Guðný Inga Illugadóttir (Lóló) fæddist í Landlyst í Vestmannaeyjum 28. júní 1920. Hún andaðist á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð í Kópavogi 16. nóvember síðastliðinn. Foreldrar hennar voru Illugi Hjörtþórsson, f. á Eyrarbakka 26.7. 1886, d. 31.11. 1930, og kona hans Margrét Eyjólfsdóttir, f. á Núpi undir Eyjafjöllum 26.6. 1883, d. 24.6. 1945. Systkini Guðnýjar eru Elías Óskar skipstjóri, f. 1.11. 1909, Einar Sölvi vélvirkjameistari, f. 1.4. 1911, Gréta Vilborg, f. 13.5. 1912, þau eru látin; og Þóra, f. 2.3. 1928, búsett í Bandaríkjunum.

Guðný giftist 1939 Einari Ingimundarsyni, f. 28.6. 1906, d. 4.1. 1971. Börn þeirra eru: 1) Jóhann Ingi, f. 6.5. 1940, maki Emilía Björnsdóttir, f. 11.5. 1945. Börn Jóhanns af fyrra hjónabandi eru: Anna Margrét, f. 19.11. 1959, maki Svanur Elísson, f. 18.1. 1955, synir þeirra eru Páll Örvar, f. 5.12. 1982, og Einar Orri, f. 24.2. 1990; Einar Örn, f. 11.8. 1964, maki Hildur Erlingsdóttir, f. 20.12. 1962, sonur þeirra er Erlingur, f. 30.11. 1992; dætur Emilíu eru Þóra Stefánsdóttir, f. 17.2. 1967, maki Sigurður Hansen, f. 4.12. 1967, börn þeirra eru Emilía Jónsdóttir, f. 28.11. 1991, og Finn Axel Sigurðsson, f. 17.5. 1996; og Lovísa Stefánsdóttir, f. 17.8. 1970, maki Jón Björnsson, f. 18.12. 1968, börn eru hennar eru Daníel Ingi Ragnarsson, f. 2.5. 1991, Andri Björn Jónsson, f. 10.3. 1996, og Erna Ósk Jónsdóttir, f. 13.9. 2001; og 2) Erla, f. 9.2. 1943, maki Hans Indriðason, f. 2.1. 1943. Börn þeirra eru: Ingunn, f. 25.10. 1964, maki Haraldur S. Þorsteinsson, f. 18.11. 1964, og eiga þau eina dóttur, Ásgerði Erlu, f. 14.11. 1998; Guðný, f. 30.1. 1967, maki Kristján Grétarsson, f. 21.11. 1966, sonur þeirra er Hans Grétar, f. 28.12. 1990; Gunnar Ingi, f. 20.4. 1968, synir hans eru Ingi Þór, f. 14.12. 1989, og Þröstur, f. 12.4. 2000.

Útför Guðnýjar fór fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.

Mig langaði til að skrifa nokkur orð um hana tengdamóður mína, Guðnýju Ingu Illugadóttur, en hvar á að byrja og hvað á að segja? Endurminningarnar eru svo ótal margar og ánægjulegar. Fyrir 39 árum þegar ég byrjaði að skjóta mér í henni Erlu dóttur hennar og Einars Ingimundarsonar, þá kom ég inn á afar fallegt og hlýlegt heimili á Lynghaga 10, en þar var tengdamamma í aðalhlutverki. Hún gerði þetta af lífi og sál, og hugsaði vel um heimilið og hlúði að fjölskyldunni með bestu prýði. Andinn á heimilinu var alveg frábær, og mér stráklingnum var tekið opnum örmum. Einar og Lóló voru höfðingjar heim að sækja, og ég man alltaf að það var bakað í hverri viku og engar smá tertur. Uppáhaldið mitt var terta með jarðarberjasultu og kókosmjöli, hreint lostæti.

Tengdamamma var afar næm á tilfinningar fólks, og gat aldrei setið á sér ef hún hélt að einhver ætti bágt, hún var alltaf tilbúin að hjálpa. Ég gleymi aldrei þegar hún Erla mín veiktist skyndilega og fór á spítala og ég var erlendis. Þá voru börnin orðin þrjú, það yngsta aðeins 8 mánaða og það elsta fjögurra ára. Tengdamamma tók þau að sér og fór létt með. Mér finnst þetta lýsa henni svo vel. Hún var börnum okkar góð amma, en ekki síður góður vinur. Stundum þurfti að ræða mál við hana sem kannski voru ekki alveg fyrir pabba og mömmu. Hún naut þess að leysa úr vandamálum hjá þeim. Við Erla dvöldum erlendis í mörg ár og komu Einar og Lóló oft til okkar í heimsókn. Voru það unaðsstundir hjá okkur öllum.

Þó að það sé fyrst og fremst ást hennar og umhyggja sem ég hugsa um á þessari saknaðarstund, þá átti tengdamamma aðrar hliðar. Hún var söngelsk og kunni reiðinnar ósköp af vísum og kvæðum, og það var mjög gaman að skemmta sér með henni. Hún kunni að skemmta sér og öðrum. Hún var mjög pólitísk og var gott dæmi um alvöru krata. Hún fylgdist alltaf vel með stjórnmálum og heimsmálum, alveg fram í andlátið. Hennar hugsun var alltaf skýr og mjög skemmtilegt að rökræða við hana. Það var ekkert sem henni var óviðkomandi. Hún las blöð og fylgdist með sjónvarpsþáttum, en undir lokin var það gamla góða Gufan sem hélt veraldarglugganum opnum fyrir hana.

Tengdamamma missti mikið þegar tengdapabbi dó, langt um aldur fram, er hann var 64 ára gamall. En hún hélt reisn sinni og lagði enn meiri áherslu á barnabörnin sín 5, og barnabarnabörnin sem eru orðin 7, og þau sakna hennar mikið. Það var alltaf notalegt að heimsækja ömmu og spjalla og fá eitthvert góðgætið. Alltaf hlustaði hún og gaf góð ráð, en það gerði hún af einlægni.

Tengdamamma var ákveðin kona og föst fyrir, ef henni mislíkaði eitthvað. Skjót og hispurslaus í svörum. Maður vissi alltaf hvar maður hafði hana. Hún taldi að til lengri tíma litið væri best að vera hreinskilin og þannig var hún alla ævi.

Það er skrýtið að hún skuli öll. Nú heimsækir maður hana ekki meir í Sunnuhlíð til að spjalla um heimsmálin. En endurminningin um hana er svo sterk, að við getum ímyndað okkur hennar skoðanir og hispurslaus svör. Það fer aldrei frá okkur. Hún sáði sterkum fræjum í huga okkar og hjörtu sem við munum búa lengi að.

Síðustu árin var hún í Sunnuhlíð í Kópavogi og ég get ekki skrifað um tengdamömmu án þess að þakka af alhug starfsfólki Sunnuhlíðar fyrir framúrskarandi þjónustu og umönnun. Hún kunni líka að meta það. Allt starfsfólkið var henni afar gott.

Þó hún hafi verið mikið veik og allir vissu hvert stefndi, þá er áfallið mikið fyrir okkur sem eftir lifa. Það var einhver hola í hjartanu og kökkur í hálsi þegar maður kvaddi hana við kistulagninguna. En þegar tíminn líður breytist þetta í sterka og hjartnæma endurminningu. Þannig vil ég muna tengdamömmu mína; hjartahlýja og hjálpfúsa.

Guð fylgi þér. Það er gott að vita af þér hjá tengdapabba, en þú varst lengi búin að þrá að komast til hans. Þinn tengdasonur

Hans.

Hans.