Hólmar Ingi Þverdal Kristinsson fæddist í Reykjavík 4. apríl 1964. Hann varð bráðkvaddur á heimili sínu í Kaupmannahöfn 18. nóvember síðastliðinn og fór útför hans fram frá Grafarvogskirkju 3. desember.

Of fljótt, of snöggt og farinn ertu vinur. Fögur minning, eftir stendur ein.

Morguninn 19. nóvember fengum við þær válegu fréttir að okkar besti vinur, Hólmar Ingi, væri látinn. Það er erfitt og ótímabært að þurfa að kveðja þennan vin okkar sem aðeins var 37 ára gamall.

Kynni okkar hófust fyrir tæpum tuttugu árum. Það eru margar góðar minningar sem skjóta upp kollinum á svona stundu. Við keyptum okkar fyrstu íbúðir á sama tíma í Vesturbænum. Þá sýndi Hólmar hversu duglegur og ósérhlífinn hann var. Hann vann á tveimur og um tíma á þremum stöðum til að eignast fyrstu íbúðina sína. Þar sem stutt var á milli heimila okkar var hann tíður gestur hjá okkur, kom oft í mat og stundum bara til að spjalla. Hann var einnig alltaf tilbúinn að koma og passa Unu Dögg dóttur okkar og síðan Magnús Inga son okkar, enda mjög barngóður, og voru þau alltaf ánægð að fá Hólmar í heimsókn. Hólmar var vanur að koma og vera hjá okkur á gamlárskvöld, og var hans sárlega saknað við matarborðið eftir að hann flutti til Danmerkur. Ferðirnar okkar innanlands og utanlands voru ófáar en minnisstæðust var þó Flórídaferðin okkar 1995. Þaðan eigum við yndislegar minningar þar sem við vinirnir eyddum saman sumarfríi sem var einstakt og er okkur fjölskyldunni kært í minningunni um þennan góða og trausta vin okkar. Hólmar var alveg einstaklega jákvæður og geðgóður maður, hress og kátur, alltaf stutt í hláturinn, sem var svo smitandi. Fyrir nokkrum árum fór hann til Bandaríkjanna sem vinnuskiptinemi í ár.

Sá tími reyndist okkar góða vini oft erfiður, hann þurfti að takast á við sjálfan sig svo fjarri vinum og fjölskyldu. En heim kom hann og lét drauminn rætast um að læra hárgreiðslu. Hann nam á hárgreiðslustofunni á Sögu. Þar sýndi hann enn og aftur hversu duglegur hann var, orðinn rétt um þrítugt þegar hann útskrifaðist.

Haustið 1996 fluttist hann síðan til Danmerkur. Fljótlega var hann kominn í vinnu, þar sem hann varð fjótt vinsæll hjá viðskiptavinum sínum og hafði mikið að gera alveg eins og hann vildi hafa það, hann hafði líka kynnst Rene vini sínum. Þeir hófu búskap saman og maður heyrði á símtölum hans, sem voru ófá, að hann var mjög hamingjusamur. Það var gaman að heyra hvað hann var ánægður með að fá Hólmfríði móður sína til sín í heimsókn sl. sumar. Honum þótti svo óskaplega vænt um hana. Þeir Rene höfðu keypt sér yndislegt sumarhús rétt fyrir utan Kaupmannahöfn.

Þar eyddu þeir öllum helgum ef þeir voru þá ekki einhvers staðar á ferð og flugi um allan heim. Við vorum svo heppin að heimsækja þá í fyrra, og gista hjá þeim í sumarhúsinu. Það er óhætt að segja að móttökurnar voru frábærar.

Elsku Rene, tími ykkar saman varð allof stuttur, en lífið er oft óútreiknanlegt og ósanngjarnt. Við eigum eftir að sakna símtalanna sem alltaf byrjuðu eins: "Sæl elskan." En minningin um góðan dreng mun lifa áfram með okkur. Og við verðum ævinlega þakklát fyrir árin sem við fengum að eiga með þér, elsku vinur.

Elsku Rene, Hólmfríður og fjölskylda. Við sendum ykkur okkar innilegustu samúðarkveðjur. Megi Guð gefa ykkur styrk í sorginni.

Legg ég nú bæði líf og önd,

ljúfi Jesú, í þína hönd,

síðast þegar ég sofna fer,

sitji Guðs englar yfir mér.

(Hallgr. Pét.)

Guðmundur og Lisbeth.

Mér finnst eins og ég hafi þekkt þig miklu lengur en þetta rúma ár sem við unnum saman á Street Cut í Kaupmannahöfn. Ég var svo heppin að byrja að vinna með þér, Hólmar, það er bara eitthvað á milli Íslendinga í útlöndum.

Það var alltaf svo gaman hjá okkur í vinnunni, augngoturnar okkar og glottið þitt þegar við vorum að klippa, þegar við hittumst á morgnana og borðuðum morgunmat saman, rammíslensku gælunöfnin sem þú varst búinn að finna á dönsku samstarfsfélagana og svo margt og svo margt.

Ég mun sakna þín svo mikið, Hólmar minn. Öll kvöldin sem við sátum saman eftir vinnu og fengum okkur einn "øl" - sem endaði nú yfirleitt í þremur því við þurftum að slúðra svo mikið. Svo ég tali nú ekki um þorrablótið, landsleikinn og þessa yndislegu tíu daga á Filippseyjum. Manstu hvað Mikki og René hlógu mikið að okkur þegar við héldum að flugvélin væri að hrapa á leiðinni? Og hvað við hlógum mikið fyrsta kvöldið þegar við fundum ekki kofana okkar? Eða þegar við vorum sektuð fyrir að dansa á karókíbarnum? Ég er svo þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér og eyða þessum dögum með þér og René, manninum þínum. Þið höfðuð það svo gott saman og voruð svo duglegir að ferðast og gera hluti saman. Mottóið þitt var lika að lifa lífinu lifandi: "Lífið er alltof stutt," sagðir þú alltaf. Ég held líka að þú hafir nýtt þennan alltof stutta tíma sem þú hafðir mjög vel. Þú lifðir lífinu eins og þú vildir lifa því.

Þú varst alltaf svo góður við alla, Hólmar. Það var alltaf hægt að tala við þig um allt. Og það varst þú sem hélst uppi starfsandanum í vinnunni með þínum góða og klúra húmor. Svo varst það þú sem varst alltaf fyrstur til að ná í nammi handa krökkunum sem komu á hárgreiðslustofuna. Mættir líka stundum fyrr á morgnana fyrir þá kúnna sem komust ekki á afgreiðslutíma eða að þú varst lengur frameftir.

Þú varst yndisleg manneskja og kenndir mér margt, sem ég mun alltaf búa að. Ég er heppin að hafa kynnst þér og mun aldrei gleyma þér. Dagarnir verða ekki eins án þín. Það verður ekkert eins án þín.

Við Mikki sendum móður þinni og fjölskyldu innilegar samúðarkveðjur og svo auðvitað yndislega manninum þínum honum René, við munum alltaf vera í sambandi við hann. Svo veit ég það, Hólmar minn, að þann dag sem ég kem yfir móðuna miklu tekur þú á móti mér eins og þú varst vanur að gera í vinnunni og segja: "Sæl e'skan, hva'segirru?" Takk fyrir allt og allt, elsku vinur.

Þín vinkona,

María Una.

Elsku Hólmar minn, aldrei grunaði mig að svona svakalega illa gæti farið, þrátt fyrir að ég hafi alltaf vitað að þú værir með veikt hjarta og að þú hefðir farið í aðgerð þegar þú varst lítill. Ég sakna þín svo sárt og ég veit að það á aldrei eftir að vera eins að koma í vinnuna á "Street Cut" þegar þú, vinur minn og vinnufélagi, ert ekki lengur að taka á móti mér með orðunum "sæl elskan" og brosa svo.

Þessi tvö ár sem ég hef fengið að þekkja þig og vinna með þér hafa verið mjög skemmtileg, þrátt fyrir að það hafi nú stundum ýmislegt gengið á. Við stóðum samt alltaf þétt saman og studdum hvort annað og mér hefur alltaf fundist eins og þú værir eini öruggi punkturinn í vinnunni, sá eini sem ég vissi að ég gæti alltaf stólað á að væri þarna í sínu góða skapi bæði til að tala við og hlæja með og bara að stóla á. Mér finnst svolítið erfitt nú að sitja eftir og vera þakklát fyrir allt því að mér finnst nú bara svo ósanngjarnt að þú skulir ekki hafa fengið að vera lengur á meðal okkar. En ég er það nú samt. Ég er þakklát fyrir þann tíma sem við áttum saman, allar skemmtilegu stundirnar, sem voru þó langflestar í vinnunni þar sem við spiluðum m.a. "Gling Gló" fyrir Danina, veltum okkur pínulítið upp úr slúðrinu af fólkinu á Íslandi og ýmislegt fleira. En við áttum þó eftir að gera svo margt saman. Bara að fá okkur aðeins meira rauðvín eftir vinnu eða fara aðeins oftar út að borða en þetta kennir manni enn betur þá staðreynd að enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur.

Mér þykir þó ofsalega notalegt í allri þessari sorg að vita að þú varst hamingjusamur á meðan þú lifðir og kunnir að njóta lífsins. Þú ferðaðist út um allan heim með René og nú síðast í vel heppnaða ferð til Filippseyja sem ég komst því miður ekki með í. Þú áttir margar góðar stundir, bæði heima og í sumarhúsinu ykkar, og síðast en ekki síst í sófanum góða sem þú keyptir dýrum dómum í sumarhúsið þitt og hneykslaðir með því margar danskar dömur. Okkur þótti líka alltaf jafn gaman að minnast á sófasettið við þær og sjá viðbrögðin. Einnig finnst mér gott að hugsa til þess og muna að þú hafðir þína trú og trúðir á líf eftir dauðann. Svo hver veit nema við eigum eftir að hittast einhvern tímann aftur þrátt fyrir allt. Elsku vinur, ég mun aldrei gleyma þér og þínu góða skapi og ég veit að það eru margir, bæði Íslendingar og Danir, sem eru þakklátir fyrir að hafa kynnst þér og sakna þín sárt. Ekki síst allir þínir fjöldamörgu viðskiptavinir á hárgreiðslustofunni. Ég vil að lokum senda René, mömmu þinni og bræðrum mínar innilegustu samúðarkveðjur.

Þín vinkona,

Helena.

Minningarnar sem ég á um þennan yndislega vin minn, eru nær ein samfelld skemmtun. Glaðlega framkoman og hláturinn hans Hólmars heillaði alla þá sem höfðu dottið í þann lukkupott að kynnast honum. Í átján ár höfðum við tengst sterkum vináttuböndum. Við deildum saman öllu fjöri sem hægt var að komast yfir, en ef eitthvað bjátaði á hjá Hólmari þá leitaði hann til mín og er ég verulega stolt af því að hafa getað reynst honum stuðningur. Þetta var svo sannarlega gagnkvæmt því hann var "öxlin mín". Kynni okkar hófust í afar sundurlausri friðargrúppu, sem er víst enn við lýði. En ekki dvöldum við lengi við þá iðju að bjarga heiminum frá glötun, en náðum góðum tengslum við skemmtilegustu karakterana í hópnum. Það má með sanni segja að Hólmar hafi verið hinn eini sanni friðarsinni, því í hans návist leið öllum svo vel að engum kom til hugar að skemma stemmninguna sem hann skapaði.

Við sonur minn Daníel hittum Hólmar síðast í Köben. Það voru frábærir dagar sem við áttum saman. Hann sýndi okkur margt, minnisstæðust ferð okkar í hestvagni frá Nýhöfn. Daníel sat hjá eklinum en við Hólmar "afturí" og hlógum okkur máttlaus þar sem við höktum þarna í opnum vagni innan um alla bílaumferðina og grimmúðlega Harley Davidson-kalla sem tóku kröftuglega fram úr okkar sallarólega kerruklár. Þessi tími er ógleymanlegur og dýrmætur.

Elsku hjartans Hólmar, við Daníel ásamt systkinum mínum Elínu og Herði söknum þín sárt. Við heyrum enn þá hláturinn þinn og minnumst þín sem mannsins sem sýndi okkur fram á skondnu hliðar lífsins.

Þinn ástríki eiginmaður, elskuleg móðir og bræður, megi almættið styrkja þau í sorg sinni.

Of fljótt, of snöggt

og farinn ertu vinur.

Fögur minning,

eftir stendur ein.

Þín vinkona,

Álfhildur Eygló Andrésdóttir.

Guðmundur og Lisbeth.