Hjálmar Pálsson var fæddur á Blönduósi 26. júlí 1929. Hann lést í Landspítalanum - háskólasjúkrahúsi, 28. desember síðastliðinn. Foreldrar hans voru: Páll Geirmundsson gestgjafi, f. 19.10. 1895, d. 28.1. 1975, og Hjálmfríður Anna Kristófersdóttir, Blönduósi, f. 26.7. 1901, d. 26.11. 1981. Systir Hjálmars er Guðný, f. 30.3. 1927, maki Kristinn Pálsson, f. 22.12. 1927. Börn þeirra: Páll og Hjálmfríður.

Hjálmar kvæntist 15.5. 1952 Sigríði Þórdísi Sigurðardóttur, f. 15.5. 1931. Hún er dóttir Sigurðar J. Jónassonar pípulagningameistara, f. 10.9. 1896, d. 28.3. 1987, og konu hans, Rannveigar Eyjólfsdóttur, f. 21.9. 1908, d. 16.7. 1995, Reykjavík. Hjálmar og Sigríður eignuðust fjögur börn. Þau eru: 1) Sigurður Jónas, verktaki og bílstjóri á Blönduósi, f. 23.8. 1950. Kona hans er Margrét G. Skúladóttir, f. 20.1. 1947. Dætur þeirra eru: Kristbjörg Björnsdóttir, Magdalena Berglind Björnsdóttir, Sigríður Þórdís og Anna Margrét. Dætur Kristbjargar eru Stefanie og Katrin. Maki Magdalenu Berglindar er Auðunn Steinn Sigurðsson. Börn þeirra eru Kristófer Skúli og Margrét Rún. Unnusti Sigríðar er Þröstur Hringsson. Dætur hans eru Heiðrún, Arna og Rebekka. 2) Páll, kjötiðnaðarmaður á Akureyri, f. 8.5. 1953. Synir hans eru Hjálmar og Njáll Ómar. Unnusta Hjálmars er Svala Aðalbjörnsdóttir. 3) Anna, meinatæknir í Mosfellsbæ, f. 30.6. 1956. Hún er gift Ólafi Baldri Reynissyni, f. 8.12. 1961. Þeirra börn eru Arndís Ólöf Víkingsdóttir, Sigurbjörg og María. Sonur Ólafs Baldurs er Kristinn. 4) Þórdís, aðalbókari á Blönduósi, f. 13.11. 1960, gift Þórólfi Óla Aadnegaard, f. 13.2. 1961. Börn þeirra eru Óli, Hjálmar Þór, Ingibjörg Signý og Sigurður Bjarni. Unnusta Óla er Gunnhildur Erla Þórmundsdóttir.

Að loknu skyldunámi vann Hjálmar almenn landbúnaðar- og verkamannastörf en bifreiðaakstur var hans ævistarf. Hann tók snemma meirapróf, eignaðist vörubíl og ók honum í vegavinnu og annarri vinnu, eftir því sem til féll. Hann ók einnig flutningabílum milli Reykjavíkur og Blönduóss um árabil. Hann átti einnig gröfu, sem var ein af þeim fyrstu hér um slóðir og hann vann mikið með. Hjálmar átti alla sína ævi heima á Blönduósi.

Útför Hjálmars fer fram frá Blönduóskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14.

Með virðingu, vinsemd kveð ég nú þig, vinur og frændi gleðja þau mig árin sem eigum að baki. Lagður í hvíluna hinstu nú ert hvíldinni feginn trúi þú sért. Guð allsherjar yfir þér vaki. (Ó.S.)

Elsku pabbi minn, þegar ég lít til baka kemur í hugann þakklæti og hlýja.

Þú varst einstakur maður.

Hjálpsemi þín var mikil. Þú vildir allt fyrir aðra gera en ætlaðist aldrei til neins þér til handa.

Ef allir væru eins og þú væri veröldin betri og fegurri.

Það var alveg sama hvað ég bað þig um, þú varst alltaf til staðar þegar á þurfti að halda. Þegar verið var að byggja varst þú alltaf fyrstur manna til að koma. Þegar börnin mín voru veik og ég þurfti að komast til vinnu þá var það sjálfsagt að þú bjargaðir því. Þegar þú fótbrotnaðir í fótbolta og gast ekki stundað vinnu þá tókst þú að þér að passa sex mánaða gamla dóttur mína og lékst þér að því á hækjunum, þá 57 ára gamall.

Ég gæti endalaust haldið áfram en ætla að láta hér staðar numið og bið góðan Guð að styrkja mömmu því mestur er hennar missir.

Ég kveð þig, elsku pabbi minn.

Far þú í friði,

friður Guðs þig blessi,

hafðu þökk fyrir allt og allt.

(V. Briem.)

Þín

Anna.

Elsku afi, nú er baráttu þinni lokið og þú kominn á góðan stað sem bíður okkar allra.

Þegar ég hugsa til baka minnist ég þeirra skipta þegar ég fór með þér yfir götuna til hans Kristófers og þú keyptir handa mér happaþrennu, stundum fleiri en eina, og síðan biðuð þið karlarnir í ofvæni eftir að ég lyki við að skafa og hvort þar leyndist nokkur vinningur.

Einnig minnist ég þess þegar haldin var veisla, ein af mörgum heima hjá ykkur ömmu, og þú fórst út í fótbolta með barnabörnunum en þú ætlaðir að sýna okkur alvöru takta en því miður gerðist það að þú fótbrotnaðir. Það var hlaupið til og hringt á sjúkrabíl í einum grænum hvelli og við krakkarnir hlupum út á götu til að sjá þegar sjúkrabíllinn kæmi en hann fór fram hjá húsinu og út á bryggju en sneri síðan við þegar þeir sáu allan krakkahópinn sem stóð og baðaði út bæði höndum og fótum til að láta vita að þeir hefðu farið húsavillt.

Alltaf þótti þér gaman að hafa barnabörnin í kringum þig og í öllum veislunum hjá ykkur ömmu var þetta oft eins og fuglabjarg, börnin grétu og hlógu til skiptis, fullorðna fólkið spilaði á spil, og þeir sem töldust til beggja hópa horfðu á myndbandsupptökur úr veislum áranna áður.

Elsku afi, ég er mjög þakklát fyrir að hafa haft tækifæri á að hitta þig á sjúkrahúsinu þar sem þú dvaldist síðustu vikurnar þínar, og haft tækifæri til að kveðja þig áður en ég fór norður um jólin en þá sagðirðu nokkuð sem ég mun geyma og muna alla tíð.

Ég veit að við í fjölskyldunni munum hugsa vel um ömmu fyrir þig.

Minningin um góðan mann lifir. Kveðja.

Sigríður Þ.

Hjálmar frændi minn er dáinn. Hann var bróðir hennar mömmu og jafnframt hennar eina systkini. Það hefur alla tíð verið mikill og góður samgangur á milli heimila þeirra. Ógleymanleg voru aðfangadagskvöldin og jólaboðin hjá þeim hjónum Hjálmari og Sídý. Þau höfðu gaman af að taka á móti fólki og gerðu það vel og af gestrisni. Í jólaboðunum var iðulega spilað, m.a. bridge, og vissi maður greinilega ef Hjálmari gekk vel því þá hló hann mikið og hafði gaman af.

Hjálmar var bílstjóri að atvinnu og voru þeir ófáir sem leituðu til hans og hafði hann iðulega nóg að gera. Hann átti ekki gott með að innheimta fyrir vinnu sína og þeir nutu þess sem minni auraráð höfðu. Hjálmar var dýravinur og hér áður fyrr aðstoðaði hann föður sinn við fjárbúskap en seinni ár var hann með hesta. Hjálmar var mikill fjölskyldumaður og fylgdist alla tíð vel með sínum börnum og síðar barnabörnum. Sídý hefur ávallt staðið þétt við hlið Hjálmars og var aðdáunarvert að fylgjast með því síðustu vikurnar. Missir hennar er mikill.

Elsku Sídý, Siggi, Palli, Anna, Þórdís og fjölskyldur, ég bið góðan guð að styrkja ykkur í sorginni.

Með virðingu, vinsemd kveð ég nú þig,

vinur og frændi gleðja þau mig

árin sem eigum að baki.

Lagður í hvíluna hinstu nú ert

hvíldinni feginn trúi þú sért.

Guð allsherjar yfir þér vaki.

(Ó.S.)

Hjálmfríður.

Nú við fráfall Hjálmars, móðurbróður og uppáhaldsfrænda míns, langar mig að þakka honum fyrir samfylgdina og þau áhrif sem hann hafði á mig á uppvaxtarárum mínum á Blönduósi. Ég leit alltaf upp til frænda míns og ætlaði mér að eiga vörubíla eins og hann þegar ég yrði stór.

Ávallt var mikill og hlýlegur samgangur milli fjölskyldna systkinanna Hjálmars og Guðnýjar móður minnar og nutum við krakkarnir góðs af því, enda sýndi Hjálmar okkur krökkunum mikinn áhuga. Ekki síst á jólum stundaði fjölskyldan spilamennsku af miklu kappi og þar var Hjálmar virkur þátttakandi og skemmtilegur spilafélagi.

Frændi minn hafði ríkt skopskyn, sá spaugilegar hliðar á tilverunni og var skemmtilegur í tilsvörum. Hann var mikill dýravinur, hafði einstakt lag á að umgangast dýr og sýndi þeim virðingu.

Mér leið ávallt vel í návist hans og kveð hann nú með söknuði.

Hafðu þökk fyrir allt.

Páll Kristinsson.

Eg kveð æskuvin minn, Hjálmar, í lok jóla. Báðir lifðum við ár nýrrar aldar og ótrúlegar breytingar, drengir fæddir í kreppu og fátækt norður á hjara veraldar, þar sem kaldir vindar Íshafsins minna sí og æ á sig.

Þarna stemmir Blanda á sinni að ósi og rennur í Húnafjörðinn, sem er stundum spegilsléttur og fagur eða yggldur og úfinn, ógnandi brim.

En frá stöndinni teygir byggðin sig langt inní landið, sem er skorið breiðum eða mjóum grösugum dölum en til vesturs eru ásar og mýrarbreiður með ám og vötnum, engi böðuð grasi á góðu sumri.

Bernskuslóðin bar í sér kenjar hins kalda og heita, líf og dauða.

Þeir sem þarna uxu úr grasi voru fæstir fæddir með silfurskeið í munni.

En þeim leið þó ekki endilega illa vegna þess. Eg hygg bærilega.

Við sem fædd erum á árunum kringum nítjánhundruð og þrjátíu, þegar þjóðin fagnaði myndun þjóðríkis fyrir eitt þúsund árum, erum kynslóðin, sem lýkur verki sínu við aldahvörf. Við erum nógu gömul til þess að muna heimsstyrjöldina og ógnir hennar en um leið lífsbaráttu fólksins á árunum á undan.Við vitum um hvað sú barátta snerist. Þær minningar voru okkar veganesti og vissan um, að hver væri sinnar gæfu smiður.

Enn rennur Blanda leið sína til sjávar, þótt lykkja hafi verið lögð á og lætur eins og ekkert sé. Hún veit ekki betur.

Hjálmar Pálsson er nú allur, ekur ekki bíl sínum inn til dala eða út á Skaga.

Þeim fækkar nú óðum vinnufélögunum.

Sumrin urðu nokkur sem við tíu-tuttugu menn slógum tjöldum vítt og breitt um alla Húnavatnssýslu, bæði eystri og vestri. Kynnin urðu því náin.

Eg varð ungur flokksstjóri þeirrar sveitar. Á ýmsu gekk.

Hjálmar var mér alúðlegur og einlægur.

Eg bregð upp þessum óskýru myndum um æskuslóð og uppruna okkar til þess að geta þakkað góð kynni. Við sendum hvor öðrum jólakveðju í mörg ár. Um þessi jól kom ekkert kort.

Eg sendi Sigríði og börnum kveðju mína.

Brynleifur H. Steingrímsson, Selfossi.

Anna.