Kristján Óskarsson fæddist í Reykjavík 18. mars 1959. Hann lést á líknardeildinni í Kópavogi 12. mars 2014.

Foreldrar Kristjáns eru Óskar Indriðason vélstjóri, f. 9. september 1930 á Akranesi og Selma Júlíusdóttir ilmolíufræðingur, f. 18. júlí 1937 í Reykjavík, d. 26. janúar 2014. Uppeldissystir hans heitir Margrét Erla Guðmundsdóttir, f. 1979. Maki hennar er Örvar Daði Marinósson, f. 1971. Börn hennar eru Kristófer Atli Hagelund Ólason og Tinna Líf Óladóttir. 1984 kvæntist Kristján eiginkonu sinni Marilyn Herdísi Mellk myndlistarmanni, f. 4. febrúar 1961. Börn þeirra eru eru Eva Ósk Kristjánsdóttir, VFX listamaður í London, f. 31. desember 1984 og Kristján Indriði Kristjánsson, starfsmaður hjá Landflutningum Samskipa, f. 7. september 1988. Foreldrar Marilyn eru Kristjana Bjargmundsdóttir Mellk, f. 1925 og George Mellk, f. 1915, d. 1973. Systkini hennar eru Róbert Mellk, maki Guðríður Guðmundsdóttir, og Karen Mellk. Kristján ólst upp í Reykjavík og gekk í Laugarnesskóla. Sem barn fór hann á sumrin til Tálknafjarðar í sumarvist hjá fjölskyldu móðurbróður síns. Hann flutti í Árbæinn 12 ára og spilaði þar sem fyrirliði Fylkis í handbolta til 16 ára aldurs. Hann spilaði einnig fótbolta með Skallagrími í Borgarnesi á unglingsárunum. Frá 11 ára aldri til 1981 starfaði hann á sumrin í Olíustöðinni í Hvalfirði. 17 ára fór hann til Vestmannaeyja, spilaði í hljómsveitinni Logum og vann í Vinnslustöðinni til 1977. Hann lauk verslunarprófi 1979 frá Samvinnuskólanum á Bifröst. 1980 tók hann upp fyrstu plötuna með hljómsveitinni Upplyftingu, sem hefur m.a. að geyma lögin Traustur vinur og Kveðjustund. Eftir Samvinnuskólann lauk hann stúdentsprófi í Reykjavík og vann með skóla í hljóðfæraversluninni Rín. Eftir það vann hann hjá Skipadeild Sambandsins til 1987, var framkvæmdastjóri sölusamtaka loðdýraræktenda til 1990 og svo hjá Eimskip til 1991. 1992-1995 var tónlistin hans aðalstarf auk þess að vinna í hlutastarfi í Rín. Á þessum tíma spilaði hann m.a. í dúettinum KOS. 1995 vann hann í söludeild Landflutninga Samskipa og varð hann viðskiptastjóri Innflutningsdeildar Samskipa 1999-2008. Þar sá hann um stórflutninga og kenndi fyrir hönd Samskipa í Verslunarskólanum og í Menntaskólanum við Sund. Hann fór í endurmenntun í Háskóla Íslands. Síðasta árið hjá Samskipum vann hann að því að taka saman kennslubók í flutningafræði sem var svo notuð í Samskipaskólanum.

Útför Kristjáns fer fram frá Grafarvogskirkju í dag, 20. mars 2014, og hefst klukkan 13.

Elsku frændi. Þegar ég lít til baka birtast ótalmörg minningabrot um góðar stundir. Þú varst alltaf mikill Skagamaður í þér og duglegur að koma í heimsókn og ég man eins og gerst hafi í gær þegar þú komst og kynntir Marilyn fyrir okkur í fyrsta sinn. Mér fannst hún fallegasta kona sem ég hafði augum litið og það finnst mér enn. Samhentari og yndislegri hjón en ykkur tvö er vart hægt að finna, brosmild, hlý og einstaklega gestrisin.

Tónlistin átti hug þinn allan og ég var alltaf heilluð af því hversu leikinn þú varst á hljómborðið. Ég man þegar þú spilaðir í fermingunni hjá Valda bróður og gestirnir höfðu aldrei verið í jafn skemmtilegri veislu. Svo endurtókstu leikinn í fermingunni hjá Ingu Maríu þar sem þú spilaðir undir fjöldasöng og Traustur vinur hljómaði um allan salinn.

Við eigum margar góðar minningar og ég er þakklát fyrir að við fengum tækifæri til að rifja þær upp. Um daginn rifjaðirðu upp söguna af því þegar þú komst auga á mig eldsnemma morguns sitjandi á varadekkinu úti í vegkanti á Mýrunum. Ég var 18 ára á leið heim af sjómannaballi í Grundarfirði og það hafði sprungið á bílnum. Allt var ryðgað fast og mér tókst ekki að skipta um dekk. Þú hafðir verið að spila á sjómannaballinu í Ólafsvík og rakst upp stór augu þegar þú sást frænku þína í vandræðum. Þú skiptir um dekk fyrir mig á augabragði og hefur oft strítt mér á þessu síðan.

Mér þykir líka afar vænt um þær stundir þegar þú og pabbi þinn komuð til mín í vinnuna í Mosó, voruð að koma til mín pakka frá mömmu þinni sem ég tók með upp á Skaga. Þú áttir líka margar góðar stundir á Akranesvelli enda hafið þið feðgarnir alltaf stutt Skagamenn í blíðu og stríðu. Þið gripuð gjarna tækifærið þegar þið komuð og kíktuð í kaffi hjá ættingjum og einhvern tímann fóruð þið heim með lakkríspoka eins og frægt er orðið.

Mig langar sérstaklega, elsku Kristján, minn að þakka þér fyrir þær stundir sem við höfum átt saman undanfarnar vikur og mánuði. Við vissum ekki hvað við hefðum langan tíma en við nýttum hann vel. Dagurinn í Fannafoldinni þegar við tókum tónlistarþemað er ógleymanlegur. Þú spilaðir uppáhaldsslagarana þína í gegnum árin, við hlustuðum á lög með stelpunum mínum á Youtube og þú leyfðir mér að heyra fallegu lögin sem þú samdir til Marilynar. Það var svo mikill kærleikur og hlýja í kringum þig og þú talaðir svo fallega um fjölskylduna þína sem þú varst svo endalaust stoltur af. Þú minntir mig líka á hvað þú varst glaður yfir að vera nefndur á nafn í umsókninni hennar Ingu Maríu þegar hún sótti um í tónlistarháskólanum Berklee. Enda höfum við alltaf verið stolt af því að eiga svona frábæran tónlistarmann eins og þig í fjölskyldunni okkar.

Takk fyrir allt, elsku Kristján minn, allt sem þú hefur gefið af þér, elsku þína og vináttu og síðast en ekki síst öll samtölin okkar. Þau verða ævinlega geymd á góðum stað í hjartanu mínu.

Elsku Marilyn, Eva Ósk, Kiddi, Óskar og Erla Magga. Missir ykkar er mikill, megi góður Guð vera með ykkur og styðja í sorginni.

Sigríður Indriðadóttir.

Myndin af Kristjáni, sem stendur mér fyrir hugskotssjónum, er myndin af litlum sjö ára dreng, sem situr í tröppunum með smíðisgripina sína í kringum sig. Þetta er stoltur drengur enda má hann vera það. Þarna voru vörubíll, skip og flugvél. Smíðað úr spýtum og kubbum sem fundust í umhverfinu. Svo flott að ástæða þótti til að taka mynd, þótt filman væri spöruð á þeim árum. Þarna var hann í sumardvöl hjá okkur í Tálknafirði. Hann tók miklu ástfóstri við Tálknafjörð. Rifjaði upp dvölina þar alltaf öðru hvoru gegnum árin og bananatertuna. Sem fullorðinn maður fóru þau hjónin þangað oft. Hann óx upp og varð ungur maður með músíkina í blóðinu, eins og pabbi hans, sem spilar á harmóniku. Hann fór í Samvinnuskólann á Bifröst, þar sem skólafélagarnir stofnuðu hljómsveitina Upplyftingu, sem allir þekkja. Svo tók lífsbaráttan við. Töffarinn náði í flottustu stelpuna, hana Marilyn, sem var ekki bara falleg heldur líka góð. Börnin urðu tvö. Lítil stelpa, Eva Ósk, sem hló sama dillandi hlátrinum og pabbi hennar lítill, þegar þeim var skemmt. Og svo góði drengurinn hann Kiddi. Úti í þjóðfélaginu stóð hann sig vel. Í góðri vinnu, þar sem hann naut trausts. Bætti við sig menntun með vinnu og hélt áfram. Músíkin alltaf í farteskinu. Svo fyrir tólf árum ruddist áfallið inn í líf hans. Heilaæxli. Og lífið tók aðra stefnu. Baráttan við vágestinn tók ýmsar sveiflur. Aðgerðir og meðferðir og svo tiltölulega eðlilegt líf á milli. Ég þakka Kristjáni samfylgdina í gegnum árin.

Helga Þórðardóttir.

Einhver sérstök kyrrð og friður var yfir öllu að morgni 12. mars þegar Kristján frændi sofnaði svefninum langa á líknardeild Landspítalans. Langri baráttu við heilaæxlið, sem hafði uppgötvast fyrir hartnær tólf árum, var lokið. Baráttu þar sem skiptust á skin og skúrir, uppskurðir, lyf og meðferðir en bjartari tímabil á milli. Síðasti kaflinn var þó sýnu erfiðastur, ekki síst vegna þeirrar óvæntu atburðarásar sem tók völdin í lok janúar. Móðir hans varð bráðkvödd á heimili sínu og faðir hans fluttur á sjúkrahús í kjölfarið, þar sem hann hefur dvalið síðan. Hver er tilgangurinn með því að leggja þetta allt á eina litla fjölskyldu? Það eina sem við getum gert er að þakka fyrir að hafa þekkt þetta góða fólk og ylja okkur við góðar minningar.

Við Kristján erum bræðrabörn. Fyrstu minningar mínar um hann eru um lítinn frænda sem kom reglulega í heimsókn upp á Skaga. Í Akraborginni sagði hann hverjum sem heyra vildi að hann væri sko á leiðinni til „Ibbagogg á Aggagagg“ sem útleggst Ingibjörg á Akranesi! Hann tók ástfóstri við Akranes, dvaldi mikið hjá ömmu Villu og afa Kristjáni, lærði á bryggjuna og bátana með afa, fékk soðningu og sætsúpu hjá ömmu og naut frelsis og fótboltaleikja með krökkunum í kring. Hann hélt alla tíð mikla tryggð við Akranes. Frændrækni og tryggð voru hans aðalsmerki.

Kristján starfaði lengst af hjá Samskipum, en tónlistin skipaði þó stærstan sess í lífi hans. Hann var frábær hljómborðsleikari og spilaði með ýmsum hljómsveitum út um allt land. Einnig samdi hann bæði lög og texta. Kristján var þeirri gáfu gæddur að kunna að „lesa salinn“, þ.e. að finna fljótt út hvers konar tónlist hentaði á hverjum stað til að búa til réttu stemmninguna. Aldrei mun ég gleyma fimmtugsafmæli mínu, þar sem hann ætlaði jú að koma með hljómborðið og spila nokkur lög, en drengurinn gerði aðeins betur. Hann mætti með frumsaminn texta sem fjölskyldukórinn söng fyrir þá gömlu, og síðan birtist félagi hans úr KOS og saman breyttu þeir afmælinu í eitt skemmtilegasta ball sem ég hef upplifað.

Kristjáni þótti gaman að spila á fleira en hljómborð. Hann elskaði að spila á spil. Við spiluðum stundum Manna eða Marías og oftast nær vann ég. En sumir eru heppnir í spilum og aðrir í ástum og það síðarnefnda átti sannarlega við Kristján. Yndislegri perlu en hana Marilyn er vart hægt að hugsa sér. Góð og falleg yst sem innst. Ég man eins og það hafi gerst í gær þegar Kristján kom í heimsókn fyrir langa löngu og trúði mér fyrir því að hann hefði séð ofsalega fallega stúlku í vinnunni sem hann langaði svo að bjóða út. Að sjálfsögðu var hann hvattur til að gera það, og eftir fyrsta stefnumótið varð ekki aftur snúið. Þau eignuðust tvö falleg og góð börn, þau Evu Ósk og Kristján Indriða.

Nú er komið að leiðarlokum. Ég bið góðan guð að blessa og styrkja Marilyn, börnin og elsku Óskar minn, sem hefur séð á eftir bæði eiginkonu og einkasyni á skömmum tíma. Blessuð sé minning þeirra mæðgina Kristjáns og Selmu.

Ása María Valdimarsdóttir.

Upphaf kynna okkar Kristjáns Óskarssonar, Stjána, voru á fyrsta degi dvalar okkar í Samvinnuskólanum á Bifröst þegar okkur var úthlutað saman minnsta herbergi skólans. Strax tókst með okkur góð vinátta sem hélst næstu áratugina, þó að varla væri hægt að finna ólíkari týpur og aldrei féll styggðaryrði á milli okkar þessi tvö ár sem við vorum herbergisfélagar á Bifröst.

Meðal þess sem Stjáni hafði í farangrinum þegar hann kom á Bifröst var risavaxið Hammond-orgel og það var ljóst frá fyrstu stundu að hann ætlaði að gera sig gildandi á fleiri sviðum en námsbókalestri. Enda varð hann strax afgerandi í þessum litla skóla sem einn aðaltöffarinn á staðnum. Á Bifröst var hann bókstaflega allt í öllu í tónlistarlífi skólans, kórstjóri og undirleikari kórsins og hljómsveitarstjóri skólahljómsveitarinnar sem var í stöðugri spilamennsku allan veturinn, á dansleikjum í hátíðarsalnum og við hinar ýmsu uppákomur. Hryggjarstykkið í þessari hljómsveit átti eftir að gera garðinn frægan nokkru seinna undir nafninu Upplyfting, sem gerðu lög sem lifað hafa með þjóðinni síðan. Þar var Stjáni einn aðalmaðurinn með hljómborðin sín og hann var viðloðandi hljómsveitina til dauðadags. Í meira en þrjátíu ár var hann í hinum ýmsu ballhljómsveitum og lék á dansleikjum úti um allt land. Einnig spilaði hann á nokkrum plötum, einkum með hljómsveitinni Upplyftingu, en líka t.d. á þeirri plötu sem markaði tímamót í íslenskri tónlistarsögu, Ísbjarnarblús Bubba Morthens. Hann hafði hins vegar ekki áhuga til að fylgja því eftir, til þess var hann of reglusamur. Enda frægð og frami aldrei inni í myndinni, hann var ánægðastur með að vera baka til með hljómborðin sín og spila lög annarra þó svo hann ætti sjálfur lög og texta ofan í skúffu sem hann var ekki að flíka.

Meðfram hljóðfæraleiknum sinni Stjáni annarri vinnu, í hljóðfæraversluninni Rín í mörg ár og einnig í flutningabransanum, lengst hjá skipafélaginu Samskipum þar sem hann starfaði í fjölda ára og sem hann hann bar sterkar taugar til. Eftir mörg ár í þeim bransa var hann orðinn slíkur sérfræðingur um allt sem laut að sjóflutningum að hann útbjó námsbók í þeim fræðum eftir að hann var að mestu hættur að geta sinnt daglegri vinnu vegna sjúkdóms þess sem að lokum dró hann til dauða.

Þrátt fyrir þau örlög að þurfa að fara af vinnumarkaði langt fyrir aldur fram vegna sjúkdóms síns kvartaði hann aldrei eða lagðist í þunglyndi. Þvert á móti var alltaf stutt í brosið og alltaf tók hann fagnandi á móti mér í heimsóknum, jafnvel undir það síðasta þegar ljóst var hvert stefndi.

Ekki er hægt að minnast Stjána öðruvísi en nefna eiginkonu hans, Marilyn Mellk, þar sem ég tel þeirra kynni hafa verið hans mesta gæfuspor í lífinu. Fjölskyldan var honum mikilvæg og hann var alltaf stoltur af öllum sínum. Mínar innilegustu samúðarkveðjur til þeirra allra.

Bragi Þór Jósefsson.

Minningin um fyrstu kynni mín af Kristjáni Óskarssyni er ljóslifandi í huga mér. Hann var í tréklossum, gallabuxum og bol og fór mikinn um ganga og sali á Bifröst haustið 1978. Hann var heimavanur í Samvinnuskólanum, enda að hefja síðara námsárið en ég var nýnemi. Okkur þótti Stjáni mikill töffari, enda úr Reykjavík og hafði spilað í þekktum popphljómsveitum. Hammond-orgelið var hans vörumerki í tónlistinni og hann var hljómsveitarstjórinn í skólanum. Okkar samstarf í tónlistinni hófst þegar hann skipaði mig söngvara hljómsveitarinnar, við áttum eftir það áralangt ánægjulegt og gott samstarf. Við vinirnir lékum um tíma saman í Klakabandinu í Ólafsvík og áttum langa samleið í Upplyftingu. Kristján lék á hljómborð í mörgum lögum á hljómplötum Upplyftingar, auk þess að spila með okkur á dansleikjum. Hann spilaði með mörgum öðrum þekktum hljómsveitum og kom víða fram sem tónlistarmaður. Kristján hafði mikinn áhuga á knattspyrnu, hann var mikill Framari og hafði mjög sterkar taugar til ÍA, enda ættaður af Skaganum í föðurætt. Þá var hann einnig mikill stuðningsmaður Víkings í Ólafsvík, enda hafði hann ákveðin tengsl við það lið síðustu árin. Við fórum saman á völlinn við hvert tækifæri, það voru ánægjulegar samverustundir. Kristján var liðtækur knattspyrnumaður á yngri árum og lék mest sem markvörður. Hann lék m.a. um tíma í markinu hjá Skallagrími í Borgarnesi. Vinátta okkar Kristjáns var alla tíð sönn og heil. Hann var heiðarlegur, glaðlyndur, opinn og afar góður félagi. Á þeim tíma sem hann spilaði á hljómborðið með Klakabandinu í Ólafsvík eignaðist hann marga góða vini þar og hann var meðhöndlaður eins og einn af fjölskyldunni á heimili foreldra minna í Ólafsvík. Ég veit að hann var þakklátur fyrir það og hann minntist þess oft. Þrátt fyrir veikindin sem breyttu svo mjög lífi Kristjáns var hann alltaf jákvæður og vildi gera það besta úr öllum hlutum. Allt fram undir það síðasta hélt hann kímnigáfunni sem var svo einkennandi fyrir hann. Honum þótti vænt um þegar hann var heimsóttur eða símtal tekið og þá var gjarnan rifjað upp ýmislegt skemmtilegt, ásamt því að taka djúpa umræðu um tónlist, knattspyrnu eða jafnvel um stjórnmál. Kristján hafði sínar skoðanir á öllum málum, en var um leið samtalsgóður. Það er sárt að þurfa að kveðja sannan og góðan vin langt um aldur fram eftir svo langa og nána vináttu. Við félagar hans úr tónlistinni munum sakna samspils með honum og ég mun sakna þess að geta ekki farið með mínum góða vini á fótboltaleiki eða átt samtölin góðu um heitustu málin. Við fjölskyldan vottum Marilyn og allri fjölskyldu þeirra innilega samúð. Minningin um traustan og góðan vin mun lifa.

Magnús Stefánsson.

Í dag kveðjum við þann góða dreng Kristján Óskarsson sem fallinn er frá langt um aldur fram. Kynni mín af Kristjáni urðu þegar hann hóf störf hjá skipadeild Sambandsins árið 1983 sem sölumaður flutninga en þá hafði ég unnið þar í nokkur ár sem yfirmaður vöruhúsa félagsins. Ég sá strax að þarna var á ferð klár strákur sem hafði þann hæfileika að hann náði fólki strax á sitt band enda var hann þá eins og alltaf glæsilegur maður í alla staði, bæði hvað varðaði klæðaburð og snyrtimennsku sem hann hafði ávallt að leiðarljósi sem var hluti af manngerð Kristjáns eins og hans jákvæða viðhorf til manna og málefna sem skiptu hann máli eða ekki máli. Ekki minnkaði álit mitt á Kristjáni þegar ég komst að því að hann var tónlistarmaður því ég taldi mig vera það líka og áttum við þess vegna langar og miklar samræður um tónlist og tónlistarmenn á öllum sviðum tónlistar og varð sú umræða stundum mun ástríðumeiri en flutningar sem við störfuðum við hjá Samskipum án þess að hvorugur okkar væri beinlíns að svíkjast um í starfi. Það sem gerði Kristján öðruvísi og betri mann að mínu mati var að hann var ekki bara góður sölumaður og fjölskyldufaðir, hann var tónlistarmaður og þess vegna hafði hann yfirburði, því að öllum öðrum ólöstuðum hafa þeir meira að gefa en aðrir. Kristján mun ekki gleymast þeim sem kynntust honum hjá Samskipum sem og annars staðar þar sem hann fór um og verður hans oft minnst fyrir allt það góða sem hann hafði fram að færa. Fjölskyldu Kristjáns færi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur því þar er söknuðurinn mestur.

Finnbogi Gunnlaugsson.

Haustið 1977 var staðarlegt um að litast á Samvinnuskólanum á Bifröst, bíla dreif að og út úr þeim komu nemendur sem voru að hefja nám við skólann. Borgarfjörðurinn skartaði sínum fegurstu haustlitum og þó að kuldi væri í lofti voraði í hjörtum okkar sem vorum að mæta þarna í fyrsta sinn og hefja nám við skólann. Meðal bílanna var ljósblá Volga og út úr henni steig Kristján Óskarsson skólabróðir okkar sem við kveðjum nú dag með söknuði og sorg í hjarta.

Kristján kom með í farteskinu frábæra tónlistargáfu og ríkulegan metnað fyrir því sem hann tók sér fyrir hendur. Hann var fljótur að tileinka sér þá siði sem í skólanum voru og áður en langt var liðið á þennan fyrri vetur hans við skólann var hann orðin aðaldriffjöður skólahljómsveitarinnar auk þess að taka að sér kórstjórn skólakórsins. Þessir tveir vetur vorum honum og okkur sem þarna stunduðum nám lærdómsríkir og við árgangurinn 1979 bundumst þarna vináttuböndum sem eru okkur enn í dag mikils virði. Kristján var mikill Bifrestingur, hann stofnaði til þess að við skólasystkinin hittumst á veturna annan hvern mánuð og snæddum saman, svo hefur það verið sl. 20 ár, en hann var sá sem hélt hópnum saman.

Tónlist var honum hugleikin og hann var umfram allt annað tónlistamaður, hann stofnaði með öðrum m.a. hljómsveitina Upplyftingu, sem gerði garðinn frægan á sínum tíma. Þá var hann í hljómsveitum, dúettum, sem hann stofnaði m.a. með skólafélögum sínum og spilaði tónlist við öll tækifæri sem buðust, tónlist var hans líf og yndi, enda gæddur einstökum hæfileikum á því sviði.

Þegar námi lauk vann hann ýmis störf þar til að hann hóf störf hjá Samskipum og var þar, þar til hann varð frá að hverfa vegna veikinda sinna, þessi atvinnurekandi hans reyndist honum vel þegar á reyndi.

Kristján giftist Marilyn Herdísi Mellk og varð þeim tveggja barna auðið, en þau eru Eva Ósk og Kristján Indriði. Marlyn stóð við hlið manns síns í veikindum hans og ekki síður við andlát móður hans, Selmu Júlíusdóttur, sem andaðist hinn 26. janúar sl., en þessar tvær konur skipuðu stóran sess í lífi Kristjáns. Það er stundum skammt stórra högga á milli og það á sannarlega við um fjölskyldu Kristjáns, sem nú á umliðnum tveimur mánuðum hefur horft á bak móður og sonar. Í þessum raunum hefur fjölskylda Kristjáns sýnt mikinn styrk og hefur notið stuðnings stórfjölskyldunnar sem hefur verið ötul við styðja hana í sorg sinni.

Við skólasystkini Kristjáns vottum Marilyn, Evu Ósk, Kristjáni Indriða, Óskari og Erlu Möggu og fjölskyldum þeirra okkar dýpstu samúð.

Það er nú komið að leiðarlokum og við verðum nú að kveðja vin okkar og félaga til margra ára, það er sárt og það er einfaldlega erfitt að sætta sig við að hann sé ekki lengur með okkur. Þó svo að vorið sé nú á næsta leiti þá haustar í hjörtum okkar þegar við kveðjum tónlistarmanninn, skólafélagann og vininn okkar Kristján Óskarsson.

F.h. skólafélaga að Bifröst 1977-1979,

Ólafur Arnfjörð

Guðmundsson.