasonur,

Björgúlfur (Böggi).

Ég var farin að halda að amma væri ódauðleg. Hún var búin að vera hérna svo lengi, fannst eins og hún myndi bara verða hérna alltaf. En það kom að því og hún er farin til afa, þau eru sennilega einhversstaðar á dansleik. Þau hittust nefnilega þannig, á einhverjum dansleiknum. Fóru oft á offiseraböllin á stríðsárunum því afi vann fyrir amerísku lögguna.

Ég mun sakna blómkálssúpunnar, fiskibollanna og íssins (og þúsundkallanna sem hún laumaði stundum að manni). En ég held ég muni sakna litlu jóla-dúllanna mest sem hún saumaði, af öllum þeim hlutum sem hún bjó til. Ég á samt fullt af þeim, svo það er allt í lagi.

Ég mun sakna þess að fara í jólaboð til hennar, þó að þau hafi ekki verið heima hjá henni síðustu árin. Það var samt allt í lagi, sami maturinn var á boðstólnum og sama fólkið að tala við. En núna verða jólaboðin án hennar, það verður skrítið.

Ég mun líka sakna þess að fara til hennar í kaffi með mömmu. Maturinn heima hjá ömmu var alltaf betri en heima hjá mér. Þó ég væri að borða það sama.

Ég man þegar amma hætti að vinna og fór á ellilífeyri. Hún hafði verið að vinna í mötuneytinu í MH og öll barnabörnin sem ætluðu þangað vildu að hún væri þar. En hún hefði sennilega þurft að hætta hvort sem er, þar sem nemendur sjá um mötuneytið núna. Hún var nefnilega mikill kokkur og enginn skildi af hverju hún hefði ekki unnið við það á einhvern hátt. Ætli hún hafi nokkuð viljað það, hún var alltaf meiri saumakona en kokkur. Hún sagði mér einu sinni að á stríðsárunum hefði hún saumað föt á allar flottustu konurnar í bænum og þær þurftu ekki einu sinni að koma að máta. Fötin pössuðu alltaf.

Amma var svolítið þannig. Það passaði alltaf allt. Maturinn passaði, fötin pössuðu, hún passaði börnin, börnin lærðu af ömmu að passa ætti dótið hennar. Hún passaði líka vel í mitt líf. En nú vantar hana. Það er ömmufar í hjartanu. Hún er auðvitað þar enn en kannski ekki eins áþreifanleg. Ég mun þurfa að venjast því, en hún verður alltaf þar að einhverju leyti. En það verður erfitt, það verður erfitt að hitta ekki þessa virðulegu konu sem hún var reglulega og spjalla.

Helga Dís Björgúlfsdóttir.